Roken is ongezond, een feit dat inmiddels encyclopedische status heeft bereikt. Door de lawine van wetenschappelijk onderzoek is roken tegenwoordig een moreel dubieuze activiteit geworden; een gewoonte waar je je eigenlijk voor dient te schamen.

Door rokers steeds verder naar de zijlijn van de maatschappij te manoeuvreren komen we minder in aanraking met de kwetsbaarheid, maar ook met de genoegens van het leven. Dit schrijft Christianne Vink vandaag in de papieren nrc.next. Samen met Clemens Vogt schreef ze ‘Holy Smoke’, een boek over de positieve kanten van roken. Interessant feitje: beide schrijvers roken zelf niet.

Als samenleving zijn we rokers gaan zien als verslaafden: zieke mensen die geholpen moeten worden en waartegen de samenleving beschermd moet worden. Op allerlei manieren verbannen we rokers naar de rafelranden van de samenleving.

Je hebt tegenwoordig moed nodig om te roken. Je kunt geen sigaret meer uit het pakje halen zonder dat je geconfronteerd wordt met teksten als “roken is dodelijk”.  Onze cultuur wordt gekenmerkt door een verheerlijking van jeugd en jeugdigheid.  Ziekte of een ‘te vroege’ dood moeten dan ook koste wat het kost vermeden worden omdat deze afbreuk doen aan het ideaal van een succesvol leven.

Rokers ervaren voordelen van hun gewoonte en kiezen voor genieten in het heden. Ze profiteren van de rituele, transcendente, ontspannende en sociale eigenschappen van roken. De rest van de samenleving kijkt hier met argusogen naar, en wordt en passant geconfronteerd met zijn eigen sterfelijkheid.

Zonder rokers kunnen we gemakkelijker onze illusie van maakbaarheid in stand houden. Het wordt tijd dat we erkennen dat zij het ons ongemakkelijk maken, omdat ze ons een gevoel van urgentie geven. Rokers dwingen ons om kritisch te kijken naar de keuzes die we maken: „Wat betekent het goede leven eigenlijk voor mij?”

De game-industrie heeft geen grootschalige, mediagenieke prijsuitreiking zoals de Oscars of de Grammy’s. De belangrijkste gameprijzen die jaarlijks worden uitgereikt zijn gek genoeg niet bestemd voor de Medal of Honors en World of Warcrafts, maar voor de beste alternatieve games. Dit schrijft  Niels ’t Hooft vandaag in de papieren nrc.next.

Woensdag worden de IGF Awards voor de dertiende keer uitgereikt, tijdens het Independent Games Festival, vanaf vandaag in San Francisco. Het is een eclectische mix van zeer kunstzinnige creaties tot spellen die zich richten op een breder publiek. Wat de games bindt is dat ze zijn gemaakt door kleine teams, soms zelfs door één persoon, los van de traditionele game-industrie van megaproducties die in doosjes worden verkocht. Sommige games zijn gratis, anderen worden digitaal verkocht.

Dertig games zijn er genomineerd, in acht categorieën. Dit jaar zijn er drie games uit Nederland afkomstig. Dat heeft alles te maken met het nationaal beleid om de gamesector te stimuleren.

Hieronder de drie Nederlandse genomineerden:

Super Crate box

Gemaakt door het Nederlandse Vlambeer, genomineerd voor Excellence in Design Award. Waarbij ‘design’ refereert aan het spelontwerp, niet de visuele stijl.

Dinner date

Gemaakt door Jeroen Stout en voorzien van fraaie muziek door Than van Nispen tot Pannerden. Genomineerd voor de Nuovo Award.

Bohm

Gemaakt door Monobanda, genomineerd voor de Nuovo Award, bedoeld voor “abstracte, korte en onconventionele games”.

Verder, vier aansprekende kanshebbers:

Minecraft, is helemaal uit kubussen opgebouwd, gemaakt door Markus Persson, en genomineerd voor Grand Prize, Technical Excellence en Excellence in Design.

Desktop Dungeons, een soort Mijnenveger voor gevorderden, is gemaakt door het Zuid-Afrikaanse QCF Design, en genomineerd voor de Grand Prize en Excellence in Design.

