Maandag werd het regeerakkoord Bruggen slaan van VVD en PvdA gepresenteerd. In Pauw en Witteman, waar Mark Rutte en Diederik Samsom die avond zaten, gingen veel beweringen over het regeerakkoord over tafel. Ook de oppositie en belangenorganisaties deden gedurende de dag hun zegje. Wij checken hier drie stellingen en ook de komende dagen zullen we regelmatig beweringen over het regeerakkoord natrekken.
lees verder›
Hoeveel ballen geven we Sandy? Want het was natuurlijk geen orkaan, maar een film, die maandagnacht in New York in première ging. Misschien is het onkies, een natuurramp als amusement, maar de Amerikanen zelf hadden daar geen moeite mee. Die maakten grapjes over de kapsels van New Yorkse hipsters die nu in de war raakten door de harde wind. Kledingketen American Apparel kwam met een ironische kortingsactie: ‘Hurricane Sandy Sale’, voor ‘als je je verveelt tijdens de storm’. En op Twitter was de voornaamste vraag welke impact deze ramp zou hebben op het medialandschap: zou fotodienst Instragram zich nu eindelijk bewijzen als serieus nieuwsplatform?
Het is de PvdA en de VVD gelukt een regeerakkoord te sluiten dat een brug slaat tussen jong en oud. Of deze brug wordt afgebouwd, is niet zeker. Maar het is een bevrijdend idee dat wie de rivier wil oversteken, niet langer hoeft te verdrinken in de kolkende en vaak cynische taboepolitiek van de afgelopen tien jaar. Het regeerakkoord sluit aan op het Lenteakkoord. Dat akkoord toonde een nieuwe politieke zakelijkheid. Het eigen gelijk werd minder belangrijk geacht dan het gezamenlijke gelijk. Het regeerakkoord doet hetzelfde. Rutte en Samsom zijn op zoek gegaan naar een agenda die voor beide partijen in het midden ligt, zonder op de rem te trappen waar men het niet direct eens kon worden. Het kan het begin markeren van een nieuwe politieke periode.
Vandaag is het Halloween, de feestdag van pompoenen, snoep en meisjes die slechts gekleed in jarretels en een zwartkanten bh ‘een heel enge heks’ verbeelden.
Ook bij de meest mislukte enge films wikkel ik halverwege een sjaal om mijn hoofd
En het is de feestdag van het griezelen: zo zijn vanavond klassiekers als The Thing From Another World en The Body Snatcher op tv.
Ik heb zelf een grote voorliefde voor horrorfilms – maar als ik weer eens in de bioscoop zit, kijkend naar een film over een gezin dat dat in een groot, verlaten huis op het platteland gaat wonen en mezelf naar het scherm hoor roepen: „NEE! NIET DAT MERKWAARDIGE STOFFIGE MUZIEKDOOSJE DAT JE OP DE ZOLDER HEBT GEVONDEN OPENMAKEN, TERWIJL JE VOOR DE NEUS WEG OUDE ZIGEUNERSPREUKEN MOMPELT!”, denk ik wel eens: waarom? Waarom doe ik mezelf dit aan? Het is namelijk niet zo dat ik er goed tegen kan: helemaal niet zelfs. Ook bij de meest mislukte enge films wikkel ik halverwege mijn sjaal om mijn hoofd zodat ik slechts de rechterbovenhoek van het scherm zie – de kans dat er precies op die plek iets engs gebeurt is immers vrij klein.
