datum datum

next.checkt: ‘Jeugdzorg ziet slechts 2 procent van het misbruik’

Diverse media vorige week naar aanleiding van het rapport van de commissie-Samson over misbruik in de jeugdzorg

Door Maite Vermeulen Maite Vermeulen op 19 oktober 2012

ongefundeerd-200x165 next.checkt: ‘Jeugdzorg ziet slechts 2 procent van het misbruik’Vorige week presenteerde de commissie-Samson het rapport Omringd door zorg, toch niet veilig, over seksueel misbruik in de jeugdzorg, met daarin schokkende conclusies. Een van die conclusies was dat de professionals die met uit huis geplaatste kinderen werken slechts een fractie van wat er aan misbruik voorvalt, waarnemen. Om precies te zijn: slechts 2 procent. Verschillende media berichtten hierover. De NOS meldde: „Begeleiders van instellingen signaleerden slechts 2 procent van het misbruik.” De Volkskrant schreef: „Volgens de commissie-Samson constateren werkers in de jeugdzorg slechts 2 procent van de gevallen.” En RTL Nieuws had het zelfs over „nog geen 2 procent van de gevallen”. next.checkt-lezer Ko Ruyter vraagt zich af of het klopt, die 2 procent. Immers, hoe kun je de onderrapportage van misbruik zo precies meten?

Waar is het op gebaseerd?

Bron voor de bewering is de volgende passage in het rapport van de commissie-Samson: „De onderzoeken naar de omvang van seksueel misbruik laten twee opmerkelijke en consistente bevindingen zien. De eerste is dat de professionals die met uit huis geplaatste kinderen werken voor slechts een zeer klein deel weet hebben van het misbruik dat plaatsvindt. In de onderzoeken die de commissie naar de prevalentie in 2010 heeft laten uitvoeren, blijkt dat professionals nog geen 2 procent waarnemen van het aantal gevallen dat door kinderen zelf wordt gerapporteerd.”

De commissie schrijft dus niet – zoals de media meldden – dat professionals slechts 2 procent van het werkelijke misbruik zien. De commissie schrijft dat professionals slechts 2 procent van het misbruik zien dat door kinderen zelf wordt gerapporteerd. Een belangrijke nuance.

En, klopt het?

Waar komt die 2 procent vandaan? De commissie-Samson verwijst naar „kwantitatieve studies”, die zijn uitgevoerd door een Leidse onderzoeksgroep onder leiding van de hoogleraren Lenneke Alink en Rien van IJzendoorn. Het gaat om het onderzoek Prevalentie Seksueel Misbruik in de Nederlandse Jeugdzorg in 2008-2010. Hierin is de 2 procent echter niet direct terug te vinden. „Dat klopt”, zegt Alink. „Die 2 procent heeft de commissie-Samson zelf afgeleid uit onze data.”

Het onderzoek van de Universiteit Leiden was opgezet om te schatten hoe vaak seksueel misbruik onder kinderen in de jeugdzorg voorkomt, ten opzichte van ‘gewone’ kinderen. Er waren twee bronnen: informanten (professionals in de jeugdzorg) en kinderen zelf. Alink benadrukt dat beide bronnen in feite onvoldoende betrouwbaar zijn om absolute aantallen van misbruik te achterhalen. Informanten zijn niet van al het misbruik op de hoogte, zijn zelf daders, of beschermen wellicht collega’s. En kinderen zelf kunnen de onderzoeksvragen anders opvatten, zich schamen, juist aandacht willen, of hebben seksuele intimidatie misschien niet als dusdanig ervaren. Voor deze haken en ogen wordt in een schatting van hoe vaak misbruik voorkomt zoveel mogelijk gecorrigeerd. Maar, het blijft een schatting.

Uit de resultaten bleek dat informanten het aantal gevallen van misbruik veel lager inschatten dan kinderen zelf. „Dat zie je in meta-analyses wereldwijd”, zegt Alink. In dit onderzoek dachten informanten dat 3 van de 1.000 kinderen werden misbruikt, terwijl 143 van de 1.000 kinderen zelf zeiden misbruikt te zijn. Uit deze cijfers concludeert de commissie-Samson dus dat professionals slechts op de hoogte zijn van 2 procent (3 gevallen per 1.000) van het door kinderen gerapporteerde misbruik (143 gevallen per 1.000).

