Jajaja, Sven enzo. Supertjemooi. Holadijee. Maar nu even aandacht voor de volgende boodschap:

“Eenmaal!!! Andermaal!!! Pak uw laatste kans! Het kon vandaag wel eens de allerlaatste dag zijn. Woensdag komt de aanvoer van de warmere lucht echt goed op gang”, schrijft Jos Werkhoven, van Weerstation de Arend te Kortenhoef, vandaag op zijn briljante website. Deze spijbelaar begreep het:

Natuurijsgoeroe Jos Werkhoven gaat verder: “En op de mogelijk laatste dag gaat de baan van Ankeveen ook officieel open. Let wel: de baan! Niet de plassen. De plassen zijn zeer zeker goed toegankelijk, maar daar draagt de Ankeveense IJsclub geen verantwoordelijkheid.”

Verantwoordelijkheid? Je bent toch zeker zelf verantwoordelijk, zou je denken. Iedereen weet dat schaatsen op natuurijs risico’s met zich meebrengt, getuige de opmars van de ijspriem die menig schaatser om de nek heeft bungelen. Een enkeling schaatst met lang touw.  En als je in een wak rijdt: sjammerdan. Je haalt het of je haalt het niet. Maar daar geef je een ijsclub toch niet de schuld van?

Lees verder

Het is Doppelgänger-week, of -maand op Facebook. “Change your profile picture to someone famous (actor, musician, athlete, etc.) you have been told you look like. After you update your profile with your evil twin cut/paste this to your status!”, is de oproep.

Schamperden mijn ‘vrienden’ hier vorige week nog op, nu gaan ze om. Bij bosjes. Mijn licht rossige vriendin Emma denkt dat ze paarden op kan tillen (Pippi Langkous), Peter Paul denkt dat hij acteur Aaron Eckhart kan evenaren, Floortje koos Ricky Koole (yeah right). Berit vindt zichzelf op Gwyneth Paltrow lijken, Eva op Hadassah de Boer en onze correspondent in Tel Aviv ziet gelijkenis met Eddie uit Vrienden voor het leven. Er is ook zelfspot. Paulus de Boskabouter. Een Freggle.

Lees verder

Deze week stierf Boa Sr, op ongeveer 85-jarige leeftijd. Ze was de oudste van haar volk, de Groot- Andamanezen. Met haar verdween de laatste spreker van het Bo, één van de tien Groot-Andamanese talen. Hoor maar:

Deze film komt van Survival International, een organisatie die opkomt voor inheemse volken.

Boa’s volk woont in de Andamanenarchipel en behoort volgens antropologen tot de oudste  Aziaten. De Groot-Andamanezen waren in 1858, toen de Britten kwamen, met 5.000 mensen. Ze weigerden zich te onderwerpen,  maar stonden bloot aan wapengeweld, besmettelijke ziekten en ontvoering van hun kinderen. In 1900 waren er nog 625 in leven en in 1961 nog maar 19. Sindsdien is hun aantal licht gegroeid – tot 52 zielen - maar ze zijn met te weinig om als volk te overleven.

Lees verder

Se zibesee ke zof die reneblie krus misa rie krit kapebe. Dat is een stukje van mijn transcriptie van de Engelstalige toespraak die de nieuwe Duitse eurocommissaris Günther Oettinger vorige maand hield voor een hoog internationaal publiek. Peinlich, zeggen zijn landgenoten op Youtube, waar dit filmpje de afgelopen dagen een hit werd:

Duitse media smullen en noemen Oettinger al een ‘YouTube-slachtoffer’. Lees verder

Betriebsratsverseucht. Brr. Dat wil je niet eten, ruiken, horen of lezen (sorry). Het is vandaag door een links georiënteerde jury verkozen tot ‘Unwort’ van het jaar 2009. Lees waarom op Duitslandweb.nl en bekijk hier de slechtst gekozen Duitse woorden van de laatste twee decennia. (en hieronder een hilarisch filmpje met de moeilijkst uit te spreken Duitse woorden)

Vorige maand was het Wort van het jaar al gekozen door het Gesellschaft für deutsche Sprache: Abwrackprämie, een sloopregeling voor oudere auto’s. In 2008 koos die jury Finanzkrise, in 2007 Klimakatastrophe.

Saai, vind ik.

Doe mij maar: Geheimtreffen, Sehnsucht, Auflauf, Schnee, Verpäpplung, seltsam, Verlust, Privatparty, kaum, Atmen, Ruhe.
En niet: Mittelohrentzündung, Magisterarbeit, Praktikant, Schadenfreude, Planung, Forschungsseminar, Badewanne, Historikerin, Konstruktionsburö, Nährwert, Antrag.

Maar dat is misschien niet zo 2009, en wel heel persoonlijk

Next-redacteur Mark Beunderman lepelt ook fluks een rijtje op. Zijn Duitse lievelingswoorden – in willekeurige volgorde:

Lees verder

Tot op het bot verkleumd dook ik vorige maand een New Yorks etablissement in. Daarbij had ik één doel voor ogen: opwarmen, met een borrel. Vanaf de natte straat zag Restaurant Balthazar, in Soho, er aantrekkelijk uit: bruin, druk en gemoedelijk. Binnen bleek een straf onderscheid te bestaan tussen het eters en drinkers. Met de buik al boordevol cheesecake, het was een uur of vijf, nam ik gretig plaats aan de bar, voor een fles Pouilly-Fumé.

