Next checkt: ‘90 procent van de adolescenten in de cel is psychiatrisch patiënt’

Dick Swaab in het aprilnummer van Filosofie Magazine

stoplicht_d-200x165 Next checkt: ‘90 procent van de adolescenten in de cel is psychiatrisch patiënt’ Een aapje dat het syndroom van Down heeft en de regels van de groep overtreedt, wordt niet door andere leden van de groep gestraft, zegt Frans de Waal. Neuroloog Dick Swaab haalt de bioloog aan in een dubbelinterview met arts-filosoof Bert Keizer in het aprilnummer van Filosofie Magazine. Hij trekt een parallel tussen de verwijtbaarheid van ‘slecht’ gedrag bij apen en mensen: „Zo is het bij ons ook als het goed is, we zeggen ook allemaal dat als iemand niet toerekeningsvatbaar is, we die persoon niet moeten straffen. Toch is 90 procent van de adolescenten in de gevangenissen psychiatrisch patiënt.” Het percentage van 90 procent komt lezer Judika Lessmann ‘onwaarschijnlijk, bijna monsterlijk’ voor.

Next checkt beoordeelt de bewering als grotendeels waar.

Hoe is er gemeten?

In het artikel noemt Swaab geen bronnen. Desgevraagd antwoordt Swaab dat professor Theo Doreleijers, hoogleraar psychiatrie aan het Amsterdamse VUmc, zijn bron is. Doreleijers baseert zich op zijn beurt op een proefschrift van kinderpsychiater Coby Vreugdenhil uit 2004. Vreugdenhil deed in de jaren daarvoor onderzoek onder 204 jongens in de leeftijd van 12 tot 18 jaar die een gevangenisstraf of een zogeheten PIJ-maatregel (plaatsing in een jeugdinrichting, een soort TBS voor jongeren) uitzaten in een zogeheten Justitiële Jeugdinrichting (JJI) .

Vreugdenhil heeft geen meisjes in haar onderzoek meegenomen omdat indertijd (2000-2003) het aantal meisjes tot 18 jaar in detentie „verwaarloosbaar” was volgens de kinderpsychiater.

De 204 jongens uit haar onderzoeksgroep heeft Vreugdenhil vragenlijsten voorgelegd. Met cijfers moesten de jongens onder meer vriendschaps-, familie en schoolprestaties waarderen. Vreugdenhil definieert een jongen die op basis van de vragenlijst aan voldoende criteria voldoet (bijvoorbeeld zeven van de tien kenmerken van ADHD vertoont) als psychiatrisch patiënt. Dat wil zeggen: lijdend aan een psychiatrische stoornis. Behandeling door een arts of psycholoog is daarvoor niet vereist.

En, klopt het?

Het onderzoek van Vreugdenhil behelst volgens de website van het VUmc ‘een representatieve steekproef, waardoor het resultaat iets zegt over alle jongens die zich met een detentiestraf of een PIJ in een Nederlandse justitiële jeugdinrichting bevinden. Het grootste deel (90 procent) van deze jongeren heeft last van psychiatrische stoornissen, zowel internaliserende, (angst, depressie) als externaliserende stoornissen (Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), en andere gedragsstoornissen’.

Maar, de definitie van psychiatrisch stoornis is niet eenduidig.

Volgens de WHO heeft iemand een psychiatrische stoornis als hij of zij door zijn erfelijke aanleg, gezondheidsverslechtering of ernstige psychosociale omstandigheden niet in staat is met levensproblemen (werk, relaties, ziekte) om te gaan en als gevolg daarvan klachten ontwikkelt zoals slaapproblemen, geïrriteerdheid of angsten, waardoor hij niet meer functioneert in de maatschappij. Dat laatste is het belangrijkste criterium volgens Doreleijers en Vreugdenhil. Om die reden sluiten zij, zoals andere deskundigen soms wel doen, de zogeheten gedragsstoornissen zoals ADHD niet van de definitie van psychiatrische stoornis uit. Vreugdenhil definieert een ‘psychiatrisch patiënt’ als iemand die volgens de internationaal door psychiaters gehanteerde DSM-maatstaf voor minder dan 60 procent in de maatschappij functioneert. Die kwalificatie komt grotendeels overeen met de definitie die de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) hanteert. Doreleijers geeft een voorbeeld uit de praktijk: „Een jongen die nog geen tien minuten aan tafel kan zitten zonder slaande ruzie te krijgen met zijn ouders, of iemand die zich onder begeleiding nog geen uur kan concentreren op het maken van huiswerk.”

