datum datum

Next checkt: ‘Misschien één op duizend modellen heeft anorexia’

Modejournalist Fiona Hering in RTL Boulevard

Door Martine Huijbregts Martine Huijbregts op 11 april 2012

stoplicht_a-200x165 Next checkt: Misschien één op duizend modellen heeft anorexiaIn een uitzending van televisieprogramma RTL Boulevard, op  21 maart, zei modejournaliste Fiona Hering dat „misschien één  op de duizend” modellen anorexia heeft. Dit naar aanleiding van een nieuwe wet die Israël heeft aangenomen om te dunne modellen van de catwalk te weren. Nrc.next-lezer Rutger Coucke ziet Herings uitspraak graag gecheckt. De conclusie luidt: de bewering is onwaar.

Interpretaties

Anorexia nervosa betekent letterlijk ‘gebrek aan eetlust door  psychische oorzaak’. Dat klopt eigenlijk niet: iemand met anorexia heeft wel degelijk honger, maar onderdrukt dat gevoel.  Een anorexiapatiënt wil mager zijn en eet daarom weinig, of  geeft over om het kleine beetje eten kwijt te raken. Vaak genoemde oorzaken zijn een negatief zelfbeeld of jeugdtrauma’s. Anorexia kan dodelijk zijn. Het Trimbos Instituut schat dat  jaarlijks 0,55 procent van de behandelde anorexiapatiënten  overlijdt. De eetstoornis zelf is niet altijd de directe oorzaak; een  mogelijk gevolg van anorexia zijn hartritmestoornissen.

Waar is het op gebaseerd?

Fiona Hering werkt 26 jaar als modejournalist. In een  toelichting per e-mail zegt ze dat ze tijdens haar carrière twee modellen is tegenkomen die anorexia hebben (gehad): Kim Noorda, die voor Vogue’s The Shape Issue een dagboek over de worstelingen met haar gewicht bijhield, en Chrystal Renn, nu een  grotematenmodel.

De uitspraak die zij deed in RTL Boulevard is volgens Hering  niet gestoeld op wetenschappelijk onderzoek. „Maar een ziek  meisje kan nooit aan de top meedraaien. Daar is de druk met vele castings, vlieguren en zeer veeleisende fotoshoots gewoon te  groot.”

Rita Camelli, werkzaam bij Elite Models, en Freek Koster, directeur van Touché Models in Amsterdam (die in dezelfde aflevering van RTL Boulevard aan het woord kwam), beamen dat.  Koster: „Een model met een eetstoornis kan niet de hele tijd van  A naar B vliegen.” Als een meisje troebel oogwit heeft, of een  grauwe donslaag op haar huid – kenmerken van een eetstoornis – spreekt Koster ze daarop aan. Soms is het nodig ze te adviseren te stoppen met modellenwerk. Oud-model en presentatrice  Daphne Deckers zei in 2010 zelfs nog nooit een model met anorexia te zijn tegengekomen.

Dat neemt niet weg dat sinds 2006 zeker vijf professionele  modellen zijn overleden, met anorexia als (in)directe oorzaak.  Onder hen was ook het beroemde model Isabelle Caro, die haar  broodmagere lijf liet fotograferen voor een anti-anorexiacampagne.

En, klopt het?

Volgens Kenniscentrum Eetstoornissen Nederland is 95 procent van de anorexiapatiënten vrouw. Uit een onderzoek in  2003 bleek dat gemiddeld 3,7 op de 1.000 vrouwen tussen de 15 en 29 jaar aan anorexia nervosa lijden. Overigens komt de eetstoornis boulimia (waarbij patiënten na een eetbui overgeven) vaker voor: 15 op de 1.000  vrouwen lijden aan deze ziekte. Deze cijfers wijken volgens het Trimbos Instituut niet af van  andere landen.

Over het aantal modellen met anorexia zijn deskundigen het  niet eens. In 2007 hoorde het onafhankelijke Model Health Inquiry (MHI), een initiatief van de Britse mode-industrie, verschillende  deskundigen, onder wie Adrienne Key. Zij is psychiater en leidster van het departement Klinische eetstoornissen bij The Priory Group. Volgens haar lopen bepaalde groepen een groter risico om een eetstoornis als anorexia te ontwikkelen, zoals dansers, atleten  en ook modellen. Bij deze groepen zijn uiterlijk en gewicht  erg  belangrijk. Het MHI schatte op basis van de hoorzitting dat ruim  20 tot 40 procent van de modellen een eetstoornis heeft.  Het zou dan vooral gaan om boulimia, en in mindere mate om  anorexia.

