Het verhaal van een Hobbit-film

Producent dacht gemakkelijk geld te kunnen verdienen

Wie na het zien van de trailer van Peter Jacksons The Hobbit niet langer kan wachten, heeft geluk. Er is een stokoude verfilming van het Tolkienverhaal opgedoken. Animatielegende Gene Deitch schoot de 12 minuten durende film in 1966 binnen een maand. Hij was eigenlijk van plan een ‘feature length’ film te maken, maar dat ging ‘wegens omstandigheden’ niet door. Waarom? Omdat een producent een plannetje had bedacht om gemakkelijk geld te verdienen.

William L. Snyder had nog een maand om aan zijn contractuele verplichting te voldoen: hoe moest voor 30 juni 1966 een film, in full-color, van De Hobbit afleveren. Slaagde hij daar niet in, dan zouden de rechten verlopen, en konden de beheerders van Tolkiens nalatenschap de filmrechten voor een flinke som geld opnieuw verkopen. Ze hadden al een bod binnen.

Snyder gaf filmmaker Deitch de opdracht diens scenario, waar hij een jaar aan had gewerkt, te vernietigen, en een nieuwe sterk ingekorte versie te schrijven. 12 minuten: de lengte van een enkele filmrol. Lekker goedkoop dus.

Het lukte Deitch: binnen korte tijd had hij een nieuw scenario, het basismateriaal voor de animaties en de geluids- en muziekopnamen, hij schoot en sneed zijn film. Die moest vervolgens voor de 30e in New York zijn vertoond.

Ook daarin slaagde Deitch: mensen werden van straat geplukt, betaalden de toegangsprijs van tien cent en tekenden een papiertje waarop stond dat ze de film hadden gezien. Snyders opzet slaagde, doordat hij aan zijn verplichtingen had voldaan, werden de rechten verlengd. Hij verkocht ze onmiddellijk terug aan de erven Tolkien. Je kunt wel raden hoeveel van de 100.000 dollar die Snyder verdiende uiteindelijk bij Deitch terechtkwam.

Deitch vertelt het verhaal in geuren en kleuren op zijn website.

Dit is de film. Pas op, bevat spoilers.

YouTube Preview Image

2 reacties op "Het verhaal van een Hobbit-film"rss-icon

Ze hadden in dat contract eisen moeten stellen aan de kwaliteit van de verfilming.

Zeker Ellen! 
Dan konden mensen 45 jaar later tenminste niet zo gaan zitten zeiken.