Als je de psychiatrische stoornis op die manier definieert, hetgeen niet ongebruikelijk is in de psychiatrie, zou het percentage van 90 procent kunnen kloppen, zegt een woordvoerder van Dienst Justitiële Inrichtingen, de afdeling van het Ministerie van Veiligheid en Justitie die verantwoordelijk is voor het gevangeniswezen (DJI). Bij een striktere interpretatie van het begrip psychiatrische stoornis zou het percentage lager uitvallen. Het percentage jongeren onder de 18 dat een straf of PIJ maatregel uitzit op een speciale afdeling gereserveerd voor jongeren met een psychiatrische stoornis is bijvoorbeeld lager, ongeveer 4,5 procent zegt het DJI.

En, er zijn meer kanttekeningen te plaatsen bij het percentage van 90 procent. Had Vreugdenhil meisjes meegenomen, de maximale leeftijd van de onderzoeksgroep vastgesteld op 23 jaar, of jongens in voorarrest ook meegewogen, dan was het percentage lager geweest, zegt professor Doreleijers. Onder tien- tot elfjarigen die in contact komen met de politie zijn er volgens de psychiater meer met een psychiatrische stoornis dan in de leeftijdscategorie vijftien tot zestienjarigen. „Bij (oudere) jongeren met politiecontacten heeft een op de drie een psychiatrische stoornis, bij jongeren die bij de kinderrechter vóór moeten komen zijn dat er twee van de drie.” In de psychiatrie is de term adolescent vaak gereserveerd voor jongeren in de leeftijd van 15 tot en met 23 jaar. Waren oudere jongeren ook meegerekend in het onderzoek, dan was het percentage mogelijk iets lager uitgevallen.

Ten slotte wijst het DJI erop dat de cijfers uit het onderzoek uit 2003 komen en mogelijk verouderd zijn.

Conclusie

Swaabs stelling klopt, mits je gedragsstoornissen onder de definitie psychiatrisch patiënt schaart en adolescenten definieert als jongens onder de 18. Mogelijk valt het percentage relatief hoog uit, omdat er geen meisjes of oudere jongeren zijn meegewogen. De cijfers zijn bovendien verouderd (2003), maar recent tegenonderzoek is er niet. Alles bij elkaar beoordelen wij de uitspraak als grotendeels waar.

40 reacties op "Next checkt: ‘90 procent van de adolescenten in de cel is psychiatrisch patiënt’"rss-icon

“psychiatrisch patiënt. Dat wil zeggen: lijdend aan een psychiatrische stoornis. Behandeling door een arts of psycholoog is daarvoor niet vereist.” 
 
van dale online zegt: 
pa·ti·ënt [paasjent] de; m,v -en, pa·tiën·te de; v -s, -n zieke die onder behandeling is 
 
Daar ga je.

Daar komt dan nog bij: 
 
Het onderzoek is gedaan onder jongeren die een PIJ straf uitzaten: “een soort TBS voor jongeren)” 
 
Als 90% van de TBS’ers een psychiatrische stoornis heeft, betekent dat niet dat 90% van de gevangenen een psychiatrische stoornis heeft. 
 
Er blijft helemaal niks van deze next checkt over.

Nog een keertje :) Begrijpend lezen 2.0: 
 
Vreugdenhil deed in de jaren daarvoor onderzoek onder 204 jongens in de leeftijd van 12 tot 18 jaar die een gevangenisstraf of een zogeheten PIJ-maatregel (plaatsing in een jeugdinrichting, een soort TBS voor jongeren) uitzaten in een zogeheten Justitiële Jeugdinrichting (JJI).

