Archief van berichten op 17 januari 2012

“The horror, the horror”, zei Marlon Brando in Apocalypse Now (1979). Of Kolonel Kurtz het over oorlog had, is onwaarschijnlijk. Die woorden werden tenslotte veel eerder geschreven, door Joseph Conrad in Heart of Darkness, een roman waarin Kurtz geen militair is.

Toch kloppen de woorden in Apocalypse Now. Gruwelijkheid, dat is wat we ons voorstellen bij een oorlog. Soldaten zien dingen die zich inbranden op het netvlies. Soms kan uit ogen of een gezicht veel ervaring spreken. Ervaring komt met de jaren, zegt men. Hoe snel het kan gaan toont deze fotoserie van de Britse krant The Telegraph. Soldaten zijn door Lalage Snow geportretteerd voor, tijdens en na hun ‘tour of duty’ in Afghanistan.

macgregorsplit_2108491i-480x300 Wat oorlog met je doet

Foto: Lalage Snow

Sommige mensen kan je er wakker voor maken, anderen liggen er wakker van: een goeie horrorfilm. Ook wanneer je ervan houdt, moet je dit bericht misschien even bewaren tot vanavond: wanneer het donker is, stil op straat en je bij voorkeur alleen achter de computer zit. Op YouTube verscheen afgelopen week de volgende montage van 64 horrorfilms:

YouTube Preview Image

Hatinhand, de maker van de video, heeft meer ingewikkelde montages op zijn naam staan. Wil je voordat je naar de videotheek gaat (of, zolang je niet bij Ziggo of XS4all zit, naar The PirateBay natuurlijk) nog wat inspiratie opdoen? Dan kun je zijn mash-up van films uit 2011 kijken. Heb je geen zin om een hele film te kijken, dan kun je gewoon even in sneltreinvaart 71 enorme spoilers uit de filmgeschiedenis consumeren.

NRC-internetchef Peter van der Ploeg loopt in januari nog in een T-shirt. Een vrouwelijke collega draagt elke dag een jas over haar trui. „Hebben vrouwen het vaker koud dan mannen”, is de vraag die bovenkwam op de redactie.

„Ja”, zegt Wouter van Marken Lichtenbelt, hoofddocent humane biologie aan de Universiteit van Maastricht. „Let wel, vrouwen hebben geen lagere kerntemperatuur, maar ze voelen de kou eerder. Je hebt het koud of je bent koud, dat zijn twee verschillende dingen.”

Soms zijn vrouwen kouder: tijdens de menstruatie ligt hun kerntemperatuur tot een graad lager dan normaal. Maar ook buiten hun cyclus zijn ze gevoeliger voor kou dan mannen. Hun thermoneutrale zone, het gebied waarin je lichaam geen extra warmtemaatregelen neemt, ligt drie graden hoger. Van Marken Lichtenbelt: „Bij een temperatuur van 31 graden begint de vrouw eerst al met inefficiënte verbranding en daarna met rillen. Bij mannen is dat pas bij 28 graden. Dat komt omdat huid, handen en voeten bij vrouwen kouder zijn. En juist daar zitten de meeste warmtereceptoren.”

Voor die koude uiteinden zijn twee verklaringen. Ten eerste, een fysieke: vrouwen hebben meer vet (25 procent) dan mannen (15 procent) en hun vet is beter verdeeld. Het vet isoleert tegen kou van buitenaf, maar zorgt er ook voor dat de warmte van de spieren niet doorstroomt naar de uiteinden. „Denk aan het vrouwelijke vetlaagje op de dijen”, zegt Michael Tipton, hoogleraar Humane en Toegepaste Fysiologie in Portsmouth, Engeland. Helpt afvallen? „Nee, want een belangrijker, fysiologische reden is de slechtere doorstroming van het bloed naar vrouwen hun ledematen. Het oestrogeen maakt dat de bloedvaten zich eerder afsluiten bij kou. Daarom hebben vrouwen negen keer vaker last van winterhanden.”

Ook hebben vrouwen meer huid in verhouding tot hun massa. Dat zorgt ook voor extra warmteverlies.

