Zijn zus Latoya zei het afgelopen week in een interview op televisie. „Michael is vermoord uit hebzucht. Want hij is dood meer waard dan levend.”
Die bewering bevat een kern van waarheid. Michael Jackson worstelde voor zijn dood met een schuld van 500 miljoen dollar, maar bracht na zijn dood een miljard dollar op. Zie ook deze graphic uit The New York Times.

De berekening komt van het Amerikaanse tijdschrift voor de muziekindustrie Billboard. Dat telde onder meer de inkomsten uit de sterk gestegen verkoop van cd’s (383 miljoen dollar) downloads (34 miljoen) en beltonen (5 miljoen) bij elkaar op en voegde daar de miljoenendeal met platenmaatschappij Sony om onbekend werk uit te brengen aan toe (een geschatte 250 miljoen); de opbrengst van de film This is it (260 miljoen, exclusief dvd en soundtrack); en het geld dat Cirque du Soleil neerlegde om een show te maken die gebaseerd is op Jacksons muziek en dans.

Precies een jaar na de dood van Michael Jackson is de popster nog overal volop aanwezig. In de nieuwsrubrieken en de hitparades; in zing- en danswedstrijden op televisie; op de schoolpleinen waar kinderen elkaar zijn beroemde Moonwalk leren. Michael Jackson is een hype die al een jaar aanhoudt.

Bekijk hier de audio-slideshow van The Guardian.

lees verder›

Door Yaël Vinckx op 25 juni 2010

Groot-Brittannië is dol op popmuziek. En de Britten zijn dol op de daarbij behorende popquizzen, poplijstjes en andersoortige popparafernalia. Het land  telt niet één maar wel een miljoen Leo Blokhuizen – en ruim dertigduizend van hen bogen zich de afgelopen weken over de online enquete ‘Wie is de beste gitarist van de afgelopen dertig jaar?’

Laat ik het antwoord direct geven: John Frusciante. De voormalig gitarist van de Red Hot Chili Peppers verslaat Slash van Guns ‘n Roses en Matt Bellamy van Muse.

John Frusciante, die tegenwoordig onder meer in de band Swahili Blonde met Duran Duran bassist John Taylor speelt, verslaat zijn collegae onder meer door zijn vingervlugheid en zijn minimalistische melodieuze lijnen, aldus een presentator van de BBC. Die omroep schreef de enquete, The Axe Factor, uit.

Naast de drie al genoemde gitaristen behaalden ook Johnny Marr (The Smiths), Johnny Greenwood (Radiohead) en Prince de top-tien.

Maar interessanter dan wie de top tien wel haalden, is wie ‘m niet haalden. Kurt Cobain en Noel Callagher niet, evenals The Edge van U2.

Dat laatste is, in mijn ogen, een omissie.

lees verder›

Door Yaël Vinckx

73

reacties

op 12 april 2010

Rapper Awa mag geen single uitbrengen. Dat heeft de rechter gisteren bepaald. De rapper, die in een tbs-kliniek verblijft, zou vandaag op iTunes zijn „aanklacht tegen het tbs-systeem” uitbrengen. Ben een crimineel, ben een psychopaat heet het nummer. Maar dat vond de rechter geen goed idee.

De titel getuigt in ieder geval van enige zelfkennis. In 2004 overgoot Awa zijn toen 16-jarige vriendin met terpentine en stak haar in brand. Hij was namelijk jaloers. De rapper werd veroordeeld tot anderhalf jaar cel en tbs met dwangverpleging. Daar zit hij nu, in de tbs-kliniek.

Tijdens een sessie muziektherapie in de kliniek nam Awa het omstreden nummer op. Maar de toenmalige vriendin en de Staat spanden een kort geding aan om te voorkomen dat het liedje zou worden uitgebracht. De advocaat van de vrouw voerde gisteren aan dat „het heel zwaar is voor zijn cliënte om te worden geconfronteerd met een dader die zich opnieuw in de schijnwerpers stelt”. Volgens hem is Awa “een crimineel die een beetje rapt”.

lees verder›

Door Yaël Vinckx

9

reacties

op 24 maart 2010

Disco is terug. En zorgt opnieuw voor onbekommerd plezier op de dansvloer. Maar het is niet de bedoeling dat je je Afropruik en  glitterbroek uit de kast trekt. Want de nieuwe disco is sophisticated.  De terugkeer van de disco zou te maken hebben met de economische crisis; in donkere, gure tijden hebben mensen behoefte aan opgewekte muziek.

Maar de terugkeer van disco kent ook een artistieke reden. In de jaren tachtig ging disco over in house. House ontwikkelde zich tot een heel eigen genre, met een steeds verder oplopend aantal beats per minuut. Maar op een gegeven moment kan het aantal beats niet verder omhoog, dan krijg je gabber. En op die agressieve, keiharde muziek kun je niet dansen. Ik niet tenminste.

De hedendaagse disco kent twee soorten. Retrodisco, zoals de gelegenheidsformatie Duck Sauce maakt met Anyway, grijpt hoorbaar terug op de jaren zeventig, met funky bas, soulvolle vocalen en een korte slag op de gitaar. Ook de clip herinnert in alles aan dat tijdperk. (hier zie je hoe die tot stand kwam)

Cosmic of sophisticated disco daarentegen, gaat alleen uit van de groove van disco, aangevuld met allerlei andere soorten muziek.

lees verder›

Door Yaël Vinckx

3

reacties

op 19 februari 2010

Het RTL -programma My Name is Michael, de zoektocht naar een minder-  en meerderjarige danser/zanger die de hoofdrol zal spelen in  een musical over de overleden popster, is in volle gang.

De deelnemers keken de kunst af van  Michael Jackson, maar waar haalde Jackson zelf zijn danspassen  vandaan? Als kind keek hij vaak vanuit de coulissen van het  Apollo Theater in New York naar James Brown, met name naar  diens heup- en voetenwerk.

Maar waar haalde hij het idee voor  de choreografie bij ‘Billy Jean’ en volgende hits vandaan? Voor de  dans die hij uitvoerde tijdens het 25-jarig bestaan van platenlabel Motown, in 1983, waar hij voor het eerst de Moonwalk liet  zien? Van Bob Fosse, zo blijkt uit een filmpje op You Tube.

Op  het liedje ‘A Snake in the Grass’ uit de film The Little Prince (1974)  voert de Amerikaanse jazzdanser een choreografie uit die in alles aan de latere danspassen van Michael Jackson doet denken.

lees verder›

Door Yaël Vinckx

4

reacties

op 21 januari 2010