Ernst-Jan Pfauth (1986) raakte halverwege zijn studie communicatiewetenschap verslaafd aan bloggen. Toen hij een ruzie tussen Balkenende en Witteman vastlegde, werd zijn blog Spotlight Effect ook daadwerkelijk gelezen. Na een stage bij de Verenigde Naties in New York reisde hij voor Web 2.0 blog The Next Web een jaar de wereld rond. Voor nrc.next verkocht hij zijn ziel aan de dode-bomen-industrie, vinden zijn oud-collega's. Hij is nu chef Internet NRC Handelsblad en nrc.next. Zijn persoonlijke blog is DutchProblogger.nl en hij is @ejpfauth op Twitter.
Wees gewaarschuwd, beste lezer, uw columnist staat strak van de goedevoornemens-adrenaline. Ik tik dit stukje namelijk in een Airbnb.com-appartement in Lissabon en ben net in die fase van de vakantie beland dat elk etentje uitloopt op het maken van lijstjes van wat ik bij thuiskomst anders wil doen. Naast minder drinken en meer hardlopen, heb ik ook besloten een ander to-do-list-systeem te gebruiken.
Het recept: bedenk welk klusje er elke dag gedaan moet worden
Waarom wordt er zo wantrouwend gedacht over het outsourcen van je geheugen? „De jeugd hoeft niets meer te onthouden”, houden niet eens zo ouden van dagen me vaak voor. Daarna beginnen ze de telefoonnummers van hun familie op te noemen. Ik ken alleen de huistelefoonnummers van m’n basisschoolvriendjes nog uit m’n hoofd en ternauwernood dat van mijn vriendin, omdat ik haar – met een vrijwel lege batterij – een keer kwijtraakte in een Kopenhaags pretpark. Maar zolang we niet in een postapocalyptische versie van Nederland leven (zonder elektriciteit, dus) zie ik dat niet als een probleem. Bovendien kijk ik liever naar de voordelen van een tweede, doch virtueel, geheugen. Als je in 1990 aan iemand had verteld dat het mogelijk zou zijn om al zijn correspondentie als een gemakkelijk doorzoekbaar archief beschikbaar te stellen, was verbazing je ten deel gevallen. Maar tegenwoordig kijkt dat zoekbalkje in Gmail ons elke dag met de grootst mogelijke vanzelfsprekendheid aan. En dat is nog maar een simpel voorbeeld. Veel spectaculairder wordt het met Evernote. Een app die door de makers als ‘tweede brein’ in de markt wordt gezet. Weinig bescheiden, maar wat mij betreft volledig terecht (in Silicon Valley vinden ze dat ook, want vorige week haalde Evernote, met al 96 miljoen dollar aan investeringen op zak, nog eens 70 miljoen dollar op). Ik zou de hele krant kunnen vullen met voorbeelden van hoe die app mijn leven verrijkt en waarom ik net als één miljoen anderen jaarlijks 45 dollar voor de service betaal, maar laat ik het bij twee houden.
Je zou alleen een naaktfoto van jezelf moeten rondsturen als je graag chantabel wil zijn. Toch heeft zo’n 6 procent van de Amerikanen wel eens een weinig verhullend plaatje van zichzelf verstuurd, aldus onderzoeksbureau Pew Research Center in The New York Times. 15 procent heeft wel eens zo’n foto ontvangen.
Spiegel creëert met een pseudo-oplossing een valse belofte
Je kan mij niet wijsmaken dat dit blote leger niet weet hoe tricky het is om zo’n sensuele foto rond te sturen. Blijkbaar is de mogelijke beloning voor het verzenden zo groot dat ze het risico voor lief nemen.
Het is maar goed dat het internet geen geweten heeft, anders zou het zich verdomd schuldig voelen over al die mensen die erdoor in paniek raken. Vrijwel elk vakgebied kent een conferentie die als slogan voert: ‘Internet, verarming of verrijking?’ Vorige week was ik bij de editie ‘Boeken’. In de Beurs van Berlage discussieerden uitgevers, boekhandelaren en een handjevol auteurs over de toekomst van hun vak: „Wie is het met Kluun eens dat over tien jaar 80 procent van de boekhandels niet meer bestaat?”
Als ik erover nadenk, krijg ik weer kippenvel van afschuw. Die barre tochten over de grachten, met een voorwiel dat elk moment kon wegslippen over de bevroren sneeuw. Ik ploegde dapper voort. Tot de telefoon ging. Afstappen. Handschoen uit. Telefoon pakken. En dan opnemen, als het niet al te laat was.
Dat jasje moet vandaag zwart zijn en morgen blauw
Sinds 2006 hebben duizenden mensen dezelfde ontbering moeten doorstaan. Want een touchscreentelefoon doet het niet met handschoenen aan. Pas in 2010 dacht een bedrijf: daar kunnen we wat aan doen! Ze maakten handschoenen van materiaal dat mensenhuid nabootst en zo je smartphone genadeloos in de maling neemt. Als het nu koud is, kan ik m’n telefoon gewoon bedienen. Moest dat nou zolang duren?
