“Jij hebt toch zo’n strak kort fietsbroekje?”
“Ja?”
“Nou dat en een handdoek. Meer niet.” Zo luidde het antwoord op de vraag: wat heb ik daar allemaal voor nodig?

Gisteravond ben ik voor het eerst naar Bikram Yoga gegaan. 26 poses met een stuk of dertig man in 90 minuten bij een temperatuur van 40 graden. Ik was bijna dood.

Een klein half uurtje voor aanvang sta ik voor de deur van de yogazaal op mijn Bikram-partner te wachten, degene die mij zo gek gekregen heeft. Let wel: ik zeg hier niet ‘zo gek gekregen’ omdat ik yoga beschouw als zweverige flauwekul, of omdat ik een natuurlijke achterdocht koester jegens mensen die beweren dat één ding (zij het een pil, zij het yoga, zij het een self-helpboek) je hele leven kan veranderen, en zelfs niet omdat er, terwijl ik stond te wachten op mijn partner, meerdere bezwete mannen, slechts gehuld in slip, in de etalage stonden uit te hijgen.

Nee, ik zeg ‘zo gek’, omdat niemand die ik vertel dat ik voor het eerst naar Bikram ga een korte sardonische glimlach lijkt te kunnen onderdrukken. “Blijf vooral doorademen”, zeggen ze dan, terwijl ze lijken te denken: arme jongen, je hebt geen idee waar je aan begint.

Na een kwartier opwarmingsoefeningen en verwondering over hoe hoog de gevorderde bikrammers hun onderarmen langs hun oren wisten te leggen terwijl ze hun handen ineengevouwen onder de kin hielden, voelde ik me nog redelijk fit.

lees verder›

Vijfhonderd pubers gingen vorig jaar bijna dood omdat ze te veel gezopen hadden.

Ach, kun je dan denken, vijfhonderd, dat zijn er helemaal niet zo veel vergeleken met het aantal pubers dat we in Nederland hebben? Je kan ook denken: dat zijn er vijfhonderd te veel. En het worden er steeds meer. Het Nederlands Signaleringscentrum voor Kindergeneeskunde laat vandaag zien in het rapport Alcoholintoxicaties bij jongeren 2009 dat het er alweer anderhalf keer zoveel zijn dan in het jaar daarvoor.

lees verder›

Jij dacht dat je hard kon rennen?

In het filmpje onderaan dit bericht rent de ‘gewone man’ in pak 40 yards (36,6 meter) in een kleine 8 seconde. Dat is 16,5 kilometer per uur.  De hoogst gemeten snelheid van de ‘gewone man’ is 15,9 mijl per uur (ruim 24 kilometer per uur). Niet bijzonder langzaam. Toch?

Toch wel. Vergeleken bij Jacoby Ford bijvoorbeeld (de tweede footballspeler in het filmpje). Zelf als de ‘gewone man’ een voorsprong van 5 yards (4,5 meter) krijgt, stuift Ford hem als een haas voorbij. lees verder›

Het lijkt me een onwaarschijnlijke combinatie, maar ze zullen er vast zijn: vogelaars die van rockmuziek houden. Voor deze zeldzame afficionados moet de soundscape “Les Oiseaux de Céleste” de ultieme ervaring zijn.

De Franse kunstenaar Céleste Boursier-Mougenot zette meerdere muziekinstrumenten, waaronder twee crème-witte Gibson Les Pauls, aangesloten op versterkers met een distortion-effect, in een volière vol zebravinken waar ze dienst doen als voederbak of rustplaats. Een van de vinken geeft een virtuoze gitaarsolo met een twijgje (in de stijl van de legendarische gitarist van Led Zeppelin, Jimmy Page, met z’n strijkstok).

Een fragment van de film Les Oiseaux de Céleste van Ariane Michel. Copyright Galerie Xippas, Ariane Michel and Céleste Boursier-Mougenot, 2008.

“Les Oiseaux de Céleste” is tot 23 mei te zien/horen in The Curve in de Londense Barbican Artgallery.

Het is vaak het laatste dat ze doen voordat ze de benen nemen: de NS-medewerker trakteren op een fluim in het gezicht. En zelden worden die lastige reizigers opgepakt.

Een paar handschoenen, een wattenstaafje en een plastic buisje moeten daar verandering in brengen. Samen vormen deze onderdelen de zogeheten ‘spuugkit’. Hiermee kan het personeel direct een monster van het speeksel nemen. Met het verkregen DNA-materiaal kan de spuger worden opgespoord en berecht. Als er geen match wordt gevonden, wordt het DNA-profiel opgeslagen in een databank zodat de dader later alsnog kan worden vervolgd.