Alink heeft daar wel een kanttekening bij. „We hebben vastgesteld dat in de jeugdzorg vaker seksueel misbruik voorkomt dan in de algemene bevolking. Het onderzoek was niet opgezet om te kijken hoeveel procent van de gevallen wordt opgemerkt door professionals.” Om zo’n conclusie waterdicht te trekken is het volgens haar nodig om de data van de informanten en de kinderen te kunnen koppelen: het moet om dezelfde kinderen gaan. „Dan kun je kijken of medewerkers misbruik missen dat de kinderen met wie zij werken rapporteren.”

Een dergelijk onderzoek is niet bekend. De meeste onderzoeken richten zich op hoe vaak seksueel misbruik voorkomt. Sommige studies volgen het model van de Amerikaanse National Incidence Studies of Child Abuse and Neglect, die herhaaldelijk zijn uitgevoerd in de Verenigde Staten. Daarin worden alleen informanten gevraagd naar misbruik. In andere studies, zoals van het Amerikaanse Bureau of Justice Statistics, wordt juist weer alleen aan kinderen zelf gevraagd of ze seksueel misbruikt zijn. Dergelijke onderzoeken kijken dus niet specifiek naar het opmerken van seksueel misbruik door professionals.

Conclusie

Hoe vaak seksueel misbruik voorkomt, blijft lastig te onderzoeken. Niet alleen doordat professionals niet al het misbruik opmerken, maar ook doordat de zelfrapportage van kinderen onvolmaakt is. De bewering die verschillende media deden, dat begeleiders in de jeugdzorg slechts 2 procent van het werkelijke misbruik signaleren, kan niet uit het onderzoek worden afgeleid. Het werkelijke misbruik blijft altijd een schatting. De formulering van de commissie zelf, dat professionals slechts 2 procent van het misbruik opmerken dat door kinderen zelf wordt gerapporteerd, komt dichter bij de waarheid. Maar zelfs daar is het onderliggende onderzoek niet sluitend. Door specifiek ‘2 procent’ te noemen doen zowel de media als de commissie-Samson alsof de feiten harder zijn dan in werkelijkheid het geval is. Al met al beoordelen wij de stelling als ongefundeerd.

9 reacties op "next.checkt: ‘Jeugdzorg ziet slechts 2 procent van het misbruik’"rss-icon

Jeugdzorg ziet en zag het misbruik wel maar deed daar evenals in de Katholieke kerk bitter weinig tot helemaal niets aan

@Jan Muters: nu gooi je vele mannen en vrouwen die zich oprecht inzetten voor kinderwelzijn op 1 hoop met een paar rotte appels. Dat is niet eerlijk! Het merendeel van de jeugdzorgers werkt hard een frustrerende dossiers in moeilijke omstandigheden. Die mensen verdienen lof en geen beschuldigingen!

@Sita, 
 
Wat raar om onmiddelijk de jeugdzorgwerkers in bescherming te nemen en niet de kinderen. Want jeugdzorgwerkers kunnen wel hele hard werken en het heel goed bedoelen, maar worden de kinderen er beter van? Dat is de grote vraag en duidelijk uit dit verhaal is in elk geval dat de zogenaamde ‘professionals’ denken dat ze de kinderen beter beschermen dan ze feitelijk doen. Dat zou ook goedbedoelende jeugdzorgmedewerkers te denken moeten geven.

De vergelijking met de katholieke kerk gaat volledig mank; immers bij de katholieke kerk werd het misbruik gepleegd door professionals van de kerk. Bij het misbruik in de jeugdzorg gaat het (naar ik begrepen heb) hoofdzakelijk om misbruik tussen de kinderen onderling. 
Natuurlijk dienen de kinderen beschermd te worden, maar wat mij betreft is er veel verschil tussen het zijn van dader of signalen missende jeugdzorg. Met natuurlijk de vraag hoe duidelijk de signalen waren.

Via m’n werk heb ik regelmatig te maken met jeugdzorg. Mijn ervaring is dat jeugdzorg, bij de echt schijnende verhalen, niet de nek uit durft te steken. de kop gaat dan in het zand, en er wordt verscholen achter regeltjes. De klokkenluider op juridisch gronden bedreigen, subtiel, en net binnen de regels van de wet, wordt soms ook als taktiek gebruikt.

