Dit is een gastblog van Melvin Captein (Twitter). Hij is een afgestudeerd communicatiewetenschapper, freelance journalist en marketeer.

Zit je carrière in het slop? Dan kun je altijd nog psychopaat worden. Onderzoek toont aan dat psychopathie een positief effect heeft op de loopbaan. Morgen wordt hier op een Maastrichts symposium over gesproken. Wat maakt dat iemand die we kennen als geestesziek zo’n bekwaam hemelbestormer is?

Het woord psychopaat roept associaties op met verknipte filmschurken als Norman Bates, Hannibal Lecter en Patrick Bateman (wiki). Allen vlijmscherpe en charmante persoonlijkheden met een gezamenlijke hobby: moorden. Binnen de psychologie is een pychopaat echter niet altijd een sadistische slager. Psychopathie is een syndroom dat zich uit in chronisch immoreel en antisociaal gedrag. Gezellig is anders, maar er is dus niet per definitie sprake van een lichtontvlambare messentrekker.

De eigenschappen van de filmpsycho’s zijn echter wel te herkennen in het algemene profiel. En met die kenmerken doet de corporate psycho zijn voordeel. Volgens professor Scott Lillienfield, die hier morgen een onderzoek over presenteert op Universiteit Maastricht, zijn psychopatische eigenschappen als lef, arrogantie en een gebrek aan empathie nuttig op de weg naar de bedrijfstop. lees verder›

De boekenwereld moet digigeiler worden om de ontlezing tegen te gaan. Daarin kunnen de tekstbewerkers – de redacteuren en editeuren – een grote rol spelen, schrijft gastblogger Deru Schelhaas. Hij doet de masteropleiding Redacteur/editor aan de UvA, was columnist van de Leidse universiteitskrant Mare en schreef mee aan de bloemlezing Wat we missen kunnen. Vanaf september loopt hij stage bij uitgeverij Athenaeum — Polak & Van Gennep.

Een editeur doet aan kommaneuken en hij bedrijft letterliefde op iedere vierkante centimeter.

Hij poetst oude teksten op en maakt deze weer geschikt voor uitgave. Teksten raken bij iedere heruitgave gecorrumpeerd – er sluipen steeds nieuwe foutjes in en auteurs en anderen voegen passages toe of schrappen juist. De editeur probeert uit alle verschillende varianten de meest ideale tekst te reconstrueren.

Ook voor unica (dingen waar er maar eentje van is) zoals brieven en manuscripten maakt een editeur een zo minutieus mogelijke weergave van wat de auteur bedoeld heeft. Voor dit werk heeft hij een koffer vol conventies en technieken tot zijn beschikking.

Met wat voor dilemma’s een editeur te maken krijgt (en hoe letterverliefd een editeur daarvan uit zijn ogen kan gaan kijken) wordt fraai duidelijk in deze minifilm over het editeren van deel 3 van W.F. Hermans’ Volledige Werken.

lees verder›

Dit jaar zat er een acrostichon verstopt in de Troonrede, schrijft Ewoud Sanders in zijn Woordhoek. “Als je alle woorden uit de Troonredes van de afgelopen 21 jaar op frequentie sorteert, blijken er meer geheime boodschappen in te staan. Kijk zelf mee, want de complete lijst is hier opgenomen. ‘Verlangen macht leidt tot wegvallen partijen.’

De grootste taalverrassing van vorige week was dat er een boodschap in de Troonrede zat verstopt. De beginletters van de eerste vijftien zinnen bleken samen WILLEM VAN NASSOV te spellen, een oude vorm van de naam Willem van Nassau.

