Begin september berichtte het NOS Journaal enthousiast over Filmotech, een betaal-tv-kanaal waarop vanaf eind die maand oude Nederlandse  speelfilms en tv-series te zien zouden zijn. In zwart-wit snelde een jonge Rutger Hauer te paard door het beeld. Floris, de tv-serie waarmee Hauer en regisseur Paul Verhoeven doorbraken, kon je binnenkort voor een klein bedrag op je tv, pc of smartphone bekijken.

Twee maanden later ligt het tv-kanaal nog altijd stil. Juristen van de Publieke Omroep concludeerden dat het exploiteren van tv-drama in strijd is met de Mediawet. Maar een stille dood voor dit initiatief van de Nederlandse speelfilmproducenten, het EYE Film Instituut, Beeld en Geluid en elf omroepen is dit niet.  Eind dit jaar gaat Filmotech toch van start – zonder tv-drama. lees verder›

Berghain, Panorama Bar, Watergate, Tresor, Bar25, Tape, Weekend, Arenaclub. Berlijn is in het afgelopen decennium uitgegroeid tot een waar bedevaartsoord voor liefhebbers van het nachtleven. In de stad zijn honderden clubs en wonen zo’n 12.000 artiesten die elektronische muziek maken, van de industriële techno van Marcel Dettmann tot de duistere, apocalyptische dub van Shackleton.

Ik volg elektronische muziek al lange tijd op de voet, maar wat Berlijn betreft ben ik een late adept. Vrienden gingen er al jaren naartoe om nachtenlang te gaan stappen. En elke keer kwamen ze terug met verhalen vol superlatieven: clubs op de meest bizarre plekken, met een perfect geluidssysteem en een publiek dat veel enthousiaster is dan in Nederland.

Maar ik moet bekennen dat ik er dit jaar pas voor het eerst ben geweest. lees verder›

In de dagen naar een nieuw decennium delen redacteuren van nrc.next wat hun persoonlijke ontdekking van de jaren nul was.

De hippie van de jaren nul? Dat  is de nerd, geen twijfel aan. De computerfreak verdiende goed geld met de digitalisering,  verloor zijn loserstatus en raakte zelfs in trek bij vrouwen. Iederéén zit tegenwoordig de halve dag achter de computer.

Een studie naar het fenomeen resulteerde in 2008 in Nerds: Who They Are and Why We Need More of Them. En ja, de nerd is ook wel eens een zij.

Wat is de flower power van de nerd? Uit alle uitwassen van hip geworden geekerigheid kies ik toch voor Dance Dance Revolution, alias DDR, alias Stepmania. Karaoke voor je voeten. lees verder›

Je geheugen zit vreemd in elkaar. Theo Maassen heeft er goede sketch over. In zijn programma Ruwe Pit vertelt hij over René en Willy van de Kerkhof, twee Brabantse oud-voetballers. ’Dat is toch echt bizar!’ roept Maassen. ’Dat er hersencellen zijn die de hele de hele dag, puur en alleen voor de momenten dat dat nodig is, René en Willy van de Kerkhof zitten te onthouden. Als je veel zuipt, schijnen er veel hersencellen af te sterven, maar nooit die cellen die René en Willy onthouden!’ (Zie vanaf 51 minuten)
http://video.google.com/videoplay?docid=-849209628028608782
Dat heb ik nou ook. Puur en alleen voor de momenten dat dat nodig is, hebben mijn hersencellen de helden en heldinnen van de jaren nul opgeslagen. De gewone mensen, uit de realityprogramma’s. (Waarvan het ene nog slechter was dan het andere, maar toch keek ik, ik beken). Big Brother Bart natuurlijk, en Ruudje. En transseksuele Kelly. Maar ook: Seki van het SBS-programma De Bus (die licht agressieve Bosniër, wie weet het nog?). En kapster Antonette (zonder i, wáárom onthoud ik dat?), die verliefd werd op Jop, die daar dan weer een liedje over zong. ‘Jij bent de zon, jij bent de zee.’ lees verder›

In de dagen naar een nieuw decennium delen redacteuren van nrc.next wat hun persoonlijke ontdekking van de jaren nul was.

Natuurlijk waren de jaren nul ook het decennium van de aanslagen op de Twin Towers, de geboorte van nrc.next en mijn Seinfeld-verslaving. Ik ging voor het eerst naar New York, ik werd geraakt door de kredietcrisis en ik ging scheiden. Allemaal ‘ontdekkingen’ die ingrijpend op mijn leven hebben ingewerkt. Maar de top van al die ontdekkingen was de geboorte van mijn dochter, in 2004. Ik weet nu alles.

De euforie van samen chocomel met slagroom drinken. Laarsjes passen. Iemand leren fietsen, en vragen beantwoorden in de categorie ‘wie heeft de wereld gemaakt?’

Maar ook de voortdurende doodsangst dat haar iets overkomt. De bittere teleurstelling van een mislukt uitstapje. Het voortdurende vroege opstaan waar je nooit aan went. De eenzame avonden thuis met een tevreden slapend kind boven in bed. Het mooiste kind ter wereld, enfin, het hele scala.

