‘Als Facebook verdwijnt, weet ik niet meer wanneer mijn vrienden jarig zijn!’ Die kreet komt uit de trailer van de fictieve The Social Network 2 en is een vrij negatieve benadering van een zoetsappig ritueel op Facebook: de jarige volledig onderdompelen in een vloedgolf aan felicitaties. Sinds het laatste redesign van Facebook kost het feliciteren van een vriend je 1) een klik vanaf de News Feed, 2) het schrijven van een wens en 3) een ram op de return-knop. ‘HB’, schrijven sommige mensen dan, wat inderdaad staat voor Happy Birthday. Of, zoals bij mij afgelopen week: ‘HB EJP!’

lees verder›

Romantisch diner voor twee. Eindelijk. Weken hard gewerkt, naar de Kerst toe. En toen was het zover. We sleepten ons naar het vliegveld, namen de bootbus en vleiden ons dankbaar neer in een restaurant in Venetië. Rust. „Doet u ons maar een spritz, meneer.” En net als we de glazen willen klinken, rinkelt haar telefoon. Een collega, met nog wat vragen. Na het voorgerecht, getril in m’n broekzak. De krant vraagt of ik nog even een stukje voor Oudjaar kan tikken. Twee uur gevlogen, maar de telefoon houdt ons thuis.

lees verder›

lees verder›

Alphen aan den Rijn – waar ik opgroeide – heeft drie middelbareschoolgemeenschappen en op alle drie zat vroeger een meisje van wie iedereen in de stad wist hoe ze er naakt uitzag. De dames hadden zich op MSN Messenger uit de kleren laten praten en vrijwel elke leeftijdgenoot die ze op straat tegenkwam, had het resultaat gezien. Dat hele internet kwam toen net op en leerde ons in ieder geval één les: naaktfoto’s nemen is tricky.

Gewoon niet naakt op de foto gaan

lees verder›

Door Ernst-Jan Pfauth op 16 november 2011

Gare du Nord, de Thalys rolt Parijs binnen, met een paar vrienden ga ik naar het Pitchfork muziekfestival. Ik sla de Steve Jobs-biografie dicht, pak m’n koffer van het bagagerek, loop de coupé uit en sta stil voor de nog dichte treindeur. Zo’n ding roept dezelfde Pavlov-reactie bij me op als een geland vliegtuig waar de helft van de passagiers trappelend naast hun stoelen staat te wachten: blogs lezen! Ik open de instellingen van m’n telefoon, op zoek naar het beruchte knopje dat honderden euro’s kan kosten. „Zo”, verzucht ik, „dataroamen staat aan”. En net als ik popupcity.net (fantastische blog) wil openen, vraagt een van mijn reisgenoten wat dat dataroamen eigenlijk is.

lees verder›

Kijk niet vreemd op als er binnenkort een paar relaties in je omgeving sneuvelen. Komt door Apple, dat een anti-vreemdgaan-app heeft gelanceerd. Oké, het heet niet zo, maar ‘Find my Friends’ maakt een essentieel onderdeel van een liefdesaffaire vrijwel onmogelijk: liegen waar je bent. Met het foeilelijke programmaatje – de interface is zogenaamd van crèmekleurig leer – kun je vrienden met een iPhone uitnodigen om hun locatie te delen. Voortaan bewegen ze dan als blauwe stipjes over de kaart.

lees verder›

Mister Mark Zuckerberg is weer wat dichterbij wereldheerschappij. Het grote doel van de Facebook-baas is om elke actie die we ondernemen – van winkelen tot versierpogingen – terug te laten komen op zijn sociale netwerk. Op basis van die informatie kunnen online winkels hun aanbod aanpassen en adverteerders met scherp schieten. Met de nieuwe Facebook-functies heeft Zuckerberg een grote stap in die richting gezet: ‘Jordy is listening to Limit To Your Love by James Blake on Spotify’. ‘Toine is listening to Tiny Dancer by Elton John on Spotify’. Als je even niet oplet en het Facebook-schermpje in Spotify achteloos wegklikt, wordt je muzieksmaak automatisch het web ingeslingerd, zodat al je vrienden er commentaar op kunnen leveren. Nou, dat is in sommige gevallen – bijvoorbeeld Elton John – niet van de lucht. Zuckerberg wrijft ondertussen in zijn handen. Vanuit Silicon Valley laat hij de massa nu hun maaltijden, hardloopsessies, films en muziek delen. Gelijk heeft ie, want blijkbaar hebben wij er behoefte aan.

lees verder›

Terwijl wij in Nederland prutsen met illegale downloads, videotheken, dvd-bakken en UPC’s peperdure on-demand-winkel maken miljoenen Amerikanen gebruik van Netflix. Die sturen sinds 1998 dvd’s op, maar geven ook de mogelijkheid om films direct via de laptop te bekijken. Voor een vast bedrag ongelimiteerd films kijken, zonder te downloaden. Streamen heet die techniek, en het is een stuk goedkoper en toekomstbestendiger dan het afhalen danwel opgestuurd krijgen van dvd-tjes.

lees verder›

En, wat zeggen ze op Twitter? Die vraag werd me vorige week zo’n 25 keer gesteld, terwijl de camera’s van Nederland 3 liepen. Ik was de ‘twitterman’ in het laboratorium van de publieke omroep. Elke laatste zomerstopweek tonen de omroepen onder de noemer TV Lab experimenten aan het publiek en tussendoor moest ik vertellen hoe de mensen op Twitter daarop reageren. Van Mick Jagger-lookalikes tot een actrice die haar iPhone verkeerdom vasthield: niets ontging twitterend Nederland.

lees verder›

Terwijl de nieuwslezeres vertelt dat Steve Jobs te ziek is om topman van Apple te blijven, stopt de UPS-koerier voor mijn deur. Het busje waar ik al twee dagen elke paar minuten aan denk, het busje waar mijn nieuwe Macbook Air in zit. Het laatste wonder uit het brein van Jobs en de door hem aangestelde genieën. Terwijl ik met de laptop speel, realiseer ik me dat dit droomapparaat over een jaar alweer ouderwets lijkt. Zo gaat dat met de innovatiesnelheid van Jobs. Ik was dolgelukkig met mijn iPhone 3GS, maar na de lancering van de 4, voelde deze opeens zo lomp als een Primafoon-kolos uit de Oudheid. Niet dat Jobs tijdgevoelige producten bedenkt. Zoek maar eens een oude iPod Mini op. Je reinste designklassieker. Nee, wat Jobs doet, is bijna buitenaards. Hij begon in de jaren zeventig in een garage met ‘Apple Computer’. Als eerste introduceerde hij de voordelen van design in de computerwereld. Na een glansrijke opkomst met de Macintosh, verliet hij het bedrijf in 1985. Ruzie. Hij experimenteerde wat met Pixar – lees: hij maakte er met Toy Story een miljardenbedrijf van – kwam in 1997 terug bij het bijna failliete Apple en deed dit: iMac, iBook, iPod, iTunes, iPhone, App Store, iPad. Bam!

lees verder›