Een universitair onderzoek, dat in 2008 in Italië werd gepubliceerd, ondersteunt de bewering van Adrienne Key gedeeltelijk: modellen zouden meer risico lopen op een milde vorm van  anorexia dan niet-modellen. Volgens dit onderzoek komt boulimia onder modellen juist minder vaak voor. 5 procent van de ondervraagde  modellen gaf toe ooit te zijn gediagnosticeerd met anorexia.  Kanttekening: er werkten slechts 55 modellen mee aan het onderzoek.

Volgens Eric van Furth, oud-voorzitter van de internationale associatie Academy for  Eating Disorders en directeur Behandelzaken bij Centrum Eetstoornissen Ursula in Leidschendam, is er nog te weinig onderzoek gedaan om precieze cijfers te kunnen geven. Daarnaast  moet je er rekening mee houden dat iemand met anorexia dat  nooit zomaar zal toegeven. En dat iemand die erg dun is – vaak  toch een vereiste in de mode-industrie – geen eetstoornis hoeft  te hebben. Van Furth: „De waarheid zal ergens tussen die 5 en  40 procent liggen. Maar eigenlijk weten we het niet.”

Conclusie

De bewering van Fiona Hering dat misschien 1 op de 1.000 modellen  anorexia heeft, is gestoeld op haar jarenlange ervaring als  modejournaliste. Ze kwam naar eigen zeggen slechts twee modellen met anorexia tegen. Er is amper onderzoek gedaan naar anorexia onder modellen, dus uitsluitsel over het precieze percentage dat eraan lijdt, is niet te geven.  Wel is bekend dat van alle vrouwen in Nederland er 3,7 op de 1.000 anorexia hebben – een cijfer dat niet veel verschilt van andere landen.  Een schatting op basis van een  hoorzitting georganiseerd door de Britse mode-industrie kwam uit op 20 tot 40 procent van  de modellen met een eetstoornis. Een kleinschalig universitair onderzoek uit Italië liet zien dat 5 procent van de  ondervraagde modellen ooit anorexia had.

Waar deskundigen het wel over eens zijn, is dat modellen een verhoogd risico op een eetstoornis lopen.  Het is dan ook onwaarschijnlijk  dat het aantal modellen  met anorexia onder het gemiddelde van 3,7 op de 1.000 vrouwen ligt. Herings schatting van 1 op de 1.000 ligt hier niet ver vandaan  – absoluut gezien is het verschil zelfs verwaarloosbaar. Maar door het verhoogde risico waar deskundigen op wijzen, kunnen wij niet anders dan concluderen dat het aantal modellen met anorexia boven de 1 (of 3,7) op de 1.000 ligt. De Britse schatting en het Italiaanse onderzoek leveren hier aanvullend bewijs voor. Daarom beoordelen wij Herings bewering dat „misschien één op de duizend” modellen anorexia heeft als onwaar.

22 reacties op "Next checkt: ‘Misschien één op duizend modellen heeft anorexia’"rss-icon

Beweringen van Fiona Hering vallen per definitie onder de noemer van flauwekul.

Fijn en overzichtelijk niet, om alles onder één definitie weg te zetten. Ik denk echter menneer Jacqeus dat wanneer het op mode aankomt mevrouw Hering wel degelijk iets zinnigs te melden heeft. Dan kan het zijn dat u dat geen zinnig onderwerp vind, maar dat lijkt me u probleem.
Het is hier ook NRCnext die op basis van interpretatie van de cijfers meent dat het niet waarschijnlijk is dat mevrouw Hering gelijk heeft. Daar valt wat over te zeggen. Volgens mij is onwaar dan niet per definitie niet aangetoond. Als u mee wilt praten lijkt me dat een betere insteek van een commentaar, zeker als u de frase ‘per definitie’ wilt gebruiken.

Benieuwd of er meer modellen zijn die eetlust onderdrukken met een cocaïneverslaving dan via anorexia? RTL volgde bijvoorbeeld Sylvia Geersen afgelopen najaar toen zij bezig was met afkicken.
Beide niet echt gezond voor de langere termijn dunkt mij.

