De laatste communistische leider van de DDR, Erich Honecker, was niet goed in voorspellingen. In januari 1989 verklaarde hij: “Die Mauer … wird in fünfzig und auch in hundert Jahren noch bestehen bleiben“.  Dat zijn dienstvliegtuig ooit nog eens als vijfsterren-hotelsuite dienst zou doen in het kapitalistische Nederland, had de chef van het Oost-Duitse Politburo waarschijnlijk helemaal niet kunnen bevroeden.

In dit filmpje op de Duitse nieuwswebsite Spiegel Online zien we hoe Honecker’s Iljoesjin-18 is omgebouwd tot decadente hotelkamer plus sauna, whirlpool en volledig uitgeruste keuken.

lees verder›

Vorig jaar rond deze tijd werkte ik op de Buitenlandredactie van NRC Handelsblad. Terugblikkend heerste de eerste dagen van augustus een stilte voor de storm, want in de nacht van 7 op 8 augustus brak de kortstondige oorlog tussen Rusland en Georgië uit. Natuurlijk zette die oorlog de redactie, die slechts op komkommersterkte was, onder hoogspanning. Vandaag, als Opinieredacteur, ben ik weer met de Kaukasus bezig: ik probeer dit artikel in verkorte (en vertaalde) vorm in NRC Handelsblad en nrc.next geplaatst te krijgen.

Omdat het nooit zeker is dat zoiets lukt – je moet dan onderhandelen met de auteur over inkortingen, en soms over betaling – hier alvast een voorproefje. lees verder›

Taal zegt iets over een tijdperk, en woorden zeggen iets over waarden. In de Amerikaanse politiek is dat zeker ook het geval.  President Barack Obama bijvoorbeeld houdt niet van de term ‘war on terror’ van zijn voorganger George W. Bush. In plaats daarvan gebruikt zijn regering liever de eufemistische term ‘overseas contingency operations‘. ’Axis of evil’ hoor je tegenwoordig ook niet vaak meer.

Op de Amerikaanse website Capitolwords.org kun je het woordgebruik van Amerikaanse politici (om preciezer te zijn: senatoren leden van het Huis van Afgevaardigden) precies volgen. De site registreert welke woorden hoe vaak woorden worden gebruikt door volksvertegenwoordigers, op basis van de verslagen van debatten in het Huis en de Senaat die online beschikbaar zijn. lees verder›

Dat er na George W. Bush geen tijdperk van appeasement van Amerika’s vijanden is aangetreden is al langere tijd duidelijk, bijvoorbeeld als je kijkt naar de voortdurende Amerikaanse aanvallen met onbemande vliegtuigen tegen de Talibaan in Pakistan, of de intensivering van het offensief tegen deze beweging in Afghanistan.

Dat president Barack Obama ook roekeloos omgaat met zijn persoonlijke vijanden blijkt uit dit filmje. Tijdens een interview met de Amerikaanse tv-zender CNBC verstoort een vlieg het gesprek door het persoonlijke luchtruim van de president binnen te vliegen. “Hey, get outta here“, houdt Obama de vlieg eerst nog glimlachend voor. Maar dan is het menens. De vlieg gaat zitten op Obama’s linkerhand. De president ruikt zijn kans. Even is het stil. Obama maakt zich duidelijk op voor een precision strike en dan… klap! Vlieg dood. lees verder›

Bloemen verwelken, schepen vergaan. En de meeste kranten zullen waarschijnlijk ook niet blijven bestaan. Maar er ontstaan ook zomaar nieuwe. En ze maken nog winst ook.

Al twee en een half jaar bestaat inmiddels de Amerikaanse online politieke krant Politico, die tijdens de presidentsverkiezingen vorig jaar zo invloedrijk werd dat hij de politieke redacties van The Washington Post en The New York Times nerveus maakte. Eergisteren werd bekend dat Politico dit jaar voor het eerst verwacht winst te maken.