Tot slot zijn vrouwen gevoeliger, ook als het om het waarnemen van temperatuur gaat. Zij merken een temperatuurverschil al bij 0,2 graad, waar de man pas bij 0,4 graden reageert. Tipton: „Recept voor een continu verwarmingsdebat.” Van Marken Lichtenbelt: „Ze zijn koud van buiten maar warm at heart, dus uiteindelijk komt het wel goed.”

 

Hebben vrouwen het vaker koud?

NRC-internetchef Peter van der Ploeg loopt in januari nog in een T-shirt. Een vrouwelijke collega draagt elke dag een jas over haar trui. „Hebben vrouwen het vaker koud dan mannen”, is de vraag die bovenkwam op de redactie.

„Ja”, zegt Wouter van Marken Lichtenbelt, hoofddocent humane biologie aan de Universiteit van Maastricht. „Let wel, vrouwen hebben geen lagere kerntemperatuur, maar ze voelen de kou eerder. Je hebt het koud of je bent koud, dat zijn twee verschillende dingen.”

Soms zijn vrouwen kouder: tijdens de menstruatie ligt hun kerntemperatuur tot een graad lager dan normaal. Maar ook buiten hun cyclus zijn ze gevoeliger voor kou dan mannen. Hun thermoneutrale zone, het gebied waarin je lichaam geen extra warmtemaatregelen neemt, ligt drie graden hoger. Van Marken Lichtenbelt: „Bij een temperatuur van 31 graden begint de vrouw eerst al met inefficiënte verbranding en daarna met rillen. Bij mannen is dat pas bij 28 graden. Dat komt omdat huid, handen en voeten bij vrouwen kouder zijn. En juist daar zitten de meeste warmtereceptoren.”

Voor die koude uiteinden zijn twee verklaringen. Ten eerste, een fysieke: vrouwen hebben meer vet (25 procent) dan mannen (15 procent) en hun vet is beter verdeeld. Het vet isoleert tegen kou van buitenaf, maar zorgt er ook voor dat de warmte van de spieren niet doorstroomt naar de uiteinden. „Denk aan het vrouwelijke vetlaagje op de dijen”, zegt Michael Tipton, hoogleraar Humane en Toegepaste Fysiologie in Portsmouth, Engeland. Helpt afvallen? „Nee, want een belangrijker, fysiologische reden is de slechtere doorstroming van het bloed naar vrouwen hun ledematen. Het oestrogeen maakt dat de bloedvaten zich eerder afsluiten bij kou. Daarom hebben vrouwen negen keer vaker last van winterhanden.”

Ook hebben vrouwen meer huid in verhouding tot hun massa. Dat zorgt ook voor extra warmteverlies.

Tot slot zijn vrouwen gevoeliger, ook als het om het waarnemen van temperatuur gaat. Zij merken een temperatuurverschil al bij 0,2 graad, waar de man pas bij 0,4 graden reageert. Tipton: „Recept voor een continu verwarmingsdebat.” Van Marken Lichtenbelt: „Ze zijn koud van buiten maar warm at heart, dus uiteindelijk komt het wel goed.”

Hebben vrouwen het vaker koud?

NRC-internetchef Peter van der Ploeg loopt in januari nog in een T-shirt. Een vrouwelijke collega draagt elke dag een jas over haar trui. „Hebben vrouwen het vaker koud dan mannen”, is de vraag die bovenkwam op de redactie.

„Ja”, zegt Wouter van Marken Lichtenbelt, hoofddocent humane biologie aan de Universiteit van Maastricht. „Let wel, vrouwen hebben geen lagere kerntemperatuur, maar ze voelen de kou eerder. Je hebt het koud of je bent koud, dat zijn twee verschillende dingen.”

Soms zijn vrouwen kouder: tijdens de menstruatie ligt hun kerntemperatuur tot een graad lager dan normaal. Maar ook buiten hun cyclus zijn ze gevoeliger voor kou dan mannen. Hun thermoneutrale zone, het gebied waarin je lichaam geen extra warmtemaatregelen neemt, ligt drie graden hoger. Van Marken Lichtenbelt: „Bij een temperatuur van 31 graden begint de vrouw eerst al met inefficiënte verbranding en daarna met rillen. Bij mannen is dat pas bij 28 graden. Dat komt omdat huid, handen en voeten bij vrouwen kouder zijn. En juist daar zitten de meeste warmtereceptoren.”