Komend decennium is de verwachting dat er ongeveer 1.790.000 kinderen zullen worden geboren in Nederland, zo zegt het CBS. Dat is het minste van alle decennia na de Tweede Wereldoorlog. Het aantal mensen dat voor het eerst ouder wordt neemt dus af. lees verder›

In de dagen naar een nieuw decennium delen redacteuren van nrc.next wat hun persoonlijke ontdekking van de jaren nul was.

Toen het afgelopen decennium begon, was ik 13. Te oud voor Lego, maar nog wel de behoefte om iets te bouwen. Een simpel boekje met de titel ‘Pakkende websites maken’ bracht me op een idee. Na het bestuderen van HTML (en eindeloos klooien), bouwde ik op mijn vijftiende drie websites. Eentje over humor – hebjijhumor.nl -, eentje met cd-recensies – cdreview.nl – en een archief met foto’s van actrices. In de nasleep van de dotcomhype kochten bedrijven advertenties in en deed ik een middag over het schrijven van mijn eerste factuur – ,,moet ik bij BTW-nummer gewoon wat verzinnen pap?” lees verder›

Kun je klussen? Zingen? Nog meer zingen? Of….zingen? Dansen? Mooi zijn? Kleding ontwerpen? Een huis inrichten? Een restaurant runnen? Een kunstje?  Dat kun je allemaal laten zien op televisie.  En dit is alleen nog maar een greep uit het Nederlandse aanbod. Want als er één format tot op het bot is uitgemolken in de jaren nul, is het wel de talentenjacht.

Het is de ultieme ‘meeleef-televisie’: eerst een introductie van de kandidaten en de opdracht,  in aflevering twee begin je al sympathieën te krijgen voor een bepaalde deelnemer, aflevering drie weet je welk jurylid jouw mening vertegenwoordigt, aflevering vier kun je je oprecht kwaad maken omdat een van je favorieten eruit is gestemd, aflevering vijf kijk je uit protest niet – nou ja, toch maar wel, op internet – , aflevering zes peil je eens bij je collega’s of zij het misschien ook kijken, en voor de slotaflevering nodig je vrienden uit om gezamenlijk commentaar te kunnen leveren. lees verder›

In de dagen naar een nieuw decennium delen redacteuren van nrc.next wat hun persoonlijke ontdekking van de jaren nul was.

De tajine, zo’n kookpot met een ronde schaal en een bolvormige, of conische deksel. Voor mij is dat de ontdekking van de jaren nul. Het stáát zo leuk. En sinds ik weet hoe ik hem moet gebruiken weet ik: het is óók erg lekker. Niet voor een simpel gerechtje voor doordeweeks, maar iets dat lang moet stoven. Lamstajine, vispotjes en runderstoof. Je dondert alles bij elkaar en pruttelen maar. Thuis leerde ik altijd dat de pannen niet op tafel mochten, dat stond zo ongezellig. Maar deze moet er juist op. Alles smaakt lekkerder, en vooral als je weet dat het uit zo’n ding komt.

Datzelfde heb ik met muntthee. lees verder›

In de dagen naar een nieuw decennium delen redacteuren van nrc.next wat hun persoonlijke ontdekking van de jaren nul was.

Doorsteekjes, afsnijders, relatieve afstanden en hemelsbrede metingen; het zegt mij niks. Ik heb geen postduiveninstinct, geen ingebouwd kompas en geen geheugen voor routes. Alles tussen punt A en B is voor mij een blur. Ik durf niet af te wijken van de saaie fietsroute naar mijn werk, omdat ik bang ben dat ik zo verdwaal dat ik uren te laat kom. Vroeger tuurde ik voor ik ergens verwacht werd op de kaart, schreef zijstraten op en stapte bij elke hoek af om ze te controleren. En vermeed ik buurten waar ik alleen maar achtjes fiets en nooit de uitgang vind. Een plattegrond ontstijgt voor mij zijn abstractie niet, er vindt gewoon geen vertaalslag plaats tussen de kaart en de echte wereld.

Maar nu is er Google Maps met Streetview.

Een in alle opzichten perfecte statische weergave van mijn dagelijkse leefomgeving, waar niet alleen alle bewoners, maar ook de tijd stilstaat. lees verder›

In de dagen naar een nieuw decennium delen redacteuren van nrc.next wat hun persoonlijke ontdekking van de jaren nul was.

Toen ik klein was haalde mijn ouders af en toe een zwart-wit televisie uit de kast waarop mijn zussen en ik naar Sesamstraat en de drie dike dames van de VPRO mochten kijken. Daarna verdween de televisie weer in de kast. In tegenstelling tot veel huiskamers van tegenwoordig, was de televisie vroeger niet het centrum van de woonkamer waar de hele inrichting omheen gebouwd was.

Later kwam de televisie vaker  uit de kast en moest om acht uur ‘s avonds alles wijken voor het achtuurjournaal. En daarna nog snel het allerlaatste stukje Goede Tijden Slechte Tijden. Een strijd om de kijkminuten, elke avond weer. Want dat is wat een televisie met je doet. Alles wordt maar één keer uitgezonden, en alles wat je niet gezien hebt, heb je gemist. lees verder›