Nidhogg, een gestileerde zwaardvechtgame die je met twee spelers op één toetsenbord speelt, is gemaakt door de Amerikanen van Messhof, en genomineerd voor de Nuovo Award.

The cat and the coup, een documentairespel over de kat van Mohammed Mossadeq, gemaakt door de Amerikanen Peter Brinson en Kurosh Valanejad, en genomineerd voor de Nuovo Award.

Welke game geniet jouw voorkeur, en waarom? En gaan er Nederlanders winnen dit jaar?

YouTube is voor een hoop dingen fijn. Als je het concert mist van je favoriete band is er daarna meestal wel een filmpje van te vinden op de website. Je kunt op YouTube ook nog even dat ene formidabele live-optreden uit 1992 bekijken. En ook voor tips kun je er terecht: als je niet weet hoe je foto’s moet bewerken, dan tik je je probleem gewoon even in de zoekbalk van YouTube en vaak krijg je dan een uitgebreid antwoord. Maar ook als je… wilt weten hoe je jezelf moet beschadigen, kun je daar antwoord op krijgen.

Er is een namelijk een ‘alarmerende’ trend gaande op YouTube, schrijft The Huffington Post. Canadese psychologen hebben tijdens een onderzoek naar zelfverwonding meer dan vijfduizend video’s gevonden waarin mensen zichzelf verwonden. lees verder›

Valentijnsdag: voor sommige bij uitstek een dag om hun liefje eens te verwennen, of hun geheime liefde eindelijk eens kenbaar te maken wat ze voor hem of haar voelen. Voor anderen is het ‘commerciële onzin’. Maar wat het ook voor betekenis voor je heeft, écht vervelend is het doorgaans niet. Hier tenminste.

De Maleisische autoriteiten denken hier echter anders over. Zij beschouwen Valentijnsdag namelijk als een bedreiging. De viering ervan zal verleiden tot seks voor het huwelijk. En omdat Maleisië geen wetten kent die het vieren van deze dag verbiedt, waarschuwden autoriteiten door middel van een campagne tegen Valentijnsdag en alle immoraliteiten die dat met zich meebrengt

In folders werden moslims op universiteiten geadviseerd de viering vandaag te vermijden. En ook imams preekten vrijdag tegen Valentijnsdag.

Bij waarschuwen alleen blijft het overigens niet. Zo meldde AFP dat autoriteiten op ‘zondenjacht’ zullen gaan vandaag. In voorgaande jaren hebben de autoriteiten op de nacht van Valentijnsdag ook al invallen gedaan in hotelkamers om Islamitische verliefde stelletjes te betrappen op buitenechtelijke seks. Voor moslims, ongeveer twee derde van de Maleisische bevolking, staat daarop enkele maanden celstraf.

Vandaag in nrc.next: de directeuren van openbaar-vervoersbedrijven Arriva, Connexxion en Veolia pleiten op de opiniepagina voor meer dynamiek op het spoor.  Het is ongezond voor de spoorsector dat één partij bijna alle macht heeft, zeggen ze.

Wat voor de grote NS de ‘onderkant van de markt’ is, is voor Arriva, Connexxion en Veolia het ‘hart van de markt’. Om die reden lopen wij graag een stapje harder dan NS.

Volgens de schrijvers bestaan er alternatieven waarmee treinreizigers meer opschieten.  Kijk bijvoorbeeld maar naar de opbloei van de regionale spoorlijnen. Die regionale lijnen zijn de afgelopen tien jaar stuk voor stuk gedecentraliseerd. Provincies en een enkele stadsregio hebben die lijnen aanbesteed, vaak in samenhang met hun busvervoer. lees verder›

Staatssecretaris Zijlstra (VVD) wil selectie aan de poort toestaan, snoeien in de hoeveelheid opleidingen en de trage student plukken. Gisteren en vandaag in nrc.next: hoogleraar zorgeconomie Marcel Canoy is voor het intakegesprek, Universitair hoofddocent Henk van Berkel is tegen.