Voor die koude uiteinden zijn twee verklaringen. Ten eerste, een fysieke: vrouwen hebben meer vet (25 procent) dan mannen (15 procent) en hun vet is beter verdeeld. Het vet isoleert tegen kou van buitenaf, maar zorgt er ook voor dat de warmte van de spieren niet doorstroomt naar de uiteinden. „Denk aan het vrouwelijke vetlaagje op de dijen”, zegt Michael Tipton, hoogleraar Humane en Toegepaste Fysiologie in Portsmouth, Engeland. Helpt afvallen? „Nee, want een belangrijker, fysiologische reden is de slechtere doorstroming van het bloed naar vrouwen hun ledematen. Het oestrogeen maakt dat de bloedvaten zich eerder afsluiten bij kou. Daarom hebben vrouwen negen keer vaker last van winterhanden.”

Ook hebben vrouwen meer huid in verhouding tot hun massa. Dat zorgt ook voor extra warmteverlies.

Tot slot zijn vrouwen gevoeliger, ook als het om het waarnemen van temperatuur gaat. Zij merken een temperatuurverschil al bij 0,2 graad, waar de man pas bij 0,4 graden reageert. Tipton: „Recept voor een continu verwarmingsdebat.” Van Marken Lichtenbelt: „Ze zijn koud van buiten maar warm at heart, dus uiteindelijk komt het wel goed.”

Rolinde Hoorntje

Hebben vrouwen het vaker koud?

NRC-internetchef Peter van der Ploeg loopt in januari nog in een T-shirt. Een vrouwelijke collega draagt elke dag een jas over haar trui. „Hebben vrouwen het vaker koud dan mannen”, is de vraag die bovenkwam op de redactie.

„Ja”, zegt Wouter van Marken Lichtenbelt, hoofddocent humane biologie aan de Universiteit van Maastricht. „Let wel, vrouwen hebben geen lagere kerntemperatuur, maar ze voelen de kou eerder. Je hebt het koud of je bent koud, dat zijn twee verschillende dingen.”

Soms zijn vrouwen kouder: tijdens de menstruatie ligt hun kerntemperatuur tot een graad lager dan normaal. Maar ook buiten hun cyclus zijn ze gevoeliger voor kou dan mannen. Hun thermoneutrale zone, het gebied waarin je lichaam geen extra warmtemaatregelen neemt, ligt drie graden hoger. Van Marken Lichtenbelt: „Bij een temperatuur van 31 graden begint de vrouw eerst al met inefficiënte verbranding en daarna met rillen. Bij mannen is dat pas bij 28 graden. Dat komt omdat huid, handen en voeten bij vrouwen kouder zijn. En juist daar zitten de meeste warmtereceptoren.”

Voor die koude uiteinden zijn twee verklaringen. Ten eerste, een fysieke: vrouwen hebben meer vet (25 procent) dan mannen (15 procent) en hun vet is beter verdeeld. Het vet isoleert tegen kou van buitenaf, maar zorgt er ook voor dat de warmte van de spieren niet doorstroomt naar de uiteinden. „Denk aan het vrouwelijke vetlaagje op de dijen”, zegt Michael Tipton, hoogleraar Humane en Toegepaste Fysiologie in Portsmouth, Engeland. Helpt afvallen? „Nee, want een belangrijker, fysiologische reden is de slechtere doorstroming van het bloed naar vrouwen hun ledematen. Het oestrogeen maakt dat de bloedvaten zich eerder afsluiten bij kou. Daarom hebben vrouwen negen keer vaker last van winterhanden.”

Ook hebben vrouwen meer huid in verhouding tot hun massa. Dat zorgt ook voor extra warmteverlies.

Tot slot zijn vrouwen gevoeliger, ook als het om het waarnemen van temperatuur gaat. Zij merken een temperatuurverschil al bij 0,2 graad, waar de man pas bij 0,4 graden reageert. Tipton: „Recept voor een continu verwarmingsdebat.” Van Marken Lichtenbelt: „Ze zijn koud van buiten maar warm at heart, dus uiteindelijk komt het wel goed.”

