In nrc.next vandaag een achtergrondverhaal van een bejaarde vrouw in Eindhoven die werd mishandeld door twee meisjes. Het roept de vraag op of dat soort (en andere) misdaden tegenwoordig vaker of minder vaak voorkomen. Hoe omvangrijk is de criminaliteit in Nederland? Dat is erg lastig in kaart te brengen, zegt Ingmar Vriesema.

De ene week blijkt het aantal geweldsdelicten te zijn gedaald, dan weer is het aantal gewelddadige overvallen al jaren aan het stijgen. En zo gaat het ook met fietsendiefstallen, vernielingen, autobranden, overlast, verloedering, gewapende overvallen en snorfietsenroof.

Worden er grote metingen gedaan onder de bevolking?
Cijfers over ‘de’ misdaad bestaan niet. Cijfers zijn er voor bepaalde misdaden: fietsendiefstal en woninginbraak, overvallen, geweldsdelicten, vernielingen van privébezit. De cijfers zijn meestal afkomstig van de jaarlijkse slachtofferenquête onder 200.000 Nederlanders, de zogenoemde Integrale Veiligheidsmonitor (IVM), uitgevoerd door het Centraal Bureau voor de Statistiek, gemeenten en een aantal politieregio’s. lees verder›

Vandaag een artikel in nrc.next. Wie is Julian Assange eigenlijk? Ja, hij is een Australiër.  Ja, het Zweedse OM verdenkt hem van verkrachting, seksuele intimidatie en bedreiging van twee Zweedse vrouwen, En ja, met de laatste openbaringen van 250.000 geheime diplomatieke documenten is de WikiLeaks-directeur stevig gestegen in de ranglijst van meest gehate en gezochte mannen ter wereld.

Maar een belangrijk kenmerk van Assange is tot dusver weinig besproken. Dat aparte uiterlijk. Dat jongensachtige gezicht, het slanke voorkomen en vooral: die witter dan witte haren. Aan wie doet dat ook weer denken?

Ineens is de link daar:

Julian Assange lijkt op Harry Potter-vijand Draco Malfidus. lees verder›

Dinsdag  schreef minister van Cultuur Ronald Plasterk (PvdA) op dit blog het volgende over de Nederlandse taal:  „Het gaat mij niet om mooi of lelijk, het gaat erom of het correct is.”

Een begrijpelijk standpunt voor een minister. Zodra een gezagsdrager zich gaat bemoeien met de esthetiek van een taal, is het einde zoek –  en het begin van een dictatuur nabij.

Maar kan Plasterk niet voor één woord een uitzondering maken? Kan hij het woord ‘risicovol’ verbieden? Zelfcensuur helpt ook. R********  is niet alleen lelijk, het is bovendien overbodig. Want wat betekent r********  volgens de Van Dale, waar het woord pas sinds de laatste, veertiende editie uit 2005 in staat? Riskant.

Zo zie je maar hoe riskant sommig taalgebruik is. Hoe vaker de term r********  in de loop der tijd werd gebezigd, hoe meer het een echt woord werd.  Lexicograaf Rob Tempelaars van het Instituut voor Nederlandse Lexicologie zegt desgevraagd dat hij het woord voor het eerst tegenkwam in 1988. R********  heeft dus een vreselijk lang inburgeringsproces achter de rug.

Het gebruik van r******** is sinds 2005 alleen maar toegenomen. Nekslag voor de goede smaak was de kredietcrisis. Sindsdien heeft het woord de wind pas echt in de zeilen. Al anderhalf jaar lang staan de krantenkolommen vol met financieel-economische termen die van de lezer een groot inlevingsvermogen vergen: subprimehypotheken, Alt A-constructies, liquiditieitsvallen en se

curitizatietechnieken. Voor het woord r******** wil de lezer dan heus wel een oogje dichtknijpen. En het lot wil dat r******** juist in dat soort kredietcrisisstukken veel voorkomt. Immers, zonder risico geen kredietcrisis. En zo kregen de lezers constructies te verstouwen als ‘r********** handelsactiviteiten’, ‘r********** banken’ en zelfs ‘r********  geld’. Tsja, dacht de lezer, als ‘securitizatietechniek’ een woord is, dan zal r******** ook wel een woord wezen.

Genoeg is genoeg. Mijd dat riskante woord. Tijd voor een cordon vocabulaire.

Noem het een cadeautje voor makers van whiskyreclames. Na ruim een eeuw zijn vijf kratten met Schotse whisky (de NOS spreekt ten onrechte van zeven kratten) van de wereldberoemde Brits-Ierse poolreiziger Ernest Shackleton onder het Zuidpoolijs vandaan getoverd. De whisky-kratten (en brandy) lagen begraven onder Shackletons poolhut, die hij in 1909 in allerijl moest verlaten voordat de vorming van winters ijs een stokje zou steken voor zijn terugtocht naar de bewoonde wereld. Shackletons had net een poging ondernomen om als eerste mens de Zuidpool te bereiken.

De whisky- en brandykratten zijn onder het ijs uit gehaald door de New Zealand Antarctic Heritage Trust, die eerst dacht dat het ging om twee kratten. lees verder›

Maandag herdacht Amerika Martin Luther King, maar de droom van de zwarte dominee is nog steeds niet uitgekomen. Mensen beoordelen elkaar nog steeds op de kleur van hun huid, aldus Harvard-onderzoeker Shankar Vedantum gisteren in een interessant stuk in de International Herald Tribune.

Zelfs na Obama? Zelfs na Obama.