Waarom wil Canoy dit wel?  Het afronden van het vwo is al lang geen garantie meer dat studenten de vereiste startkwalificatie hebben voor de universiteit. Streng selecteren aan de poort stelt universiteiten in staat om startkwalificaties te eisen, zegt hij. Daarnaast wordt de kwaliteit van het onderwijs niet primair bepaald door de snelheid van studeren, maar door de basisvaardigheden van de studenten en de toegevoegde waarde die universiteiten kunnen bieden om die vaardigheden te verbeteren.

Wat is de oplossing volgens Canoy? Strenge selectie aan de poort, en universiteiten moeten zich scherp profileren. Daarnaast moeten we collegegelddifferentiatie en een sociaal leenstelsel invoeren.  Kwaliteit en rechtvaardigheid gaan hand in hand, zonder de illusie na te streven dat de universiteit toegankelijk moet zijn voor iedereen.  Maar zulke fundamentele wijzigingen zijn nooit op korte termijn te realiseren zonder geld, zegt hij.

Maar waarom wil Van Berkel dit niet? Omdat motivatie volgens hem niet te meten is in een gesprek. Toelatingsgesprekken verworden snel tot een toneelstukje waarin de spelers keurig hun versje opzeggen. Daarnaast kost het veel geld. Jaarlijks willen tienduizenden scholieren naar de universiteit. Om intakegesprekken enigszins betrouwbaar te laten  zijn, moeten van de kant van de universiteit ten minste drie of vier mensen aan het gesprek deelnemen. Een simpel rekensommetje leert dat met vijftigduizend gesprekken van één uur jaarlijks minimaal 7,5 miljoen euro is gemoeid.

Geld als oplossing, dus?
Volgens Canoy wel. Want op termijn kan het geld opleveren als universiteiten ondernemender worden en studenten een hogere bijdrage leveren. Maar op korte termijn is dit een illusie – het kabinet mist daarom een uitgelezen kans om het universitaire systeem zinvol te hervormen.

Volgens van Berkel is geld als oplossing naïef. We hebben het namelijk over een selectiesituatie waarin opnieuw selecteren binnen een al sterk geselecteerde groep – scholieren met een havo- of vwo-diploma. Selectiedeskundigen weten dat je buitengewoon veel selectiefouten maakt als de leerlingengroep waarbinnen je selecteert, weinig onderlinge verschillen vertoont. Dat wil zeggen dat je veel verkeerde studenten binnenlaat en dat je veel geschikte mensen buiten de poort laat staan. En dat verhoogt niet de rendementen, maar juist de kosten.  

Selectie aan de poort: ja of nee? En waarom?

 ‘Awareness’ is inmiddels volledig ingeburgerd, schrijft Rutger Lemm vandaag in nrc.next. Het staat zelfs op nummer 18 in de beroemde lijst ‘Stuff white people like’.

De schrijver is een jaar geleden vegetariër geworden. De reden: het boek Eating Animals van Jonathan Safran Foer (zie filmpje hieronder). Volgens Foer is het te verantwoorden dat je vlees blijft eten wanneer je alle informatie over de bio-industrie tot je hebt genomen en vervolgens daar argumenten tegen geeft, zoals ‘de mens is superieur aan de dieren’.

De realiteit is  volgens de schrijver echter dat veel mensen zich bewust zijn van de misstanden in de vleesindustrie, daar gevoelig voor zijn, maar er toch voor kiezen dit te negeren ten faveure van hun eetgewoontes. Nu vraagt hij zich af  waarom zoveel andere mensen hun handen op hun oren zetten en heel hard gaan zingen als het over dit soort zaken gaat. 

lees verder›

Gisteren in NRC Handelsblad: correspondent Oscar Garschagen schrijft over de zware druk die Chinese carrièrevrouwen voelen om een man te vinden. En hoe die druk ze aanzet tot het inhuren van een ‘nepechtgenoot’ om goed over te komen bij hun ouders.   

 ,,Gezocht: ongetrouwde, goed opgeleide jongeman, tussen de 28 en 32 jaar, voor tijdelijke vriendschap tijdens het Lentefestival. Liefst brildrager. Ik kan 4000 yuan plus reiskosten betalen.”  Met deze tekst op sina.com.cn, een van de grootste Chinese websites, zoekt de 28-jarige Sun Juan een presentabele, intelligent ogende jongeman om mee te nemen naar haar ouderlijk huis  in de provincie Henan. Om te kunnen voldoen aan een dringende wens van haar vader en moeder („Vind een aanstaande man, want je wordt oud”).