Mea culpa mea culpa. 
 
Te snel gelezen. 
 
Maar m’n eerste commentaar klopt nog wel. 
 
Als iemand niet behandeld wordt is het geen patient. Daardoor is volstrekt onduidelijk waar de grens ligt. Welke psychiatrische aandoening is ernstig genoeg om mee te tellen en welke niet? 
 
En wat houdt 7 van de 10 kenmerken van ADHD in? Als ik slaap heb ik 7 van 10 kenmerken van een lijk.

Welkom in de wondere wereld van de psychiatrie. Het is voor elke psychische aandoening arbitrair of iemand hem heeft of niet. Dat is niet de schuld van dit onderzoek, maar het is simpelweg het gevolg van het gegeven dat we nou eenmaal ergens een grens moeten trekken.

In de geneeskunde kun je misschien makkelijk zien of iemand een gebroken been heeft of niet, maar bij ADHD of depressie of welke andere aandoening dan ook, krijg je problemen bij het stellen van de diagnose.

Wanneer heeft iemand nou ADHD? Moet iemand echt alle kenmerken van ADHD bezitten om zo gediagnosticeerd te worden? Dat zou betekenen dat heel veel kinderen geen ADHD ‘patient’ zouden zijn en dus geen geld zouden krijgen van de verzekering, terwijl ze wel duidelijk last hebben van de onrust in hun hoofd.

Leg je de grens te laag, krijgen kinderen het ADHD stempel terwijl ze eigenlijk normaal functioneren. Maar waar die grens precies moet liggen is niet gemakkelijk te bepalen. Een grens van 7 van de 10 kenmerken is wat dat betreft een prima grens, voor zover die uberhaupt bepaald kan worden.

Overigens vraag ik me af of het echt wat uitmaakt voor Swaab’s argument of het hierbij gaat om patienten of om mensen die een psychische aandoening hebben. Zijn punt blijft staan.

Er zijn vele redenen waarom veel van deze patiënten geen patiënt zijn. Zo is het vaak lastig om de stoornis te definiëren en kijkt men pas als men al vastzit of er iets mankeert. Ook komen jeugdigen vaak uit culturen waar psychische aandoeningen taboe zijn en zo ziojn er nog veel meer redenen aan te voeren.

een persoon die de ziekte kanker heeft is toch echt kankerpatient, of hij nou een dokter bezoekt of niet.
Dat geldt voor alle ziekten lijkt mij

helemaal mee eens!

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet ! Ik zie duidelijk dat Swaab een parallel legt tussen Vreugdenhill en de heks uit Hans en Grietje.

Dat betekend dus dat ongeveer 10% op de verkeerde afdeling zit en dat de rest niet behandeld wordt? Raar onderzoek.

Die 90% betekent dus dat in 9 van de 10 gevallen terecht een diagnose is gesteld die tbs-behandeling wenselijk maakt. Daar zal Swaab toch geen probleem mee hebben? Dat is voor psycholand helegaar geen slechte score. 
 
Wel zielig voor die 1 op de 10 die zonder enige stoornis tóch jeugd-tbs heeft gekregen. One flew over the cuckoo’s nest?

@mezelf: wel goed lezen!

@ b de bla 10 mei 2012 om 11:54 
 
er staat toch echt in de tekst: 
 
“die een gevangenisstraf of een zogeheten PIJ-maatregel” 
 
Let op het woordje OF. Er is dus niet gezegd dat obv een onderzoek naar alleen PIJ-ers ALLE jeugdige in de cel psychiatrisch patiënt zijn.

Klopt Herman. Het onderzoek is gedaan naar zowel adolescenten (jongens tot 18 jaar) die een normale gevangenisstraf uitzitten als jongeren die een PIJ maatregel op gelegd hebben gekregen. Bovendien is het onderzoek gedaan naar de adolescenten die in een JJI verbleven (gewone jeugdgevangenis – daar komen jongeren in beide situaties terecht). De gesloten instellingen waar jongeren met ernstiger psychische problemen verblijven zijn niet meegeteld.