Een bewering die ‘misschien’ bevat, betekent in zichzelf al dat het gestelde wel of niet waar kan zijn: het is mogelijk dat één op de duizend anorexia heeft, maar het is ook mogelijk dat niet één op de duizend anorexia heeft (namelijk: 0 of meer dan 1). De bewering van Fiona Hering onttrekt zich daarmee aan een beoordeling waar/onwaar.

Dat een op de duizend onwaar is als bewering moge duidelijk zijn. Het roept direct de vraag op hoeveel dan wel deze gedragsstoornis heeft. Als 3,7 vrouwen op de duizend in Nederland dit gedrag al vertoont, zal het weinig discussie opleveren dat het percentage onder modellen fors hoger zal zijn.

Als heteroman is het volstrekt onduidelijk hoe het komt dat in de modeindrustrie graatmagere meiden als mooi gezien worden. Welke stoornis in de mooibeleving zit er dan bij de mode jongens en meisjes? Welke stoornis leidt er toe dat duizenden meiden zichzelf martelen om aan een gestoorde mooibeleving te voldoen? Het wordt tijd dat dit machtsmisbruik aan banden wordt gelegd. Een wet lijkt en enige hulpmiddel.

In dit geval mogen we Israel als goed voorbeeld nemen.

Ik verwacht dat jullie gelijk hebben maar volgens mij hebben jullie niet genoeg informatie om deze conclusie daadwerkelijk te maken. Wie zegt dat modellen niet vaker bij de 996,3 horen dan bij de 3,7 van de vrouwen met anorexia?

De druk die in de normale maatschappij al op vrouwen ligt om slank te zijn, ligt in de modewereld vele malen hoger en het is dan ook vrij logisch dat er meer vrouwen onder die druk bezwijken en zodoende anorexia-patiënten worden.

Echt weer een typisch vooroordeel.
Anorexia heeft niks te maken met dun willen zijn. Het kan een aanleiding zijn voor sommige mensen, maar meestal heeft het te maken met andere dingen en is het een soort ‘coping’ manier, en vaak begint het onbewust tot het te laat wordt en je niet meer weet hoe het anders moet.
Anorexia kan iedereen hebben. Alleen omdat ontwerpers jonge en dunne modellen kiezen betekent niet dat zij anorexia hebben, ze zijn gewoon dun. En de meeste succesvolle modellen zoals Doutzen Kroes, Miranda Kerr etc werken gewoon hard om hun lichaam in vorm te houden en eten juist heel gezond.
Mensen moeten eens ophouden modellen verantwoordelijk te houden voor eetstoornissen. Het heeft niks met elkaar te maken.

Beste T,  
 
Ik ben het helemaal met je eens en je verwoordt een grote ergernis van me mbt de berichtgeving rondom anorexia. Ik ken meerder meiden in mijn omgeving die last hebben van deze ziekte (ikzelf geloof niet echt in genezing, eerder het goed leren omgaan met) en geen van allen waren zij extreem modebewust of überhaupt alleen al geïnteresseerd in die hele wereld. Waarin zij wel overeen kwamen is hoe onzeker ze over zichzelf zijn, hoe moeilijk ze het vinden nee te zeggen tegen anderen en hoe ze in staat zijn zichzelf compleet weg te cijferen. De ziekte draait om controle, en lijkt bij die meiden op te spelen op momenten van tegenslag, wanneer ze de controle kwijt raken. Modellen zijn niet verantwoordelijk voor eetstoornissen, als er iets of iemand al verantwoordelijk gehouden zou kunnen worden is dat een veeleisende samenleving, waarin alleen successen lijken te tellen, en waardoor deze meiden onzeker worden, en geloven niet goed genoeg te zijn.

Ik begrijp niet waarom Next dit wil checken. De bewering lijkt me duidelijk; ze heeft vele modellen gezien, en daarvan zijn er slechts twee die anorexia hadden. Dat is geen hard feit, en zo wordt het ook niet gesteld. 
 
Daarbij; jullie baseren de conclusie op het feit dat het onwaarschijnlijk is dat het percentage anorexiapatiënten lager ligt dan het landelijk gemiddelde. Dat maakt de bewering hoogstens onwaarschijnlijk, niet onwaar.