Rolinde Hoorntje

Rolinde Hoorntje

Herinnert u zich het gerommel rond de Willem Arondéuslezing van vorig jaar nog? Uiteindelijk stond Thomas von der Dunk, wiens lezing ‘te politiek was’, toen in de buitenlucht te oreren. Dit jaar is er weer gedoe. Trendwatcher René Boender zou de lezing geven, maar zag daar vanaf toen hij scheldtelefoontjes ontving. PVV-statenlid Hero Brinkman zegt helemaal van de lezing af te willen.

Het Amsterdamse D66-deelraadslid Thijs Kleinpaste schrijft vandaag op website DeJaap een alternatieve versie van de lezing voor te bereiden:

Het idee dat een lezing organiseren ter herdenking van een verzetsheld op zichzelf de moeite waard is, en dat er dus een spreker moet kunnen zijn die op zijn minst een prikkelende bijdrage kan geven aan het publieke debat over vrijheid, verdient betere verdedigers dan de commissie die nu de lezing voorbereidt.

lees verder

Vorige week ging de film El Sicario: Room 164 in Nederland in première. De documentaire is een lang interview met een oud-politieman en ex-huurmoordenaar uit de Mexicaanse grensstad Ciudad Juárez. In een verduisterde hotelkamer doet hij, met een zwarte doek over zijn hoofd, zijn verhaal.

De man vertelt hoe hij als jongetje werd geronseld door de narcos, hoe hij vervolgens met vele anderen de politie-academie werd binnengeloodst en hoe hij uiteindelijk als volleerd sicario (huurmoordenaar) te werk ging.

Hij beschrijft hoe hij in het verleden in dezelfde hotelkamer ontvoerde mensen vasthield, wachtend op instructies van El Patron. Zijn krachtige stem, grote handen en zijn dwangmatige neiging ter illustratie te schrijven en te tekenen in een boek op zijn schoot, werken hypnotiserend. Hoewel hij werkelijk gruwelijke scenes beschrijft, is het meest schokkende aan de film hoe `El Sicario´ het totale failliet van de Mexicaanse maatschappij schetst.

De man vertelde zijn levensverhaal al eerder, aan het tijdschrift Harper’s.

Bekijk de trailer:

YouTube Preview Image

In de papieren nrc.next staat vanochtend een aangrijpend interview met Bor Verkroost (34). Hij lijdt aan de huidziekte Epidermolysis Bullosa (EB). Een aandoening waarbij, door erfelijke defecten in de eiwitten, de huid bij wrijving openspringt. Ook heeft hij huidkanker.

Hij vertelt over zijn ziektes:

Ik heb overal blaren en de open wonden zijn erg gevoelig voor infecties. Op mijn vijftiende kwam er huidkanker bij. Dat is niet te bestralen omdat de huid te kwetsbaar is. Ze moeten de aangedane plekken dus wegsnijden.

Vlak na zijn geboorte leek alles nog in orde, een gave baby, zegt hijzelf. “Maar na al na een half uur liet er een nagel van mijn vinger los, daarna volgden er meer. Ik viel uit elkaar. Ik had blaren in mijn keel en op mijn tong.”

