Schrijver Ernest van der Kwast zat vanochtend voor de verandering eens aan de andere kant van de koffietafel.

Het vergt natuurlijk veel van een man om voor nrc.nl elke ochtend met kleurrijke figuren als Julian Assange, Silvio Berlusconi en Saif al-Islam Gaddafi een espresso te drinken en ook nog eens vaak zelf de espressomachine mee te moeten zeulen.

Zeker van iemand die niet eens van espresso houdt. Aan tafel bij collega-scribent Philip Huff voor VPRO Dorst reflecteert hij op zijn dagelijkse koffiedate met iemand uit het nieuws en onthult hij wat de lezer stiekem al lang wist: hij drinkt helemaal geen koffie met dictators, klokkenluiders en pornosterren:

“Nee, natuurlijk drink ik geen espresso met Kim Holland, Hosni Mubarak of Koningin Beatrix. Ik heb een boek dat af moet. En ik zit meestal in Italië.” Ernest van de Kwast kijkt kort op, met een blik in de ogen alsof hij een geheim gaat delen. “Met Silvio, dat was wel waar. En erg gezellig. Maar niet om negen uur ’s ochtends.”

“Ik ben zo’n zielige bekende Nederlander die elk jaar weer niet wordt uitgenodigd voor Zomergasten en toch nog steeds een lijstje van TV-fragmenten bijhoudt met alles wat ik zou willen laten zien als ik toch de kans zou krijgen”, biechtte oud PvdA-leider Wouter Bos gisteravond op. Hij sprak de bezoekers toe van Het Grote Interviewgala in de Stadsschouwburg in Amsterdam.

Veel bekende interviewers verleenden hun medewerking aan het gala, waaronder Paul Witteman, Matthijs van Nieuwkerk, Frits Wester, Clairy Polak en Joris Luyendijk. Samen met het publiek probeerden zij de populariteit en de valkuilen van het journalistieke vraaggesprek te verklaren en in kaart te brengen door de vele do’s en don’ts te bespreken.

Bos reflecteerde op zijn lange politieke carrière en zijn ervaringen met journalisten. Maar ook over de mediatraining die hij kreeg. Tijdens zijn eerste les over interviewen leerde hij dat het niet gaat om de vraag die de interviewer stelt maar om de boodschap die de politicus kwijt wil.

“Oftewel, je hoeft geen antwoord te geven op de vraag, gebruik de vraag gewoon om je verhaal te vertellen, ongeacht de vraag! En let wel: van trainers die vroeger zelf journalist geweest zijn, dat je vragen helemaal niet hoeft te beantwoorden.”

Maar gaf Bos toe, dit was nu juist waar hij het meest moeite mee had. Vandaar dat in 2000 interviewer Frenk van der Linden hem kon ontfutselen dat ‘het vaginaal orgasme wel degelijk bestaat’. Daarom gaf hij het publiek en dan met name de toekomstige politici een paar tips om interviews met zo min mogelijk kleerscheuren te overleven: lees verder›

“Ik wil zo lang mogelijk doorgaan”, zegt Jost Haas. “Ik ben met veel patiënten bevriend geraakt en ik zou ze niet willen teleurstellen.”

De van oorsprong Duitse Haas woont in Londen en blaast al 35 jaar glazen ogen. Hij is de enige in Groot Brittannië die dat nog doet. Haas heeft nog wel een paar collega’s in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Door de komst van goedkopere en makkelijkere manieren om oogprotheses te maken, beoefenen zij een uitstervend ambacht.

In een korte documentaire laat regisseur Tomas Leach zien hoe zorgvuldig Haas te werk moet gaan om het perfecte oog te maken voor zijn klanten. Maar ook legt Leach de intensiteit vast van een man die duizenden uren heeft moeten zwoegen voor zijn kunst.

The Glass Eye Maker from Tomas Leach on Vimeo.

Volgens mij is er niemand die géén film van Leslie Nielsen gezien heeft. Hij speelde in ruim 200 films en series. Toch is de kans groot dat je hem vooral kent als de stuntelige arts in Airplane! of als Frank Drebin van The Naked Gun-serie. De Canadese acteur overleed gisteren op 84-jarige leeftijd in een ziekenhuis in de buurt van Fort Lauderdale in Florida, waar hij anderhalve week geleden op was genomen met een longontsteking.

Waarschijnlijk kan je zijn films deze week vaak genoeg op televisie zien, maar hier toch alvast voor bij de lunch: de grappigste scènes uit Airplane! en The Naked Gun.

Heel veel mensen zijn blij als ze een kadootje krijgen rond de feestdagen. De mensen in ‘Oprah’s Favorite Things’-show die elk jaar rond deze tijd wordt uitgezonden zijn dat ook. Heel. Erg. Blij.

‘Oprah’s Favorite Things’  is een jaarlijks onderdeel in The Oprah Winfrey Show. In het onderdeel geeft ze kado’s weg aan de hele zaal die ze zelf  “fabulous” vindt. Of nou ja, producten waar adverteerders veel geld voor betaald hebben.

