In de jaren ’80 en ’90 toen maakte het Italiaanse modehuis Benetton nog reclames die werkelijk indringend waren, schreef journalist en opinieredacteur Arjen van Veelen vandaag in nrcnext.

Die reclamecampagnes staan in schril contrast met hun recentelijk opgestarte UN-HATE-campagne, waarvan binnen een dag de afbeelding van een zoenende paus en imam ingetrokken werd na protest van het Vaticaan. Van Veelen:

Pasgeboren baby met navelstreng nog intact. Blanke baby aan borst zwarte vrouw. Besmeurd uniform van Bosnische soldaat. Gevangene op death row. Stervende aidspatiënt. Bebloed maffiaslachtoffer. En bij elk van die foto’s het frisgroene logo van Benetton. Tussen 1982 en 2000 maakte het Italiaanse modehuis een serie reclames die werkelijk indringend waren. Niet met behulp van photoshop, maar met de realiteit. Dat was het tijdperk van Oliviero Toscani. Dat was vroeger.

Toscani maakte Benetton groot met zijn shock-campagnes, maar moest in 2000 vertrekken na een reclamecampagne waarin ter dood veroordeelde Amerikaanse gevangenen figureerden. “De kritiek was te heftig (of de verkoop viel tegen)”, schrijft Van Veelen. En de scherpe Benetton-reclames werden vervangen door veiligere “bijvoorbeeld over ontwikkelingshulp of vrijwilligerswerk”. lees verder›

Door Hans Klis

6

reacties

op 23 november 2011

De Occupy-beweging lijkt in Nederland op haar retour te zijn, schrijft D66 raadslid Jelmer Alberts vandaag in de papieren nrc next. De media berichten steeds minder over Occupy, en op het Beursplein en Museumplein in Amsterdam verliest de beweging letterlijk terrein nu er druk wordt uitgeoefend om naar de rand van de stad te verhuizen.

Alberts schrijft dat toe aan het gebrek aan uniformiteit van de beweging. Occupy is geen eensgezinde beweging tegen graaiers en bonussen, maar een verzameling individualisten die vooral begaan waren met wat zij als Het Grootste Probleem of De Alomvattende Oplossing zagen volgens Alberts:

De één stond te protesteren tegen de Chinese bezetting van Tibet, een ander wilde de geldeconomie afschaffen en ruilhandel invoeren en een derde deed mee omdat zij van mening was dat Nederland beter af zou zijn zonder leger en politie.

Toch is door de Occupy-beweging één ding wel duidelijk geworden: er broeit onvrede in de samenleving. De vraag dringt zich op: hoe nu verder? lees verder›

Door Reinier Kist

19

reacties

op 14 november 2011

Een eerbetuiging aan Steve Jobs in Manilla. Foto Reuters / Romeo Ranoco

In het dwingen van klanten overtreft Apple concurrent Microsoft, schreef journalist en schrijver Jan Kuitenbrouwer afgelopen weekend in NRC Handelsblad. “Steve Jobs werd de Big Brother de hij zei te bestrijden.” Voor wie het artikel zaterdag gemist heeft, plaatsen wij het hier nog een keer:

Mijn eerste computer was een Apple, de ‘Apple III’ heette hij. Ik kocht hem in 1982. Het eerste Nederlandstalige boek over de personal computer werd erop geschreven. Met een onderbreking van enkele jaren ben ik sindsdien een Apple-gebruiker gebleven. lees verder›

Door Redactie

36

reacties

op 17 oktober 2011

Foto Youtube

Fans van Wordfeud klagen steen en been over het gebrekkige woordenboek van het taalspel. Die letterverslaafden moeten niet klagen maar de handen uit de mouwen steken en die woordenlijst helpen verbeteren, schrijft freelance journalist Lorenz van Gool vandaag op de opiniepagina van nrcnext. Hij is op Wordfeud te vinden als ‘Kaasbaard’. Hieronder zijn artikel:

Taalvirtuozen met een smartphone hebben er een nieuwe muze bij in de vorm van Wordfeud. Deze app is eigenlijk niets meer dan Scrabble vanachter een klein schermpje, maar dan zonder fysieke aanwezigheid van een tegenstander. Het is een wereldwijde hit: miljoenen mensen zijn verslaafd. Hoe komt het dat zo’n suf oud bordspel in de virtuele wereld opbloeit?