(En ter illustratie een niet-gerelateerd, maar hilarische conspiracy-Ted Talk)

Wat was de diepere boodschap van dit acrostichon?, wilde onder andere de redactie van Het Journaal weten. Betekende het soms dat Beatrix binnenkort haar troon zou afstaan aan Alexander?

lees verder›

Gastblogger Gijs van der Togt doet in zijn zoektocht naar de zomerhit van 2010 een laatste poging. Deze week een potentiële hit, die desalniettemin verre van mainstream klinkt. Een persoonlijk favoriet van soulzanger Aloe Blacc.

Al weken staat het in deel 3 besproken nummer We No Speak Americana van Yolanda Be Cool op de hoogste plek in de hitlijsten genoteerd. Het zal ongetwijfeld de zomerhit van dit jaar worden. Je ontkomt er simpelweg niet aan; want waren we wereldkampioen geworden, dan was deze remix nu de hit geweest.

Na weken zoeken kan de balans dus worden opgemaakt. De reclametune van de Engelse band Graffiti6 werd het niet, Jack van Gelders eindtune Zangawela werd te complex bevonden en Twee Maten was blijkbaar niet het nieuwe toppertje. Missie geslaagd, zou je denken. lees verder›

De zomerhit. Gastblogger Gijs van der Togt kan ondertussen aan niets anders denken, en ondertussen stijgt de voetbalkoorts ook nog eens tot grote hoogte. Daarom in deel vier een Afrikaanse band, waar Shakira het van afkeek: Zangalewa.

Terwijl Nederland nog altijd de zomerhit aan het ontdekken is, staan ze in Zuid-Afrika al de hele zomer op Shakira’s Waka Waka (This Time for Africa) te dansen, het officiële WK-lied. Voorafgaand aan het toernooi een behoorlijk controversieel nummer, om twee redenen.

Veel Afrikanen waren niet gelukkig met de keuze voor de toch echt Zuid-Amerikaanse zangeres, en ook het refrein deed wel heel erg denken aan de van oorsprong militaire song Zangalewa, dat in 1985 op de markt werd gebracht door de Kameroense band Golden Sounds. Gejat, riepen veel Afrikanen, een bevestiging van koloniaal gedrag van een Westers label. Daarna volgde een kleine rel, waarna Sony toch besloot om een deal te sluiten.

Golden Sounds gaat tegenwoordig als hun grootste hit door het leven, als Zangalewa dus.

lees verder›

Een beetje handige producer met zomerhit aspiraties vergeet zijn vinyl niet af te stoffen, aantrekkelijke samples liggen immers altijd op de loer. Gastblogger Gijs van der Togt is de komende weken op zoek naar de zomerhit van het jaar. Vijf potentiële krakers. De derde poging: Yolanda Be Cool feat. DCup.

Zomerhits zijn zelden tot nooit parels in de muzikale geschiedenis; ze moeten vooral goed in het gehoor liggen en dansbaar zijn. We No Speak Americano voldoet aan die eisen. Het is de zomerse hoogvlieger van het Australische duo Yolanda Be Cool en deejay DCup. Het catchy refrein komt van het nummer Tu vuò fà l’americano (You Want To Be American), uit het repertoire van de Napolitaanse zanger Renato Carosone.

Het origineel is een satirische beschrijving van een Italiaan die de Amerikaanse lifestyle imiteert en dus whisky soda drinkt, op rock ‘n roll danst en Camel-sigaretten rookt – een antwoord op de veramerikanisering die Italië in de naoorlogse jaren (1956) doormaakte. lees verder›

Geen WK-voetbal zonder bijpassende meezinger, en die zou dit jaar ook best eens uit een reclameblok kunnen komen. Gastblogger Gijs van der Togt bespreekt vijf potentiële zomerhits. Deze week: Graffiti6, die in deel 1 ook in de reacties werd getipt.