Ik ben van mening dat de stelling absoluut onvoldoende is aangetoond. 
Er is veel veranderd in de maatschappij en het gevangeniswezen in de periode tussen onderzoek en de publicatie. 
Vooral het niet meenemen van meisjes in het onderzoek, maakt deze stelling voor mij onwaar: Er wordt iets aangetoond over jongens, niet over jongeren in het algemeen. De verwaarloosbaarheid van het aantal meisjes in detentie had deze stelling nog kunnen redden, maar er is nauwelijks moeite gedaan die te verifiëren (hoe was dat ten tijde van het onderzoek en hoe is het nu?). 
 
Het ergste vind ik dat NRC deze stelling als ‘grotendeels waar’ bestempeld met name omdat er geen tegenonderzoek is. Enig eigen onderzoek of literatuuronderzoek had zeker de verwaarloosbaarheid van dat percentage meisjes kunnen verifiëren. 
Deze rubriek misschien niet meer elke dag doen maar een of twee keer per week, en dan iets meer uitzoeken?

Nou Matti, dat valt reuze mee. Het gaat om ongeveer dertig veroordeelde meisjes in JJI’s volgens professor Dorelijers. Op in totaal 310 jongeren tot 18 jaar is dat een kleine groep en op ongeveer het dubbele aantal jeugdigen tot 24 jaar in JJI’s al helemaal.

“op in totaal 310 jongeren” is dat 10%. 
Op een dubbel zo grote groep is dat 5%. Dat kun je niet zomaar wegmoffelen met “dat is een kleine groep”. 
 
Daarnaast / belangrijker: dit verhaal vertelt nergens welk deel van de jongeren in een PIJ zat. De bewering ging over “90% van de jongeren in *gevangenissen*”. TBS en (hopelijk) ook jeugd-TBS zijn gesloten behandelingsmaatregels, geen gevangenis. 
Wat dit stuk overslaat, is of de bewering dat 90% van de jongeren die in een gevangenis zitten (en niet in een PIJ) psychiatrisch patient is. Het lijkt echter zeer onwaarschijnlijk — oud onderzoek, alleen jongens getest, twijfelachtige definitie van zowel “psychiatrisch” als “patient”… Next Checkt heeft in het verleden beweringen afgedaan als “ongefundeerd” met minder motivatie.

Wel even goed lezen graag: 
 
“…die een gevangenisstraf of een zogeheten PIJ-maatregel (plaatsing in een jeugdinrichting, een soort TBS voor jongeren) uitzaten”.

Het zou interessant zijn om een onderzoek te lezen van de eminente Frans de Waal over de behandeling van(adolescente) apen met een antisociale gedragsstoornis…  
 
In het algemeen zijn kinderen/volwassenen met Down niet antisociaal. 
 
Overigens staat natuurlijk buiten kijf (hoewel, waarover wordt tegenwoordig niet meer gekijfd :-) dat een maatstaf voor beschaving de zorg voor kwetsbaren is.  
 
Het wordt pas lastig als de kwetsbaarheid zich uit in kwetsend gedrag. Dan moet je als volwassene wel heel sterk in je schoenen staan om daarover niet boos en wellicht zelfs hardvochtig te worden. Vooral als het gaat om groepsgedrag en heftig antisociaal gedrag.  
 
Jelle Kuiper (bijzondere man was dat) zei hierover dat we weliswaar kordaat en duidelijk moeten optreden tegen antisociaal gedrag van jongeren maar dat we het moeten doen zonder haatgevoelens en zeker niet daarbij haatgevoelens in anderen (die wellicht zelf op de rand van kwetsbaarheid zitten) aanwakkeren. En daar komt dan weer Wilders om de hoek…… Zelf natuurlijk iemand met een persoonlijkheidsstoornis. Maar een gevaarlijke persoonlijkheidsstoornis omdat deze gecombineerd wordt met enige verbale begaafdheid en voldoende zelfbeheersing in het publieke domein.