Volgens de NS is 38 procent van spoorwegpersoneel dat in aanraking komt met klanten wel eens bespuugd. lees verder›

Hier is ie dan. Het langverwachte derde en laatste deel van onze trilogie: De zoektocht naar de mannenrok (1, 2). En het is geen happy end. Bijna een week geleden begon de zoektocht die mij van de Alexanderpolder via de H&M-infolijn en de persafdeling naar het Amsterdamse Leidseplein leidde, en vandaar weer via de showroom zelfs naar Zweden.

Maar eerst even terug naar waar we gebleven waren. De wachtlijst. Bij de Trend-afdeling van de Amsterdamse H&M op het Leidseplein wisten ze ook niet waar de rok bleef. Hij kon elk moment komen, dus kwam ik terecht op een wachtlijst (van 5 á 7 man lang). Ongeduldig als ik ben, toch maar even bellen op donderdag. lees verder›

Goed, in de Alexanderpolder hoef je dus niet aan te komen voor een mannenrok (en aan de reacties te zien, je ook niet te vertonen in een mannenrok). Misschien dan alleen in de grote steden.

Dus de volgende stap is de H&M 0900-infolijn. Na enkele minuten in de wacht, vraagt een vriendelijke dame waar ze me mee kan helpen. “Natuurlijk meneer, ik ga voor u kijken. Sorry, ik moet u nog een keer vragen waar u ook alweer naar op zoek bent, ik geloof dat ik u niet goed verstaan heb. Aha, een mannenrok, ergens in Rotterdam. Heeft u een ogenblikje?……” lees verder›

Ha! De mannenrok zit in de voorjaarscollectie van Hennes en Maurits dit jaar. Van het weekend stond ie al in het magazine van De Volkskrant en vanochtend in de Spits.

Een mannenrok dus, het schijnt een terugkerend fenomeen te zijn op de catwalk in de grote modesteden, maar ik ken eigenlijk alleen de traditionele Schotse kilt. Nou moet ik toegeven dat het er best stoer uitzag, die kilts, toen de Schotse voetbalfans vorige zomer de binnenstad van Amsterdam kwamen bezetten. Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik stiekem nog steeds fan ben van jeugdheld Axl Rose, die ook weleens in een kilt ten tonele verscheen. In de goede oude tijd althans, met de oude  Guns n’ Roses-bezetting, doch dit geheel ter zijde.

Kortom, toch wel benieuwd naar die mannenrok. Hoe staat ie? Hoe voelt dat? Een dagje op kantoor met een rok, mooi experiment. Van het weekend in De Volkskrant staat dat de rok vanaf begin maart verkrijgbaar is in een beperkt aantal winkels. In de Spits staat vanochtend dat er ‘sinds gisteren een trendy mannenrok in de schappen hangt’.

lees verder›

Op de stoep voor paleis Noordeinde had Wouter Bos niets te zeggen. Maar nog voor hij zijn auto instapte zei de PvdA-leider dat zijn partij niet in één regering met de PVV wil. Bos voegde daar direct aan toe dat het demissionair premier Jan Peter Balkenende zou sieren als hij datzelfde zou doen.  En daarmee gaf hij op de parkeerplaats van het paleis de officieuze aftrap van de landelijke verkiezingscampagne.

CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel pareerde Bos’ aanval door te zeggen dat het “heel onverstandig is om elkaar bij voorbaat uit te sluiten”. Het CDA sluit niemand uit, aldus Van Geel. “Wij willen geen cordon sanitaire. Dat past niet in een democratie.” PVV-leider Geert Wilders noemde het ook ondemocratisch en zelfs een belediging van de kiezer.

Is het niet juist duidelijk om een dergelijk standpunt op te nemen in het partijprogramma? Sommige standpunten van de PVV zijn zo scherp dat kiezers die júíst niet op de PVV stemmen zich bekocht zullen voelen als hun partij uiteindelijk samen met de PVV gaat regeren. Die stemmen probeert de PvdA hiermee te winnen, natuurlijk.

Is dat hun goed recht? Of is het ondemocratisch als een partij van te voren uitsluit dat ze met een ander zal samenwerken, ook al vertegenwoordigen ze misschien samen een meerderheid van de bevolking?

Zo werkt de democratie nu eenmaal, zou je kunnen zeggen. Of vind je het, net als PvdA-staatssecretaris Timmermans, helemaal niet ondemocratisch om met ‘democratische middelen’ te proberen te voorkomen dat bepaalde denkbeelden invloed krijgen op de regering?