Binnen nu en vijf jaar is mijn mobiele telefoon overbodig. Een Google-brilletje met oordopjes vervangt alles. In een conceptvideo van de webgigant loopt een hipster door New York (zie bit.ly/superbril). Als zijn metrolijn uitvalt, projecteert het brilletje waar hij links en rechts moet afslaan om bij een afspraak van ’m te komen. Die heeft hij eerder via zijn bril geregeld, want de gadget verstaat hem. ‘Meet me there at 2pm’ zeggen, was afdoende. Terwijl de bril muziek afspeelt, maakt de hipster een foto van wat straatkunst die hij met één klik deelt met zijn vrienden. Aan het einde van de video versiert hij met zijn videochattende bril, een ukelele en de zonsondergang boven de Hudson River een meisje. Well done!
Facebookbaas Mark Zuckerberg (27) geeft om invloed, niet om geld. Toen hij als puber muzieksoftware ontwikkelde, sloeg hij een bod van Microsoft af. Vier maanden nadat hij Facebook had opgericht, hoefde hij geen minuut na te denken over een bod van 10 miljoen dollar. Natuurlijk ging hij daar niet op in. Tweeëneenhalf jaar later bedankte hij voor 1 miljard dollar van Yahoo.
Eeuwig zonde. Het o zo voorspelbare einde van een jongensboek
Afgelopen paasweekeinde bood Zuckerberg zelf 1 miljard dollar. Hij wilde de foto-app Instagram hebben. Oprichters Mike Krieger (25) en Kevin Systrom (27) zeiden wél ja. Eeuwig zonde. Het o zo voorspelbare einde van een jongensboek dat krap twee jaar geleden begon.
Als je met een geile en oplossingsgerichte viral op een collectieve wensgedachte inspeelt, ligt de wereld aan je voeten. Kijk naar Kony2012. Wensgedachte: ik wil vanachter mijn computer iets voor de rest van de wereld betekenen. Oplossing: laten we met een like-knop een Oegandese warlord ten val brengen. Nog één: ging journalistiek maar weer de diepte in en was het hijgerige van ‘de media’ maar verleden tijd. Twee Britse journalisten vertelden eind februari in een sexy filmpje hoe we met z’n allen die droom waar kunnen maken. In dertig dagen ontvingen ze van 2.566 donateurs 140.000 dollar.
Berlijn, drie uur ’s morgens. Samen met een goede vriend bezoek ik een weekend lang de meest veelbelovende internetbedrijven van de Duitse hoofdstad. Soundcloud, Readmill, Gidsy, dat werk. Nadat we tevergeefs een leger aan nerds hebben proberen af te troeven met een wedstrijd tequilashotjes, zoeken we onze slaapplek op. Terwijl de alcohol nog door mijn bloed giert, pak ik een notitieboekje om de belevenissen van die dag even snel op te schrijven. Dat doe ik nu al maanden, om later eens terug te lezen hoe ik ooit over Berlijn of nutteloze tequilawedstrijden dacht. Het is verbijsterend om te merken hoe snel ik dingen anders vergeet. Terwijl ik de laatste hand aan mijn tekst leg, met schots en scheve letters, valt hoongelach mij ten deel. „Gast, daar heb je een app voor”, aldus de vriend en hij laat Day One zien. Een, inderdaad, schitterend programma voor Apple-apparaten dat zo gebouwd is dat je er de hele dag snel even een gedachte kwijt kan. Alles wat je aan Day One toevertrouwt, slaat de app automatisch online op. Dat dagboek is een stuk veiliger dan mijn papieren variant. Als ik mijn notitieblokje kwijtraak, liggen mijn geheimen op straat. Als mijn huis affikt, gaan mijn herinneringen voorgoed in de vlammen mee.
Je hebt van die apps waar je naar gaat leven: alles is een onderbreking in de quality time tussen jou en je app. Zoals DrawSome. Ik heb al een aantal vrienden verloren aan deze digitale variant op Pictionary. Er bestaat ook een ander soort: je opent deze app bijna nooit, maar als je ’m dan een keer nodig hebt, staat hij als een huis. Zoals Shazam, de liedjesraadservice. Of PIN, voor de dichtsbijzijnde pinautomaat. Nieuw in dat rijtje is de OV Butler, een app waarmee je gemakkelijk geld kunt terugvragen aan het openbaar vervoer als je bent vergeten uit te checken of een flinke vertraging had. Dat terugvragen is nogal een gedoe, waar in veel gevallen zelfs papieren formulieren (!) bij komen kijken. Dat moet gemakkelijker kunnen, dacht de OV Butler. Nu hoef je alleen maar in te loggen met de gegevens van vervoerderssite ov-chipkaart.nl, een formuliertje in te vullen en op versturen klikken. OV Butler heeft een deal gesloten met een drukker, print daar de claim uit en verzendt het papiertje naar de vervoerder. Binnen anderhalve week zijn er al vijfhonderd claims doorgestuurd.