Mensen, in tegenstelling tot apen, kun je wel straffen en heropvoeden als ze niet totaal defect zijn.  
Bijvoorbeeld, ADHD kun je makkelijk afleren maar dat doet bijna niemand meer want dat zou je politiek gezien, moeten accepteren. Nu zit je dus met dat soort onaangepaste lui op het werk of kom je ze ongeremd ergens tegen en moet je het maar leuk vinden.

Hoe doet u dat, dat afleren van ADHD? En dan vooral die afwijking in de hersenen die zichtbaar is bij deze stoornis?

Door jezelf te leren kennen en, langzaam aan, compensatie strategieën te ontwikkelen. Dan zijn toevallige voorbijgangers tevreden.

concentratie-training, waardoor nieuwe neuronconnecties worden gemaakt.

een nieuwe methode hierin is: ADHD-patient krijgt een vereenvoudigd beeld te zien van zijn huidige hersenactiviteit, deze wordt chaotischer naarmate de patient zich niet concentreert. De patient krijgt dan de opdracht om dit beeld niet-chaotisch te maken (dmv van concentratie op dit beeld)

“[...]we zeggen ook allemaal dat als iemand niet toerekeningsvatbaar is, we die persoon niet moeten straffen” 
 
Als iemand een psychische stoornis heeft, wil dat niet zonder meer zeggen dat hij of zij niet verantwoordelijk voor zijn daden kan en mag worden gehouden. Er zijn ook voldoende psychische “gestoorden” (adhd’ers) die niet in de gevangenis belanden….

(De stelling dat psychiatrische patienten altijd ontoerekeningsvatbaar zijn, is dus te kort door de bocht)

Als je een psychiatrische aandoening definieert als “niet meer kunnen functioneren in de maatschappij” is het niet zo gek dat 90% van de mensen in de gevangenis zo’n aandoening heeft. Crimineel gedrag lijkt me bij uitstek een indicatie dat iemand niet in de maatschappij functioneert. 
Waarmee ik niet wil zeggen dat Swaab onzin verkoopt. Ik vermoed dat de meeste mensen in de gevangenis wel succesvol in de maatschappij zouden willen meedraaien maar daar door bepaalde persoonlijke of persoonlijkheidsproblemen niet in slagen. Er zitten vast berekenende types bij (witteboordencriminelen bijvoorbeeld) maar het gros zal een probleem hebben dat opgelost moet worden. Helaas is het wel nodig om mensen wiens problemen niet opgelost kunnen worden uit de maatschappij weg te halen als ze een gevaar voor anderen vormen.

Mee eens!

Swaabs uitspraak is niet grotendeels waar, maar grotendeels onzinnig. 
 
Het percentage zegt weinig als je niet weet hoeveel mensen buiten de gevangenis als psychiatrisch patiënt aangemerkt zouden kunnen worden. Bovendien is de definitie van de WHO al zo opgesteld dat gevangenen er makkelijk onder te vangen zijn. 
 
Er worden de laatste jaren steeds meer mensen geestelijk ongezond verklaard. Het zegt meer over de psychiatrie dan over de stoornissen. 
 
Zie hier voor een kritische bespreking: 
http://www.nybooks.com/article.....lness-why/ 
 
Citaat: The tally of those who are so disabled by mental disorders (…) increased nearly two and a half times between 1987 and 2007—from one in 184 Americans to one in seventy-six. For children, the rise is even more startling—a thirty-five-fold increase in the same two decades.

U heeft absoluut gelijk dat het percentage psychische aandoeningen bij mensen buiten de gevangenis van groot belang is om goed te kunnen beoordelen of dit onderzoek aantoont dat gevangenen ook vaker psychische aandoeningen hebben dan niet-gevangen. Het percentage gevangenen met psychische aandoening is volgens dit onderzoek toch wel dermate hoog dat ik het niet waarschijnlijk acht dat als ditzelfde onderzoek uitgevoerd zou worden in een normale populatie er zo’n hoog percentage uit komt rollen.

Wel jammer dat we deze cijfers niet hebben.

