Alexander Klöpping (1987) richtte samen met een vriend zijn eerste bedrijf op toen hij 16 was. Dat bedrijf werd zo succesvol dat hij zijn studiefinanciering moest inleveren. Naast dat hij Nieuwe Media studeerde, was hij tot juni 2009 redactiechef van Jort Kelder's 925.nl. De komende twee weken reist hij iedere dag tweede klas naar de NRC-redactie om voor het nextblog te gastbloggen. Meer op zijn persoonlijke blog.
Het zijn fascinerende apparaten: 3D-printers. Aangesloten op je computer kun je ermee uitprinten wat je wilt: sieraden, telefoonhoesjes of – ik noem maar iets wat mij leuk lijkt om te printen – speelgoedrobots. Maar bij de meeste mensen gaan de ogen pas echt open als je ze dit vertelt: met een 3D-printer kun je 70 procent van de onderdelen van een 3D-printer uitprinten. Een 3D-printer kan dus bijna zichzelf opnieuw uitprinten.
Een 3D-printer kan dus bijna zichzelf opnieuw uitprinten
Met een arm vol nieuwe kleren sta ik aan de kassa van een grote modeketen. Nadat de cassière klaar is met scannen, zegt ze: „De volgende keer moet je gewoon even bellen met het hoofdkantoor hoor, dan hoef je niet te betalen.” „Pardon?” zeg ik, terwijl ik me afvraag of ik een of andere actie gemist heb. Maar dan noemt ze de namen van een paar BN’ers. „Die doen dat ook. Gewoon even bellen en dan krijg je waardebonnen.” Mijn eerste gedachte is: ‘Oké, ze herkent me van tv’, de tweede gedachte is: ‘Dus zó doen die BN’ers dat’.
Midden op Alexanderplatz in Berlijn vindt elk jaar hartje winter een van de grootste hackerscongressen van Europa plaats. Drieduizend mannen in zwarte T-shirts. Een supersnelle internetverbinding. Vier dagen achter elkaar. Het is een soort Disneyland voor nerds.
De jonge hacker praat snel en is op zijn hoede
In een grote zaal presenteren onderzoekers hun beste, nieuwste hacks. Het gemak waarmee je gsm-telefoons blijkt te kunnen afluisteren, of hoe je printers blijkbaar kan gebruiken om in te breken op miljoenen computernetwerken. Keer op keer klapperen m’n oren. Een verdieping lager zitten mensen te werken aan hobby-projectjes, zoals radiografische helikopters of een oude typemachine waarnaar je kunt sms’en. Nóg een verdieping lager, in de kelder, zitten ze in een donkere ruimte met z’n honderden bij elkaar. Code te kloppen. Hier en daar ligt iemand op z’n toetsenbord te slapen. Paradijs op aarde dus.
Gisteren was de eerste aflevering van Nederland van Boven op tv en ik ben weggeblazen, zo mooi vond ik het. In één van de eerste shots komt de camerahelikopter op grote snelheid over zee aangevlogen en stijgt hij bij land snel op, waardoor een prachtig, uitgestrekt Hollands landschap achter de dijk opdoemt. De camera zoomt nog wat verder uit en opeens zie je vanuit de ruimte hoe onze treinen rijden en onze auto’s in de file stilstaan. Hoe we wakker worden, gaan werken en weer gaan slapen. Omdat je uitzoomt zie je opeens hoe netjes Nederland is, en hoe georganiseerd de ogenschijnlijke chaos eigenlijk is.
Zonder uitgevers kon je vroeger geen boeken op de markt brengen. Je had die mensen in hun grachtengordelpaleizen nodig om je boek te bewerken, en voor de marketing en distributie ervan. Maar tijden veranderen. Boekwinkel Amazon is in de Verenigde Staten bezig om populaire schrijvers aan zich te binden om boeken exclusief via de website te verkopen. De site regelt de redacteuren, distributie en de marketing, en neemt daarmee alle taken van de traditionele uitgever over. En dat gaat grote gevolgen hebben voor de ingedutte industrie.
Het is deze maand een jaar geleden dat WikiLeaks 250.000 geheime, diplomatieke ambtsberichten openbaarde. Het zorgde voor licht in de enorme doofpot die de Amerikaanse overheid regelmatig hanteert. Journalisten van over de hele wereld putten uit de verslagen, maar geen van hen las alles: zó ongelofelijk veel is het. Nog dagelijks worden er nieuwe dingen ontdekt in de database (zoals het bericht deze week dat Duitsland tegenover de Amerikanen speculeert over mogelijke terugtrekking uit de euro). Al met al een enorme verdienste van de klokkenluidersclub.
Veel mensen hebben tegenwoordig een kastje van hun kabelprovider onder hun tv staan, waarmee ze digitale televisie kijken. Je kunt er de programmagids mee raadplegen, programma’s opnemen en gemiste programma’s terugkijken. De functionaliteit is fantastisch, maar de manier waarop je het apparaat moet bedienen is een verschrikking.
Met Jobs verliezen we de vonk in de motor
Zelf heb ik zo’n kastje van UPC. Als je op de afstandsbediening op een knop als on demand of interactive drukt, openen de deuren naar het hellevuur zich. Op je tv verschijnt een onduidelijk, schreeuwerig blauw keuzemenu. Geen mens snapt hoe het werkt. Als je iets wil, zeg een programma terugkijken, kun je het beste alle knoppen één-voor-één langsgaan, want de structuur is volstrekt ondoorgrondelijk. Dat ze je opzadelen met dit soort troep, voelt bijna als een belediging.
Sinds zaterdag is de wereld een Trojaans paard rijker: software die zich onzichtbaar in je computer nestelt waardoor anderen stiekem kunnen meekijken of zelfs je computer kunnen overnemen. De nieuwste telg maakt het mogelijk om mee te luisteren met Skype-gesprekken, legt alle toetsaanslagen op het toetsenbord vast, kijkt mee met mail en chats, maakt elke paar minuten een screenshot, neemt audio op en kan zelfs een complete kopie van je harde schijf doorsturen zonder dat je het doorhebt. En nu komt het: volgens de zeer gerespecteerde Duitse hackersvereniging CCC is de software gemaakt en verspreid in opdracht van de Duitse overheid, om burgers af te luisteren.
Als het aan uitgevers van dvd’s, boeken en cd’s ligt, koop je die media gewoon in de winkel: zo een van steen, met een verkoper achter een toonbank. Echter, sinds Napster downloadt de wereld illegaal. Uitgevers proberen dat tegen te gaan met een techniek die ze Digital Rights Management (DRM) noemen. DRM zorgt ervoor dat je films, boeken en muziek niet kunt kopiëren en slechts beperkt kan luisteren, lezen of kijken. Maar DRM is evil.
Een e-book kopen is een echte crime
Een Amerikaanse bioloog wilde eerder dit jaar het boek The Making of a Fly kopen. Hij was verbaasd dat het standaardwerk op Amazon maar liefst $1.730.045,91(plus $3,99 verzendkosten) kostte. Het boek mag dan een klassieker zijn, zelfs de auteur twijfelde of die prijs wel gerechtvaardigd was. De verwarring bij de bioloog werd nog groter toen hij de productpagina ververste: de prijs bleek te zijn gestegen. En een dag later kostte een exemplaar zelfs $3.536.675,57.
De prijs van het boek werd per uur hoger