lees verder

Rob WijnbergToen ze geboren werd, keek de voltallige vaderlandse pers toe. Toen ze gedoopt werd, was dat live op de radio te volgen. Haar eerste pasjes waren opening van het achtuurjournaal. Haar eerste schooldag werd door meer journalisten dan klasgenoten bezocht. Les kreeg ze op een gesloten afdeling, afgescheiden van de rest van de school. Ieder vriendje dat ze ooit heeft gehad, heeft op een voorpagina gestaan. Als ze ging stappen met vrienden, stond het in alle roddelbladen. Als ze op vakantie ging, haalde het altijd de krant. Toen ze wilde trouwen, moest ze toestemming vragen aan de regering. Tijdens het ja-woord staarden duizenden onbekenden haar aan. Haar verjaardag viert ze al 73 jaar verplicht met minstens tien miljoen vreemden. Werken mag ze niet. Om de uitkering die ze ontvangt, heeft ze nooit gevraagd. Vrijheid van meningsuiting heeft ze niet. Wat ze vindt, wordt voorgeschreven door de Staat. Stemmen kan ze niet, want haar politieke voorkeur moet ze voor zich houden. Zonder beveiliging de straat opgaan is uit den boze. Mannen met oortjes in volgen haar 24 uur per dag, 7 dagen per week – waar ze ook gaat of staat. Eenmaal buiten wordt nagenoeg iedere stap door anderen bepaald. Hoe ze zich kleedt, is uitbesteed. Wie haar mag bezoeken, wordt door derden besloten. De meeste post beantwoordt ze niet zelf, de meeste mails krijgt ze niet eens te lezen. Boodschappen heeft ze nog nooit gedaan. Even de stad inlopen om te winkelen behoort niet tot de mogelijkheden. Zomaar een kopje koffie drinken met vriendinnen evenmin. Ongemerkt een avondje uit eten is uitgesloten. Er is bijna geen plek op aarde waar ze ongezien naartoe kan gaan. Elke beweging die ze maakt, wordt tot in de eeuwigheid vastgelegd door camera’s. Waar ze verschijnt, drommen altijd groepen mensen samen. Volgens het protocol moet ze tegen iedereen vriendelijk zijn. Emoties tonen in het openbaar is haar niet toegestaan. Tenzij er net een aanslag is gepleegd op haar leven.

lees verder

RenskeVeel van mijn vrienden vinden een vliegreis een soort attractie: je zit in een stoel met een riem om, kijkt films en krijgt ondertussen eten en drinken in een formaat dat op hobbits afgestemd lijkt te zijn. Nu word ik ook blij van miniatuurzakjes pretzels, maar toch is er voor mij iets dat een ongecompliceerde vliegtuigbeleving wat verhindert, en dat is het afsterven van een aantal ledematen.

Lange benen zijn handig als je in een situatie komt waar je over plassen radioactief afval moet springen, maar in een gemiddeld vliegtuig zijn ze bepaald niet praktisch. Zodra ik in een vliegtuigstoeltje plaatsneem, zitten mijn knieën klem tegen de stoel voor me. Uiteraard tref ik meestal iemand in het stoeltje voor me die eerst een paar keer hard tegen zijn rugleuning duwt, alsof hij hem in een meubelwinkel aan het testen is op veerkracht, waarna hij de stoel naar achter klapt en de rest van de reis blijft slapen, ook al is het net twaalf uur ’s middags geweest. Natuurlijk doet deze man niets verkeerd. Toch is de sensatie van zijn vijfentachtig onverschillige kilo’s die via een plastic stoelleuning tegen mijn knieën aandrukken genoeg om de rest van de reis enkel nog maniakaal bezig te zijn met: „O ja, lekker, draai je nog eens om, die krakende geluiden achter je zijn heus niet afkomstig van mijn knieschijven hoor, hoe kom je erbij.”

lees verder

Raoul HeertjeDat PVV-vertegenwoordigers het gedachtegoed van hun partij ook in e-mails benadrukken moet niet worden bestraft maar worden gestimuleerd. Helaas is de PVV gezwicht voor wat opwinding in de media. Net als bij de Cohen-bashende PvdA-voorzitter in Arnhem en de Amerikaanse lijkenpissers gaat het bij het openhartige Statenlid (in een uitgelekte sms omschreven als „het wonderlijke product van brokjes menselijk DNA, jarenlange inteelt en slachtafval”) niet om de feiten zelf.

De feiten worden pas een probleem als ze in de media terechtkomen. Plotseling voelen allerlei bazen zich genoodzaakt ook verontwaardigd te zijn. Ze zouden een voorbeeld moeten nemen aan Richard Desmond, de eigenaar van onder andere Daily Star en Channel 5. Hoewel zijn kranten in vier maanden tijd tientallen rechtszaken moesten afkopen (waaronder verzinsels dat de ouders van Madeleine McCann hun kind zelf vermoord hadden) staat hij pal voor zijn daden en uitspraken: „Als er in vier maanden 102 artikelen waren over de McCanns en daarvan klopten er 38 niet, zou je ook kunnen zeggen dat er 65 of 70 artikelen wel klopten.”

lees verder