Het enige bewijs dat ik hieruit kan halen, is dat psychologen en psychiaters blijkbaar nog steeds heel graag de rol van strafpleiter willen spelen terwijl die is voorbehouden aan advocaten.

Wat u hiermee lijkt te zeggen is dat rechters en advocaten zich niets zouden moeten aantrekken van welke nieuwe wetenschappelijke bevindingen dan ook.

Weten rechters en advocaten het dan echt zoveel beter dan psychologen en psychiaters die onderzoek hebben gedaan naar dit soort fenomenen? En waarom dan? Omdat zij wel kennis putten uit een wetboek dat zegt dat het zus of zo moet zijn en psychiaters niet?

Ik heb enige ervaring met het gevangeniswezen, en de illusie dat criminelen kunnen worden heropgevoed is mij langgeleden ontgaan. In de functie van het binnenhouden om de rest van de samenleving te beschermen tegen ongewenste elementen heeft het nog wel enig nut, alle mooie programma s voor herintreding zijn dan ook weggegooid geld.

Dit is het belangrijkste punt.

Het maakt niet uit of een gevangene wel of geen psychische aandoening heeft. Zolang hij hiervan niet genezen kan worden op een manier dat hij weer goed kan functioneren in de maatschappij, maakt het geen verschil of hij nou gestoord of normaal is.

Het vaststellen van psychische aandoeningen kan misschien wel helpen bij het vinden van een genezing en we moeten wel blijven zoeken naar oplossingen, maar voor de straf die iemand opgelegd krijgt zou het geen verschil moeten maken.

Kijk, als je een psychiatrische stoornis definieert als “niet functioneren in de maatschappij”, zijn criminelen bijna per definitie gestoord. Dus dit is een nietszeggende waarheid. Het is ook een onvolledige waarheid, want er is geen rekening gehouden met hoeveel psychiatrische patiënten niet crimineel zijn. Je kunt ook wel bewijzen dat 75% van de criminele jongeren zwart haar heeft, maar dat betekent niet dat hun haarkleur de oorzaak is van hun gedrag.

Uit mijn onderzoek blijkt dat de uitspraak van NRCnext dat Dick Swaab neuroloog is onjuist is.

Dan ga ik er vanuit dat u hem gegoogled hebt vond dat hij hoogleraar in de ‘neurobiologie’ is.

Wanneer je vervolgens een neuroloog als een arts, gespecialiseerd in de neurologie definieert.
En, weer terug gaat naar de pagina over Dick Swaab. Dan zul je zien dat hij geneeskunde gestudeerd heeft en daarbinnen gepromoveerd is, in het onderzoeksgebied wat we ook wel de neurobiologie noemen.

Nee, hij werkt niet als neuroloog in een ziekenhuis, maar onjuist?

De jeugdgevangenissen zitten vol met minder- of zwakbegaafden jongeren omdat de politie niet capabel is met deze jongeren op hun niveau en in hun belevingswereld te communiceren. Die minder/zwakbegaafde jongeren zijn vaak niet in staat naar behoren te verdedigen tegen de politie.  
Ze zijn ook heel beinvloedbaar en worden door de slimmere crimineeltjes vaak als voorpost gebruikt om de klappen op te vangen.  
De politie denkt snel de culprit te hebben terwijl de echte daders vrijuit gaan.  
De minder/zwakbegaafde jongere komt terecht in een hopeloos gevoel van onrechtvaardig behandeld te zijn en dan treedt er een “self fullfilling prophecy” in, en worden ze crimineel omdat ze het toch wel altijd gedaan hebben. 
De 2e Kamer is al tientallen jaren bezig met dit probleem en nog is er niks opgelost. De politie zou speciale cursussen moeten krijgen in het omgaan met minder/zwakbegaafde jongeren en beter moeten weten hoe ze die jongeren rechtvaardig en eerlijk moeten behandelen, want dat is in ieders belang.