Maar wat willen Chinese dames eigenlijk? Een stadsdame wil geen boer, want dan zou zij immers ‘niets hebben om over te praten’ met hem. Daarnaast moet de perfecte man ook al op zichzelf wonen, en een inkomen hebben. Nieuwsgierig geworden? Hieronder zie je op een filmpje wat Chinese vrouwen, volgens Tantao News,  allemaal nog meer willen:

Ondanks het structurele mannenoverschot in China zijn er in de grote Chinese steden miljoenen jonge, hoogopgeleide, alleenstaande vrouwen die hun Mister Right nog niet hebben gevonden. Volgens de Chinese staatskrant Global Times kunnen de prijzen van de huurvrienden absurd hoog  oplopen, zelfs tot 10.000 yuan( ruim 1100 euro) per dag.

Snorre Valen, de Noorse parlementariër, heeft Wikileaks genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. Waarom? Omdat de klokkenluiderswebsite de mensenrechten, democratie en vrijheid van meningsuiting heeft bevorderd. Net zoals de winnaar van vorig jaar: de Chinese dissident Liu Xiaobo.

De zesentwintigjarige parlementariër schreef hierover het volgende op zijn blog:

,,Liu Xiabao was awarded the Nobel Peace Prize last year for his struggle for human rights, democracy and freedom of speech in China. Likewise: Wikileaks have contributed to the struggle for those very values globally, by exposing (among many other things) corruption, war crimes and torture – some times even conducted by allies of Norway. And most recently: By disclosing the economic arrangements by the presidential family in Tunisia, Wikileaks have made a small contribution to bringing down a 24-year-lasting dictatorship.”

De  prijs moet naar Wikileaks, vindt Snorre Valen. Niet louter vanwege de hierboven geschreven redenen, maar ook omdat:

Many countries respond to Wikileaks obvious right to publish material that is of public interest, by seeking to “shoot the messenger”. 

Met ‘the messenger’ wordt in dit geval natuur Julian Assange – en andere kopstukken van Wikileaks - bedoeld, waarop menig staatshoofd het inmiddels heeft voorzien.

lees verder›

Vandaag in de papieren nrc.next: redacteur Mirjam Keunen schrijft over hulp-tv bij de commerciële omroep en de populariteit ervan.  Als voorbeeld wordt het televisieprogramma Hotel de toekomst van RTL 4 aangehaald, waarin acht werklozen worden omgeschoold voor een baan in de horeca. Om weer aan de slag te komen moeten de deelnemers ook functies uitproberen die ze niet ambiëren.

“Hotel de Toekomst trekt wekelijks bijna een miljoen kijkers. Wat trekt het tv-publiek? „Kijkers willen zich betrokken voelen zonder verantwoordelijk te zijn, blijkt uit onderzoek. Dat gaat het makkelijkst bij verhalen van gewone mensen’’, zegt Ard Heuvelman, mediapsycholoog aan de Universiteit Twente. „Door je als kijker te vergelijken met de ander kan je zelfachting stijgen. Het is ook een vorm van gluur-tv.”

“Joop Lahaise, hoofdredacteur van Mug Magazine, het blad voor sociale minima en kansarmen, kijkt met gemengde gevoelens naar ‘hulptelevisie’ „Het blijft tv-amusement over mensen in een kwetsbare positie. Het risico ligt op de loer dat hun leed wordt geëxploiteerd’’, zegt hij. „Maar ik juich het toe als er op een positieve manier aandacht gaat naar de groeiende groep die in armoede leeft. Wij hebben bijvoorbeeld enthousiast geschreven over Effe geen cent te makken waarin het gezin van René Froger op bijstandsniveau ging leven. Zo brachten zij het armoedeprobleem en de voedselbank op de agenda.”

Hulp-tv: geen gepimpt uiterlijk, of een zoektocht naar de beste indeling van de meubels in je nieuwe huis, maar een maatschappelijk thema als werkloosheid op televisie.  Trekken dit soort programma’s jullie aandacht? En hoe denken jullie over ‘hulptelevisie’?