Het lijkt een leuk initiatief, maar toch is er ook kritiek op de show. Zo worden er regelmatig producten weggegeven van nieuwe bedrijven die na de show de vraag naar hun product niet meer aankunnen. Het gebeurt namelijk niet zelden dat de verkoop van het product na de show met zo’n 100 procent stijgt. Ook krijgen de meeste merken honderdduizenden hits op hun website.

Nog een kritiekpuntje op de show: het geluidsniveau van de gillende en huilende mannen en vrouwen in het publiek is werkelijk oorverdovend.

Hier de lijst kado’s die werden weggegeven lees verder›

“Queen Beatrix is presented in cool lilac shades that relate more to the world of disco and Studio 54 than to the regal sphere of the Dutch monarch.”

De koningin wordt niet vaak geassocieerd met disco en de beroemde New Yorkse nachtclub Studio 54, maar op bovenstaand schilderij een keertje wel. Het schilderij door Andy Warhol laat een jonge koningin Beatrix zien en wordt volgende week geveild bij het beroemde veilinghuis Christie’s. Warhol maakte het portret in 1985 voor de serie Reigning Queens.

In totaal verschenen er zestien werken in de serie. Hij schilderde ook Elizabeth II van het Verenigd Koninkrijk, Margaretha II van Denemarken en Ntombi la Tfwalla van Zwaziland. Volgens veilinghuis Christie’s vond Warhol Beatrix de knapste van het stel. De roze versie gaat in de verkoop.

De litho-werken zijn al vaker verkocht, maar het originele geverfde schilderij van synthetische polymeerverf en inkt dat 30 november in de verkoop gaat is heel zeldzaam. lees verder›

Als je oma eenzaam is kun je met haar in het park gaan wandelen of een kersttak knutselen, of je trekt haar een glanzend supermanpak aan en zet haar op de foto. De Franse fotograaf Sacha Goldberger deed het laatste.

Goldbergers 91-jarige Hongaarse oma Frederika was jarenlang eenzaam en depressief. Goldberger kwam op het idee om haar in een gek pakje te steken en te laten poseren in een serie superhelden foto’s. Ze vond het fantastisch.

De foto’s werden zo’n hit op internet dat Goldberger een MySpace voor zijn oma aanmaakte. Frederika heeft ondertussen meer dan 2200 vrienden. lees verder›

Op 8 oktober schreef nrc.next een essaywedstrijd uit. De opdracht: schrijf een essay van maximaal 1.200 woorden over de staat van de Nederlandse democratie. Alleen de oproep leverde al 50 reacties op.
Ruim tachtig lezers stuurden een essay in. Auke van Ast, is onder meer docent maatschappijleer, schreef het winnende verhaal met de strekking: “Laten we gedogen en hopen dat we zo erger voorkomen.” Zijn stuk is vandaag te lezen op de Opiniepagina’s. De boodschap:

“Amper bijgekomen van het weekendamusement dat tegenwoordig door het CDA-congres wordt verzorgd, sta ik voor een examenklas vmbo-t. [...] De term gedoogsteun leidt tot verwarring onder leerlingen. “Dat is toch hetzelfde als bij coffeeshops: iets toestaan wat eigenlijk verboden is?” Elke keer als ik erover nadenk, klinkt de vraag logischer.”

lees verder›

Joaquin Phoenix pretendeerde vorig jaar te stoppen met acteren om hiphopster te worden:

Lees hier meer. Sindsdien is er wild gespeculeerd over de echtheid van dat besluit.

En nu is het hoge woord eruit. Acteur/regisseur Casey Affleck geeft  in The New York Times toe dat de ondergang van Joaquin Phoenix een performance was.

lees verder›

Vijftien jaar had de badkamer met de caravanafmetingen probleemloos dienstgedaan,
de sporadisch gekneusde knie niet te na gesproken van wie zich, zijn toilet makend of zich scherend voor het lavabootje,
te bruusk omdraaide en aan den lijve moest ervaren hoe gering de speling was gebleven tussen rand en wand.

Deze zin, afkomstig uit de veel genomineerde roman Sprakeloos (blz. 136) van de Vlaamse auteur Tom Lanoye mag zich verheugen in de jaarlijkse Tzum-prijs voor de Mooiste Zin van 2009. Lanoye wint er een beker mee en een bedrag aan euro’s dat gelijk is aan het aantal woorden in de zin; 49 euro.

De Tzum-jury, verbonden aan het gelijknamige tijdschrift, schrijft Dirk Leyman op het boekenblog, was vooral gegrepen door ‘de sterk beeldende kracht van deze zin’ en verder ook ‘zeer te spreken over de woorden lavabootje en het in onbruik rakende bruusk.’

De slagroom op de taart was het binnenrijm aan het einde van de zin. De zin staat op zichzelf, maar is ook onheilzwanger van de ramp die na vijftien jaar zal plaatsvinden. ‘Mensen die dit boek gelezen hebben, weten precies welke scène in de roman volgt.’ Overigens waren er tien zinnen uit Sprakeloos genomineerd. Ook heel mooi:

In de boedel van haar lichaam, dat het mijne heeft gevormd,
primeerden de kuch en de kwakkel. (blz. 32) lees verder›