De Londense band Graffiti6 scoorde vorig jaar al een hit met Stare Into The Sun, mede dankzij de Engelse tabloid The Sun, die het wel zo toepasselijk vond om het nummer in haar promo’s te gebruiken. In Nederland werd het nummer niet opgepikt, totdat het deze zomer ineens in een reclame van het zomerbier Wieckse Witte opdook:

Met dank aan MassiveMusic, een Nederlands bureau dat reclames van muziek voorziet en deze zomer ook al verantwoordelijk was voor de muzikale aankleding van Nike’s Write the Future, met als gevolg een kleine revival van de Nederlandse progrockband Focus. lees verder›

Een zomerhit voorspellen is geen gemakkelijke opgave. Ieder jaar klinkt hij weer anders. Toch doet gastblogger Gijs van der Togt voor nrc.next een poging. Vijf potentiële zomerhits. Deze week: Twee Maten.

Eigenlijk is de zomerhit onuitstaanbaar. Hij blijft in je hoofd zitten, tegen wil en dank. Toch hebben we hem iedere zomer nodig. Als de zon schijnt, groeit blijkbaar bij een groot publiek de behoefte om gezamenlijk een ritmisch makkelijk in het gehoor liggend nummer mee te zingen. En hoewel er dit jaar ook een aantal aanstekelijke nummers zijn uitgebracht die niets met voetbal te maken hebben, zijn de grootste kanshebbers ongetwijfeld de WK-anthems.

Het Amsterdamse duo Twee Maten, ontsproten uit het brein van Hugo van Heijningen, voormalig zanger van de hardcore punkgroep Malkovich – lijkt een sterke kandidaat. Het nummer ‘Twee Keer Geel is Rood’, een ode aan agressief spel, kent een aantal randvoorwaarden die we al eens eerder bij een zomerhit zagen. lees verder›

Filosoof en historicus en schrijver Philip Huff (bekend van Dagen van Gras) schrijft vandaag over stemrecht en stemplicht, en het verschil daartussen.

2.500 jaar na de uitvinding van de democratie hoor je uit de mond van bijna iedere politicus dat je niet op hem of haar hoeft te stemmen, zolang je vandaag maar stemt. Dat is namelijk goed voor de democratie, zeggen ze. Maar klopt dit? Is iedere stem wel even goed voor de werking van onze democratie? Ook als je niet weet wat je wilt stemmen?

De Nederlandse politicoloog Martin Rosema van de Universiteit Twente boog zich over dit vraagstuk. Rosema, gepromoveerd op ons stemgedrag, stelt in het artikel Low Turnout dat bij een wat lagere kiezersopkomst, als dus niet iedereen gaat stemmen, de politieke kennis van de mensen die wel komen stemmen, relatief hoog is – en hun keuzes dus afgewogener zouden moeten zijn dan die van de mensen die niet komen stemmen.

Zo zou het moeten werken. Stemmen is niet één keer een hokje aankruisen: het is partijprogramma’s lezen, ideologieën afwegen, personen (kritisch) overdenken en, uiteindelijk, een keuze maken.  En niet iedereen heeft daar zin in of tijd voor. Of twijfelt te veel.

De mensen die dit te veel werk vinden, of vandaag twijfelen, moeten vandaag vooral niet denken dat ze de verantwoordelijkheid van een stem op zich moeten nemen, of daartoe gehouden worden.

lees verder›

Dit is een gastblog van Philip Huff, historicus en auteur van de roman Dagen van gras, verschenen bij de Bezige Bij.

Ik roep het wel vaker: waar is de twintiger op de televisie, op de radio, in de krant – in de oude media dus. Wáár?

Ik roep dat niet omdat ik denk dat de twintiger beter of slimmer is dan de dertiger, de veertiger of de vijftiger, die wél in die media te vinden is. Nee, ik roep dat omdat één op de zeven Nederlanders twintiger is – en omdat ik geloof in evenredige vertegenwoordiging. Het liefst op én in media die door diverse generaties worden bekeken, beluisterd of gelezen. En die over verschillende onderwerpen gaan.

Want leeftijdsverzuiling bevordert de intergenerationele dialoog maar tot op zekere hoogte. lees verder›