Kern van Vedantums betoog: hoe zwarter de huid, hoe groter het vooroordeel. Kortom, de Democratisch leider in de Amerikaanse senaat Harry Reid had een punt toen hij zei dat kiezers Obama waarderen omdat hij een lichte huidskleur heeft. Die opmerking bracht Reid vorige week in verlegenheid, en hij bood zijn excuses aan.

Intussen geeft alle onderzoek naar ons onbewuste Reid groot gelijk. Dit is geen racisme maar ‘colorism’, aldus Vedantum: ‘een onbewust vooroordeel dat niet zozeer is gericht op een afzonderlijke groep als zwarte mensen, maar eerder op zwartheid zelf’.

Stel: een blank persoon wordt vermoord door een zwarte Amerikaan, schrijft Vedantum.

lees verder›

De Nobelprijs voor Barack Obama kwam te vroeg, aldus vele critici. Wat zullen die critici vinden van het feit dat de beste man nu al zijn eigen musical heeft? HOPE – The Obama Musical Story beleefde zondag zijn première. In Duitsland, want daar is Obama buitengewoon populair.

Prematuur, zo’n musical? Wellicht. In elk geval wordt Nelson Mandela op deze manier steeds meer een schlemiel. Kreeg zijn Nobelprijs pas na 27,5 jaar cel, en moest 91 worden voordat hij zijn musicalpremière beleefde, afgelopen najaar.

Een schrale troost voor de oude Mandela: Obama’s musical is vreselijk. Althans, dat schrijft een recensent van The Wall Street Journal vandaag.

De musical vertelt het verhaal van Obama de buurtwerker in Chicago die het schopt tot de eerste zwarte president van de Verenigde Staten. Tussendoor wordt clichématig afgerekend met raciale vooroordelen, drugsdealers en Republikeinen. John MccCain wordt gespeeld door een Duitser, en Sarah Palin en Hillary Clinton worden gespeeld door één en dezelfde actrice. De recensent, ene Daniel Schwammenthal, geeft af op een liefdesduet tussen Barack Obama en zijn vrouw Michelle. Niet ten onrechte, want dit zingt Barack: ‘I think we fit together like a hand inside a glove – I know this is no ordinary love.’ Au.

Het eindoordeel van Schwammenthal is vernietigend: “The akward dialogue, the flat characters and poor acting make this show, at more than three hours, feel longer than the presidency.” Dat kun je nauwelijks een cadeau noemen voor de man die morgen precies een jaar in functie is.

De islamisering van Nederland. De term is normaal geworden – PVV-politici en hun aanhang bezigen hem om de haverklap. Wat islamiseert er volgens hen zoal? Scholen, de zorg, de rechtspraak, burgemeestersposten, de straat, Gouda, het kabinet, babynamen, allochtone vrouwenhoofden – to name a few.

En die islamisering gaat sluipenderwijs, zo heet het.

Nu, dat blijkt ook echt het geval te zijn. Want een van de meest sprekende voorbeelden van islamisering ziet Geert al die tijd al over het hoofd. En het ligt nog recht onder zijn neus ook – en anders wel onder die van secondant Hero. Het Perzische kleedje in het oer-Hollandse café. Boven op tafel, nota bene, want van oudsher mochten autochtone schoenzolen die mooie kleedjes niet bevuilen. lees verder›

Wat moet een voetbalspeler doen die zojuist een rode kaart heeft gekregen? Correct: die moet het veld uit en mag niet meer aan de wedstrijd deelnemen.
Maar hoe zit dat met een voetbalcoach die rood krijgt? Mag die nog aan de wedstrijd deelnemen, dat wil zeggen: coachen? Die vraag werd ineens actueel op 30 augustus (nu weer wat minder actueel, maar de vraag is boeiend genoeg) toen Steve McClaren, de Britse trainer van FC Twente, naar de tribune werd verwezen door scheidsrechter Roelof Luinge tijdens Feyenoord-FC Twente. McClaren was namelijk het veld ingelopen om te protesteren tegen een beslissing van de scheids.

Maar toen gebeurde het, en de televisiecamera’s zagen het: de coach begon vanaf de tribune doodleuk te bellen met zijn assistent-trainer. Instructies doorgevend, tactiek besprekend, Joost mag het weten – feit is: McClaren bemoeide zich met de wedstrijd, ook al was hij weggestuurd (video, zie minuut 5:10).

Dat mag toch niet?

Jawel, zegt de KNVB. Want McClaren had nooit een rode kaart gehad. Pardon? lees verder›

Noord-Korea liet gisteren ondergronds een atoombom ontploffen en vuurde vanochtend twee korte-afstandsraketten af (en gisteren ook al drie). Lees meer over het waarom en het wat nu in de papieren nrc.next van vanochtend.

Wat reacties uit de internationale pers:

• Commentaar in de The Chosun Ilbo (Zuid-Koreaanse, conservatieve krant):  Zuid-Korea heeft ook een afschrikmiddel nodig

Noord-Korea noemt zelfverdediging de beweegreden voor het hebben van kernwapens. Zuid-Korea heeft  nu ook een afschrikmiddel nodig. Op het moment dat de republiek en het leven van haar burgers worden bedreigd, moeten we de problemen veroorzaakt door de nucleaire wapens en raketten van Noord-Korea het hoofd bieden door ons te realiseren dat we niet langer de de beperkingen van internationale verdragen kunnen accepteren.

De Noord-Koreanen wordt intussen voorgehouden dat de vorige raketlancering een satelliet in een baan rond de aarde heeft gebracht die dit loflied op Kim Il Sung speelt (liedtekst)

• lees verder›
  
  Door Ingmar Vriesema

  1

  reactie

  op 26 mei 2009