Op die bar lag een menukaart. Een mooie. Half in het Frans. Mmm. Moesten we niet toch nog iets eten?, vroeg ik mijn drinkebroer. Nu we hier toch zijn? Ze hebben een bar a huîtres. Veel te duur natuurlijk, maar wat zou het. We waren jong en wild. En de wijn vroeg erom. Dus hops, ik zes oesters (de goedkoopste), hij een garnalencocktail.

Geen toeval, blijkt uit het boek van William Poundstone (Priceless: The Myth of Fair Value (and How to Take Advantage of It). Een voorproefje in New York Magazine laat precies zien in welke val we trapten.

De rechterbovenhoek, leert Poundstone, is de plek op de kaart waarop het oog het eerste valt. Die gebruikt Balthazar om de duurste dis aan te kaarten, het plateaux de fruits de mer ‘Le Balthazar’ (à 115 dollar), in een extra groot lettertype. Dat, zegt Poudstone, is om te doen lijken of alle gerechten die daar in de buurt staan, een koopje zijn – relatief.  Lees verder voor meer trucs.

Lees verder

In de dagen naar een nieuw decennium delen redacteuren van nrc.next wat hun persoonlijke ontdekking van de jaren nul was.

Achttien jaar oud was ik, toen ik in 2001 naar Rome verhuisde. Dit was het jaar dat ik e-mail intensief begon te gebruiken. Mijn toenmalige geliefde in Amsterdam kreeg vanuit het internetcafé via Hotmail veel elektronische zoentjes. Mijn vrienden hield ik van mijn avonturen op de hoogte middels de zogenoemde groepsmail – waarbenjij.nu bestond nog niet.

Vlak voordat ik in 2005 met laptop in Berlijn neersteek, installeerde mijn volgende lief Skype bij me. Dat leidde geregeld tot misverstanden, wanneer joligheid als een kwetsuur aankwam – of andersom. En tot frustratie (‘ik mis je kikkerdansjes’ – ‘dan moet je niet 650 kilometer verderop gaan wonen’). Vet fnuikend dus. Maar met vrienden was het eindeloos pingpongen met flauwe grappen.

Toen ik in 2008 naar Rotterdam verhuisde – ditmaal verstoken van liefde – bood internet opnieuw uitkomst. Lees verder

De klimaattop in Kopenhagen trekt, behalve regeringsvertegenwoordigers uit bijna tweehonderd landen – en een berg ambtenaren in pak, ook een bonte troep activisten, van uiteenlopende pluimage. Het merendeel is goed geluimd. Maar dat er ook relschoppers tussen zouden zitten, bleek al uit video’s, die vooraf werden verspreid.

Denemarken heeft zich voorbereid. Rond de top zijn zeker tienduizend agenten op de been. Voor de gelegenheid is een wagen met waterkanonnen ontworpen, zijn politieauto’s van Duitsland geleend en helikopters uit Zweden op bezoek. Daar werd dit weekeinde grif gebruik van gemaakt. Lees verder

Een Britse premier kan in moeilijkheden komen op de meest onverwachte fronten, weet NRC-correspondent Floris van Straaten. Aan de schrijftafel bijvoorbeeld. Premier Gordon Brown is in verlegenheid gebracht door een condoleancebriefje aan de moeder van een gesneuvelde militair in Afghanistan.

Brown begon zijn met de hand geschreven briefje met de aanhef ‘Dear Mrs James’, hoewel haar achternaam Janes luidt. Het was ook twijfelachtig of de premier de juiste naam kende van haar zoon, Jamie, die vorige maand bij een bomexplosie om het leven kwam. Diens naam was deels doorgekrast. Daarnaast bevatte de brief ettelijke spelfouten.

Jacqui Janes zei tegenover het boulevardblad The Sun dat ze het briefje al na vier regels woedend had weggesmeten, omdat ze het als een belediging voor haar zoon beschouwde. De zaak werd  eergisteren al breed uitgemeten in de Britse media.

Gisteren werd het nog erger.

Lees verder

De waterkoeler is een object dat vaak hoon ten deel valt. Een baken van kletspraatjes. Ten onrechte, zeggen wij van next. De waterkoeler leent zich net als de bar, eettafel of Chesterfield voor een goede discussie. Wij geven daar graag een opmaat naar met een dagelijkse ‘conversation starter’.

Nu de Tweede Kamer heeft ingestemd met een kraakverbod, wordt antikraak overbodig, zul je denken. Antikraakbureaus zweren echter dat de vraag naar zogenoemde kraakwachten zal toenemen. Want krakers roepen dat ze zich niks van een verbod zullen aantrekken en in het wetsvoorstel kraken en leegstand, dat nu bij de Eerste Kamer ligt, staat dat gemeenten  leegstand voortaan actief moeten bestrijden. Antikraak zal groeien, is dus de verwachting.

Maar is dat wel een goede zaak? Critici hekelen de rechteloze positie van de kraakwachten. Lees verder