U vergeet wellicht even de Britse en Italiaanse onderzoeken. Degene die met loze cijfers gaat strooien (één op de duizend) mag onderzoeken als onderbouwing aanleveren, niet andersom. Nu is dit toch gedaan om haar statement te ontkrachten. Mag zij weer met onderzoek komen dat haar boude uitspraak staaft. En dan niet uit eigen ervaring, want dan kan ik ook zeggen dat maar 1 op de 48 werknemers vrouw is (mijn werkomgeving –> alle werkomgevingen).

Het argument dat anorexia niet te combineren is met hard werken gaat alleen op als de ziekte een extreme vorm heeft aangenomen. Leontien van Moorsel fietste de sterren van de hemel toen zij met haar eetstoornis worstelde. 
Modellenwerk veroorzaakt natuurlijk niet de anorexia, maar het helpt ook niet echt om er ooit op een gezonde manier van af te komen (mee om te gaan, zoals Inge, waarschijnlijk terecht, formuleert).

Het is mogelijk om van anorexia af te komen. Ik heb zelf anorexia gehad en ik ben zelf nooit met mode bezig geweest, ik las geen modebladen en gebruikte het ook niet als ‘thinspo’ zoals ook vaak gezegd wordt. Het begon op m’n 10e ongeveer, ik at steeds minder omdat ik er geen plezier aan beleefde en niet eten is een goede manier om emoties uit te schakelen. Ik besefte pas dat ik een eetprobleem had toen ik 14/15 was en elke dag flauwviel. Het duurde nog eens vijf jaar om er vanaf te komen. 
 
Ik vind zelf de manier waarop vrouwen worden afgebeeld ook niet ok, maar datzelfde geldt voor de manier waarop mannen worden neergezet. Ik zou het leuker vinden als er meer variatie te zien zou zijn. Maar je kan reclame etc niet verantwoordelijk stellen voor eetstoornissen. Eetstoornissen zijn een coping mechanisme die zich al in de jeugd ontwikkelen en naar voren komen als de laatste druppel in de emmer valt. En ze komen in elke laag en groep van de bevolking even veel voor.

Voor obesity bestaat er een index, die wijd en zijd ook medisch wordt gebruikt.
Voor te mager zijn is het woord anorexia ontoekend, omdat er meer oorzaken kunnen zijn dan deze psychisch veroorzaakte eetstoornis.
Wel is het mogelijk ook een index, als voor obesity, voor te mager zijn, aan te geven.

Je bedoelt de BMI (Body Mass Index)? Deel iemands gewicht door zijn of haar lengte in het kwadraat en je krijgt een index getal. Een index tussen de 18,5 en 25duidt op normaal gewicht.  
Lengte 1,73, gewicht van 90kg, index = 30 – matig overgewicht.  
Lengte 1,73, gewicht van 60kg, index = 20 – normaal gewicht. 
Lengte 1,73, gewicht van 50kg, index = 16,7 – ondergewicht

Die BMI onzin, moeilijke index. als je jong bent(tot begin 20) en geen topsport doet; je lengte min 110. Daarna min 100.iemand van 1,73 en 60 kilo is slank tot dun.

Als er geen deugdelijk onderzoek is, waarop baseren dan deskundigen hun consensus “dat modellen een verhoogd risico op een eetstoornis lopen”? Blijkbaar op niets en in dat geval heeft het ook weinig zin deze consensus mee te laten wegen in de conclusie.  
Blijft over dat Fiona Hering’s schatting het internationaal gemiddelde niet veel ontloopt en dus lijkt me minstens een Grotendeels Waar predicaat op zijn plaats.

Het verschil tussen 1 op de 1000 of 3,7 op de 1000 is zeker geen ‘absoluut verwaarloosbaar’ verschil te noemen, zoals de schrijver stelt. Het scheelt een factor 3,7! Als er 16 miljoen mensen in Nederland zijn, en de helft vrouw, zijn er 8000 anorexia patienten bij een verhouding van 1 op de 1000, en bijna 30.000 patienten bij een verhouding van 3,7 op de 1000. Verschil: 24.000 patienten!

In een uitzending van televisieprogramma RTL Boulevard, op 21 maart, zei modejournaliste Fiona Hering dat „misschien één op de duizend” modellen anorexia >> heeft <> ooit << anorexia had.