Het idiote is dat de echte conclusies van de commissie Samson helemaal niet gepubliceerd mochten worden! Ik snap niet dat dit acceptabel is. Ik hou de Jeugdzorg veel in de gaten en kan alleen maar concluderen dat JZ kinderen weg wil halen bij hun ouder(s), vervolgens de ouders beide buitenspel zet en het kind of in een tehuis, pleeggezin of gesloten inrichting dumpt. Kinderen worden voortdurend gestraft door pleegouders en hulpverlening als hun ouders niet zo netjes meewerken met de eisen van de flink verdienende sector. Het riekt meer naar kinderhandel en uitbuiting dan naar hulpverlenen zoals dat in de rechten van het kind en wet op de Jeugdzorg staat. Die laatste stelt zelfs dat ouders en kinderen cliënt kunnen zijn. Maar geen ouder of gezin dat hulp ontvangt binnen het gezin, de meeste raken de kinderen kwijt. En JZ strijkt dan al direct een bonus op van 6000 euro. Wat ook erg opvalt is dat de politie letterlijk alles uitvoerd wat JZ hen vraagt. Ze lijken hierdoor wel een verlengstuk van de JZ en samen ontwrichten ze willens en wetens het gezinsleven van vele gezinnen. Kinderrechters hebben zichtbare banden met JZ-instellingen en regelen zo voor een voldoende instroom. Het is gewoon feitelijk een criminele organisatie, welke aan elkaar hand van corruptie en een-tweetjes tussen organisaties. En de kinderen en hun ouders verliezen al hun rechten en zelfs hun familieband wordt GEHEEL niet beschermd zoals dat wel hoort volgens RvhK, Mensenrechten en EVRM… En de politiek slaapt! Nederland draait niet meer om burgers en hun kinderen, maar om instellingen, organisaties, onderzoeken en vooral subsidies! WALGELIJK! JZ is een Staats aangelegenheid en verplichting, maar NL-se politiek heeft het in de schoot geschoven van vage stichtingen en organisaties. Welke overigens op iedere politieke receptie en feestjes prominent aanwezig zijn… en zo wordt er informeel genetwerkt TEGEN de burger en haar rechten!

Het probleem bij Jeugdzorg is de hoge werkdruk en het gebrek aan kwalitatief goed personeel. In de laatste ronde sollicitanten zijn in mijn regio een ergo therapeut en journalist aangenomen. Gedragsdeskundigen zijn overbelast en ziek, zwak of misselijk door de werkdruk. De rest is zwanger, of werkt thuis. Vriendjes van de baas hebben natuurlijk een streepje voor en kontkussen op alle niveaus is heel normaal. Eigenlijk heel normaal zoals in het bedrijfsleven, maar weinig passend in de jeugdzorg. Er is jaren bezuinigd op van alles en nog wat en dat gaat zich nu wreken. jeugdzorg Nederland wist dit, amar keek de andere kant op en nu ineens met een uitgestreken gezicht beterschap beloven. Als medewerker van jeugdzorg zal ik wel nog meer zaken op mijn bord krijgen dan de 62 (!) die ik nu moet doen. Met twee keer een kwartier zorg in een half jaar mis je wel eens wat ja!

helaas heb ik zowel als kind als later gemerkt dat de jeugdzorg heel weinig wil zien van wat er gebeurd. Wat maakt het uit of ze 2% waarnemen of meer veel is het niet bijna geen kid komt er goed uit als het met jeugdzorg te maken heeft dit ligt niet aan jeugdzorg maar aan het hele systeem als we werkelijk kinderen willen beschermen moeten we dat met de hele gemeenschap doen dan moeten we kinderen op de eerste plaats zetten maar dat heeft grote gevolgen en dus beschermen we onze kinderen halfslachtig wat het zelfde is als niet.

Sita 
Ik zeg niet dat de meesnten niet goed hun best doen. Maar dat het zolang bezig is en er nooit iets mee gedaan is , is belachelijk. Het mag gewoon niet gebeuren. 
Nadeel is natuurlijk dat het nu in de media komt. Zo’n onderzoek kost al klauwen geld. Maar daarna worden er meestal niuewe mensen aangesteld om de zaak op orde te krijgen. Die mensen zijn meestal van het slag nutteloze eter in de vorm van managers. Die gaan meestal de boel reorganiseren. Wat inhoud dat er weer mensen op de werkvloer ontslagen worden. En/of systemen in elkaar draait, die het misbruik niet vermidneren maar slechts beter aan het og onttrekken. Waarna de rest met protocollen en minutenstaatjes een dubbelfunctie krijgen van jeugdwerker en administrateur politieagent toezichthouder en overwerkt raken. Waarna het weer opnieuw begint en er een interim manager komt etc……………..etc……………etc. 
De kinderen en de goedwillende jeugdwerkers gaan er alleen maar op achteruit.