Stel, Swaab heeft gelijk met zijn 90%. Betekent dit dan ook dat we deze mensen niet zouden moeten straffen? Dat lijkt me tenslotte, gezien het eerste citaat, Swaabs insteek. Het zou, in aanvulling op Next Checkt, interessant zijn ook een Next Polst te hebben: hoe denkt de burger, pliticus of wetenschapper over morele vraagstukken, en hoe goed onderbouwd zijn deze standpunten, waar zijn ze op terug te voeren. In de gepolariseerde samenleving die Nederland volgens sommigen is, zou dat enig begrip voor de medeburger kunnen kweken.
Ten aanzien van Swaabs conclusie, heb ik mijn bedenkingen. Deels komt dat doordat de definitie van bepaald gedrag als stoornis bijzonder omstreden is. Een diagnose volgens de richtlijnen van de diagnose-bijbel, de DSM-IV, is in Nederland vaak verplicht voor het vergoed krijgen van een behandeling, maar het werk zelf, en zijn aanstaande opvolger, de DSM-5, worden zwaar bekritiseerd door bijv. De British Psychology Society en onderzoekers die meewerkten aan de DSM-III en DSM-IV. Zo zouden veel ‘symptomen’ gebaseerd zijn op sociale normen (bijv. Langdurige rouw als depressie) en zingen zelfs beschuldigingen rond van invloed van de farmaceutische industie. hoe ruimer een categorie gedefineerd is, hoe meer patiënten, maar hoe minder dit zegt.
Daarnaast speelt echter een andere vraag: wanneer mag een psychiatrische aandoening aanleiding zijn voor strafvermindering? Ik neem aan da een rechter iemand met ADHD gewoon veroordeelt voor diefstal op oplichting als de daad bewezen is en depressie is geen excuus voor een snelheidsovertreding of fout parkeren. Zelfs als Swaabs 90% correct is, is dus nog niets gezegd over hoeveel gedetineerden we eigenlijk niet hadden moeten straffen. Waar die grens ligt, is niet alleen een neurobiologische, maar ook een juridische, en een filosofische vraag.

Neurobioloog Dick Swaab kort door de bocht.
Posted on May 15, 2012
(bewerkt door onze psychiatrische patiënten redactie)

Next checkt: ‘90 procent van de adolescenten in de cel is psychiatrisch patiënt’ Maar hoeveel adolescenten buiten de cel `zijn psychiatrisch patiënt? Wat bepaald dat de ene jonge psychiatrisch patiënt in de cel verdwijnt en de ander bijv. naar een prestigieuze boarding school met therapie, etc. vertrekt en President van Amerika kunnen worden. ‘Romney mishandelde homoseksuele jongen als middelbare scholier’

Dick Swaab in het aprilnummer van Filosofie Magazine
(Door Rolinde Hoorntje en bewerkt door onze psychiatrische patiënten redactie)

Een aapje dat het syndroom van Down heeft en de regels van de groep overtreedt, wordt niet door andere leden van de groep gestraft, zegt Frans de Waal. En in onze maatschappij gaat het arme aapje naar de gevangenis en het rijke aapje naar een Top of the Bill extreem Luxe Boarding school. Een feit dat Swaan en Next eventjes was ontgaan!

Meer lezen: http://stevenbrownsblog.wordpr.....-de-bocht/

Dat is weer uit amerika komen overwaaien. En gezien dat Gods oon Kuntire is, zal het wel goed zijn. 
Eventjes terug in de geschiedenis. 
Reagan wilde de rijken rijker krijgen en dat ging gepaard met bezuinigingen. Gewoon vroeg kapitalistisch bezuinigen.  
In de gezondheidszorg kwam dat er onder andere op neer dat 90% van de psychiatrische patienten op straat werfden gegooid. 
De criminele elemnten zaten natuurlijk snel in het gevang. Dat geprivatiseerde gevangeniswezen kon wel wat goedkope werkslaven gebryuiken. En is uitgegroeid tot een van de meeste florerende bedrijfstakken in Amerika. 
Ik neem aan dat zulks alhier in ons goed grrrristelijk liberale Nederland binnenkort ook gaat gebeuren. 
Sterker nog. Ik vind het bevreemdend dat het nog niet gebeurd is!