Geen appels met peren vergelijken: 'Mijn onderzoek wijst uit dat alle bouwvakkers ooit griep gehad hebben.' Dat betekent NIET dat alle bouwvakkers griep hebben!!!

Het maakt mij niet zoveel uit of de oorspronkelijke uitspraak absoluut waar is, maar als we met nrc.next.checkt dat willen checken moeten we het wel accuraat doen.

De ongefundeerde schatting van de britten is kwalitatief niet beter dan de oorsponkelijke uitspraak. De resultaten van de italianen hebben een ander tijdsperpectief.

Alles bij elkaar lijkt de oorspronkelijke uitspraak behoorlijk correct – gegeven de grote onzekerheden in bestaand getalsmatig onderzoek.

nrc.next.checkt gechecked! Altijd een genoegen om te lezen vanuit Engeland… Ga zo door!

Hier een boulimia patiënt, het klopt inderdaad dat er meer boulimia patiënten zijn dan anorexia patiënten. Ook bij mij heeft mijn eetstoornis nooit iets te maken gehad met wat er in een modeblad stond. Ik haatte mezelf gewoon ik was een vijand van mezelf kon niets goeds doen in mijn ogen. Ik moest te veel en dat allemaal op een hoog niveau die ik niet kon bijbenen en daar weer boos op werd en uiteindelijk gewoon als een zombie door het leven ging.  
 
Ik denk dat er modellen zijn die inderdaad een eetstoornis hebben of hebben gehad. Maar dan niet omdat ze dun moeten zijn, maar omdat ze te veel van zich zelf moeten. Ze moeten leuk zijn altijd lachen, aan anderen laten zijn dat ze een leuk leven hebben. Met kritiek kunnen omgaan en bepaalde gevoelens op zij zetten. In zo’n wereld beoordeeld iedereen over jou. En dat kan moeilijk zijn. Verder reis je ook veel, ben je nooit ergens veilig en ja een eetstoornis is veilig. Net als alcohol en cocke verslavingen waar van dat laatste Kate Moss last van had.  
 
Als ik persoonlijk even op de dunne modellen moet in gaan. Vind ik ze gewoon niet vrouwelijk. En daarbij onrealistisch. De gemiddelde vrouw in Nederland heeft maat 40 dacht ik of was het 42? Whatever, dat wilt zeggen dat ze ook een bepaalde cupmaat hebben. Waarom zet je dan een jong ding met een cup a terwijl de rest een cup c heeft? Daar heb ik wel moeite mee. Verder vinden mannen dunne vrouwen helemaal niet aantrekkelijk. Als het werkelijk om de kleren gaat bij ontwerpers laat dan kleren aan de kleerhangers en doen ze niet om modellen heen.

vaag stuk met veel cijfers uit verschillende onderzoeken en een wankele conclusie. Modellen die al dun zijn en maat 36 hebben worden gedwongen dunner te worden, maximaal maat 34. Dat gaat niet zomaar dus worden ze gedwongen veel te sporten, te lijnen of zelfs te vasten. Jezelf uithongeren is niet gezond maar het is niet hetzelfde als de ziekte anorexia. Volgens mij wordt dat in bovenstaande artikel door elkaar gehaald.

Met dank aan Elise van Looij wil ik graag als man op de openhartige blog van Esther reageren.  
Inderdaad vindt de overgrote meerderheid van de mannen die graatmagere vrouwen niet aantrekkelijk, al merk ik als oudere man, dan jonge mannen een iets slankere ‘smaak’ hebben dan ik. 
Het enige waar ik Esther niet kan volgen is in de uitspraak dat modellen leuk moeten zijn en lachen. Dat zie ik ze heel weinig doen,als ze de ‘catwalk’ betreden. Ze stralen en mengeling van zelfingenomen arrogantie en ‘don’t care what you think about me’- houding uit en lachen hooguit met een mondhoek.  
Ik heb geen moeite met mijn indruk, dat veel vrouwen hun best doen er aantrekkelijk uit te zien, vaker om met anderen te kunnen concurreren dan voor mannen, ook al omdat wij mannen dat ook doen, maar met minder nadruk op uiterlijk en meer op prestatie. 
Wel is de modellen wereld, waar de catwalk de maatstaf is, inderdaad erg wereldvreemd en dat benadrukt Esther prima.