next.checkt: ‘Immigratie kost de belastingbetaler 1.000 euro per gezin’
Godsdienstwetenschapper Hans van de Breevaart, op de site van het Reformatorisch Dagblad.
In het opinieartikel ‘Doorbreek het taboe op immigratie’, op de site van het Reformatorisch Dagblad verdedigt godsdienstwetenschapper Hans van de Breevaart de stelling dat het immigratiebeleid van Minister Leers, niet werkt. ‘We hebben nu ruim drie-en-een-half miljoen allochtonen in huis’, schrijft hij. ‘Maar in plaats van netto bij te dragen aan het onderhouden van onze verzorgingsstaat, wijzen de feiten uit dat de immigratie van de laatste decennia de belastingbetaler jaarlijks gemiddeld meer dan 1.000 euro per gezin kost.’ Is dat zo?
lees verder›
In de wandelgangen staan ze bekend als de platvoetindianen. Zij zijn de hardcore partijleden van GroenLinks die op elk partijcongres komen opdagen met hun linnen tasjes uit de jaren tachtig, waarop in verbleekt Deens nog net staat te lezen dat ze ‘nej tak’ nog steeds tegen kernenergie zijn, om elke pragmatisch ingestelde partijleider op verzuurd onwelriekende manier te dwarsbomen. Dat doen ze uit principe, omdat ze zichzelf beschouwen als de achterban. Ze zijn meer als een aanlopend achterwiel dat de boel bij voortduring piepend loopt af te remmen. Zij zijn de pacifistische hooligans die het met hun wangedrag verpesten voor alle anderen. Zij zijn de oorzaak van de malaise in GroenLinks.
Samantha de Jongh (‘Barbie’) en Michael van der Plas wonen in een Scheveningse volkswijk. Ze hebben hun leven verkocht aan Eyeworks, de productiemaatschappij van Reinout Oerlemans. De programma’s Barbie’s Bruiloft – over hun bruiloft – en nu Barbie’s Baby – trekken veel kijkers. 
Met het vertrek van Jolande Sap uit de Haagse politiek is het aantal vrouwelijke fractievoorzitters gereduceerd tot één. In 2009 hadden we Mariëtte Hamer, Agnes Kant, Femke Halsema, Marianne Thieme en Rita Verdonk. Van deze vijf is slechts Thieme overgebleven. Dat is een teleurstellende constatering in een land dat zich zo graag beroept op zijn vooruitstrevendheid. Wij boden de grote denkers al in de 18e eeuw onderdak op het moment dat ze in hun eigen land gecensureerd werden. Wij voerden in 2001 als eerste het algemeen burgerlijk huwelijk in. Maar als het aankomt op vrouwen op vitale posities in de politiek, dan geven we niet thuis.
Noem het schromelijke overschatting van mijn eigen zichtbaarheid, maar met een reisgids in de hand voel ik me altijd voor lul lopen. Ik wil in een stad verdwijnen. Als een ideale kosmopoliet door de straten schrijden alsof ik er elke dag loop. ‘Ja, mooi die Dom, maar als je dat zijstraatje pakt en drie keer links gaat kom je een veel kleiner kerkje…’, etc.