Politico, die in Washington ook in papiervorm verschijnt, is verplichte kost voor politiek geïnteresseerden. Geen derdehands nieuws in blogjes, maar keiharde scoops door goede politieke journalisten. Soms zijn de onthullingen wat aan de sensationele kant – zoals de scoop over de kledinguitgaven van Sarah Palin vorig jaar – maar dikwijls ook spannende inside verhalen die lezen alsof je een aflevering van The West Wing zit te kijken (hier bijvoorbeeld over een van zijn speechwriters). En echte politieke junkies kunnen het presidentschap van Obama via een living diary van minuut tot minuut volgen. lees verder›

Dat zou wel eens de scoop van het jaar kunnen zijn voor de Spaanse krant El País.  Het dagblad, dat internationaal in hoog aanzien staat, zegt de hand te hebben gelegd op de pikante foto’s van de Italiaanse premier Silvio Berlusconi, die de premier zelf via een rechtzaak uit de publiciteit wilde houden. lees verder›

Het Frankrijk van Nicolas Sarkozy blijft maar de interesse van de Angelsaksische media wekken. President Sarkozy scoorde vorige week al punten in de Time 100, de jaarlijkse ranglijst van invloedrijke personen van het Amerikaanse blad Time. Deze week prijkt hij op de cover van The Economist, het liberale Britse weekblad. Je ziet hem grijnzend op een voetstukje, naast een chagerijnige Angela Merkel en daarnaast Gordon Brown, die verzinkt in zijn eigen ellende. Het tafereel verbeeldt Europe´s new pecking order, Europa´s nieuwe (economisch-politieke) pikorde. Le modèle français krijgt de gouden medaille, Modell Deutschland staat in de middenmoot en The Anglo-Saxon Model zakt diep weg.

Die cover zou niet zo opmerkelijk zijn als hij puur bedoeld was als beschrijving van de huidige politieke stemming in de Westerse wereld. Het Franse model – van regulering en staatsinterventie – is sinds het begin van de kredietcrisis inderdaad hernieuwd in de belangstelling komen te staan. Dat The Economist dat signaleert is niet zo heel bijzonder. Opmerkelijker is dat The Economist zélf ook bijna lijkt te vallen voor Le modèle français. lees verder›

Voor wie de titel Time Person of the Year niet is weggelegd, heeft het Amerikaans weekblad altijd nog een lange reservelijst: De Time 100 – The World’s Most Influential People.  Time is deze week bijna volledig gewijd aan deze jaarlijkse top-100. Op de cover zie je allemaal kleine Time-covertjes met daarop de gezichten van de gelukkigen, alsof ze toch nog Person of the Year zijn geworden. Het aardige – en soms ook het irritante – is dat de movers, shakers en celebs elkáár bespreken. Dat is aardig, omdat je wel wil weten waarom Ayaan Hirsi Ali vindt dat Nicolas Sarkozy een plek op de lijst verdient. En hier en daar ergerlijk, omdat je allang weet dat Oprah Winfrey een fan is van Michelle Obama. lees verder›

Vandaag is het Werelddag tegen cybercensuur. Amnesty International en Reporters without Borders, een groep die strijdt voor persvrijheid, hebben Google, Yahoo! en Microsoft opgeroepen om voor één dag níet mee te werken aan censuur op internet, vooral in het land van The Great Firewall, China.

De Amerikaanse bedrijven werken daar volgens de ngo’s mee aan het blokkeren van zoekopdrachten naar bijvoorbeeld ´mensenrechten´ en ´Dalaï Lama´. Of ze inderdaad afzien van censuur is nog niet duidelijk.

Gezien de Chinese webcensuur is het opmerkelijk wat de journalist en blogger Andy Baio op zijn blog schrijft. Baio stuitte bij toeval op de website van een groep Chinese vrijwilligers die iedere dag bezig is met het vertalen van het weekblad The Economist van het Engels naar het Chinees. lees verder›