Integratie en minderheden zijn thema’s sinds de mens zich vanuit Afrika verspreidde, maar nog altijd lijken we er maar niet aan te wennen. Freelance-journalisten Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij reizen deze zomer over de grens tussen Europa en Azië op zoek naar minderheden en hun problemen in het digitale tijdperk. Van internetrepressie tot twitterrevolutie, een reis langs de marge van Europa.

Het Midden-Oosten wordt doorgaans beschouwd als de oorsprong van de beschaving. Duizenden jaren voor onze jaartelling was dit de plek waar de eerste complexe samenlevingen ontstonden en tot bloei kwamen. Tegenwoordig associëren we de regio met Arabieren, maar vroeger werd het bewoond door volken als Sumeriërs, Babyloniërs, Meden, Perzen, Egyptenaren en Assyriërs. Later verschenen Grieken en Romeinen. Naast talrijke oude ruïnes en monumenten heeft dit ook zijn stempel gedrukt op de bevolkingssamenstelling. lees verder›

Door Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij

13

reacties

op 27 juli 2010

Integratie en minderheden zijn thema’s sinds de mens zich vanuit Afrika verspreidde, maar nog altijd lijken we er maar niet aan te wennen. Freelance-journalisten Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij reizen deze zomer over de grens tussen Europa en Azië op zoek naar minderheden en hun problemen in het digitale tijdperk. Van internetrepressie tot twitterrevolutie, een reis langs de marge van Europa.

Op een bord bij de Turks-Syrische grens staat met grote letters ‘WELCOME TO ASSAD’S SYRIA’. Deze zin vat de politieke situatie in Syrië goed samen. President Bashar Al-Assad regeert ‘zijn’ land met harde hand en eist onderdanigheid. Zijn beeltenis en die van zijn vader, oud president Hafez Al-Assad, lachen je op elke straathoek toe. Dit lijkt vriendelijk en gastvrij, maar niets is minder waar. lees verder›

Door Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij

3

reacties

op 19 juli 2010

Integratie en minderheden zijn thema’s sinds de mens zich vanuit Afrika verspreidde, maar nog altijd lijken we er maar niet aan te wennen. Freelance-journalisten Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij reizen deze zomer over de grens tussen Europa en Azië op zoek naar minderheden en hun problemen in het digitale tijdperk. Van internetrepressie tot twitterrevolutie, een reis langs de marge van Europa.

In Jordanië is het voor journalisten wettelijk verboden om de koning of zijn familie publiekelijk te beledigen. Ook mogen ze niet alles opschrijven over internationale betrekkingen en defensie. Daarnaast zijn religie, seks en het oude stammensysteem in de Jordaanse samenleving zulke taboes dat journalisten ze liever mijden.

,,In feite is er geen vrije pers in Jordanië”, zegt Nidal Mansour, directeur van het Center for Defending Freedom of Journalists in Amman. lees verder›

Door Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij

4

reacties

op 13 juli 2010

Integratie en minderheden zijn thema’s sinds de mens zich vanuit Afrika verspreidde, maar nog altijd lijken we er maar niet aan te wennen. Freelance-journalisten Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij reizen deze zomer over de grens tussen Europa en Azië op zoek naar minderheden en hun problemen in het digitale tijdperk. Van internetrepressie tot twitterrevolutie, een reis langs de marge van Europa.

Als het aan Geert Wilders ligt, is Jordanië Palestina. In zijn verkiezingsprogramma (.pdf) heeft de politicus van de vrijheid het volgende laten optekenen:

Sinds 1946 bestaat er een onafhankelijke Palestijnse staat, daarom noemt de Nederlandse regering ‘Jordanië’ voortaan gewoon ‘Palestina’

Palestijns vluchtelingenkamp in Jordanië

Het idee van Jordanië als Palestijnse staat is eerder geuit door rechtse politici in Israël en berust op het feit dat ongeveer zestig tot zeventig procent van de Jordaanse bevolking Palestijnse roots heeft. Van een minderheid kan je dus eigenlijk niet spreken. lees verder›

Door Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij op 12 juli 2010

Integratie en minderheden zijn thema’s sinds de mens zich vanuit Afrika verspreidde, maar nog altijd lijken we er maar niet aan te wennen. Freelancejournalisten Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij reizen deze zomer over de grens tussen Europa en Azië op zoek naar minderheden en hun problemen in het digitale tijdperk. Van internetrepressie tot twitterrevolutie, een reis langs de marge van Europa.

Hoewel Egypte zich tegenover haar westerse bondgenoten graag profileert als een land met een vrije pers, is daar in de praktijk geen enkele sprake van. Kritiek op de staat en met name op het leger wordt niet geduld en journalisten die zich toch aan dergelijke publicaties wagen, riskeren intimidatie, arrestatie en zelfs marteling. De opkomst van internet en nieuwe media maakt het voor de regering echter steeds lastiger om dit te blijven volhouden.

Eerder dit jaar zette Khaled Said, een zakenman uit Alexandrië, een filmpje online waarop te zien was hoe agenten in beslag genomen drugsgeld onderling verdeelden. Enkele dagen later werd hij volgens getuigen door politie uit een internetcafé gesleurd en publiekelijk in elkaar geslagen. Hij overleefde het niet. De moord leidde tot veel protest, op straat én op internet.

Facebookpagina’s die zijn dood onder de aandacht brachten hebben inmiddels tienduizenden leden.

lees verder›

Door Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij

3

reacties

op 7 juli 2010

Integratie en minderheden zijn thema’s sinds de mens zich vanuit Afrika verspreidde, maar nog altijd lijken we er maar niet aan te wennen. Freelancejournalisten Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij reizen deze zomer over de grens tussen Europa en Azië op zoek naar minderheden en hun problemen in het digitale tijdperk. Van internetrepressie tot twitterevolutie, een reis langs de marge van Europa.

Basma Moussa heeft geen ID en geen idee wanneer ze er één zal krijgen. De 52 jaar oude professor tandheelkunde aan de Universiteit van Kairo is een gerespecteerd docent, zij het met – voor Egyptische begrippen – ketterse opvattingen.

Baha'u'llah

Ze is vijfde generatie baha’i, een geloof dat in de negentiende eeuw gesticht werd door profeet Bahá’u’llah in het huidige Iran. Zijn geloofsleer benadrukt de overeenkomsten van de grote wereldreligies en aanvaardt daardoor onder meer Jezus, Mohammed en Buddha als boodschappers van God.

Schattingen van het aantal bahá’is in Egypte lopen uiteen van drie- tot vijfduizend, minuscuul vergeleken bij de twee andere grote religies in Egypte: de islam en het christendom. Maar de religie wordt niet als dusdanig erkend door de autoriteiten. Dit zorgt voor allerlei praktische problemen voor de kleine geloofsgemeenschap.

Sinds 1955 dienen alle Egyptenaren in het bezit te zijn van een ID-kaart waarmee ze toegang hebben tot onderwijs, zorg, werk en een bankrekening. Op de kaart staat ook de religie van het individu vermeld, maar jood, moslim en christen zijn de enige opties.

lees verder›

Door Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij

4

reacties

op 5 juli 2010