Juist die afwezigheid van de tegenstander maakt Wordfeud zo populair. Je krijgt namelijk nooit discussies over toegestane woorden, waarbij opa in blinde woede het speelbord omver werpt en je moeder in huilen uitbarst. Het is onmogelijk vals te spelen.

Maar dit heeft ook een keerzijde. Wordfeud haalt de toegestane Nederlandse woorden uit het open source woordenboek OpenTaal. Dit woordenboek telt ‘slechts’ 400.000 woorden. Maar het aantal mogelijke woorden is in het Nederlands nagenoeg oneindig. Er ontbreken dus woorden. Ironisch genoeg herkent Wordfeud het woord ‘Nederlands’ niet eens. Net als ‘touw’, ‘gauw’ en ‘lul’ . Zoek op Twitter maar eens op ‘wordfeud’ en ‘woordenboek’ en je ziet dat de frustratie groot is. lees verder›

Door Hans Klis

42

reacties

op 29 september 2011

Wie bel je als je verlegen zit om een tegendraadse, maar goed beargumenteerde mening? Juist, Maarten van Rossem. Vandaag spreekt de bekende historicus en commentator zich uit over de positie van Aleid Wolfsen, burgemeester van zijn thuisstad Utrecht. PVV-Kamerlid Brinkman en andere (oud)-politici hebben gezegd dat Wolfsen beter kan vertrekken na de zaak van de weggepeste homo’s in Leidsche Rijn en andere akkefietjes. Ook het hoofdredactioneel commentaar van nrc.next stelde afgelopen maandag:

Inmiddels is de grens van zijn geloofwaardigheid wel overschreden. (…) Wie dossiers laat vernietigen is niet geschikt en dient af te treden.

Maarten van Rossem (vorig jaar PvdA-lijstduwer bij de gemeenteraadsverkiezingen) vindt dat onzin:

Dan kunnen we aan de gang blijven met het wegsturen van bestuurders. lees verder›

Door Jacco Hupkens

20

reacties

op 16 september 2011

Toen ik laatst voor een artikel een deskundige belde en vroeg of ik stoorde, antwoordde hij vrolijk: ‘nee hoor, ik ben op vakantie in Italië’. Aan het einde van het telefoongesprek beloofde hij mij later op de dag nog te mailen. Vakanties zijn al lang niet heilig meer. Met BlackBerry’s, ipads en laptops binnen handbereik  zijn we altijd aan het werk.  Is dat eigenlijk erg?

Financial Times-journalist Lucy Kellaway vindt van niet. Zij  introduceerde de term ‘Worliday’:

“Worliday is a bit like holiday and a bit like work. It’s the future for most professional workers – and actually, contrary to what most people would have you believe, worliday is really rather nice.”

lees verder›

Door Adinda Akkermans

29

reacties

op 16 augustus 2011

De „beleidsmatige lulkoek” in Nederland is aan een onstuitbare opmars bezig, constateert Ewald Engelen, hoogleraar financiële geografie. Of het nou om de Noord-Zuidlijn, Olympische Spelen 2028 of de Zuidas gaat, steeds wordt ten onrechte daadkracht gesuggereerd, zegt hij. lees verder›

Door Redactie

28

reacties

op 22 juli 2011

'Opbouwmissie' in Uruzgan

Strafexpeditie, politionele actie, opbouwmissie, vredesproces. Allemaal mooie eufemismen om het O-woord maar te vermijden.  In een opiniestuk in de papieren versie van NRC Next schrijft Jan Kuitenbrouwer vandaag hoe de Nederlandse regering het woord oorlog angstvallig  vermijden zolang de uitkomst nog onzeker is.

Een officiële en eenduidige definitie van oorlog bestaat niet. Onze geschiedenis kent veel oorlogen maar volgens Kuitenbrouwer heetten die  op het moment zelf vaak anders:

‘Wat wij nu de ‘Atjeh-oorlog’ noemen, heette toen een reeks ‘strafexpedities’. Wat zich tussen 1946 en 1950 in Indonesië afspeelde was een oorlog, welke definitie je ook hanteert, maar we noemden het een ‘politionele actie’. Alsof we daar bekeuringen gingen uitdelen wegens fietsen zonder licht. Later gingen we de Amerikanen helpen in Korea. Zij noemden het een oorlog, hier heette het een ‘vredesmissie.’Een profetische innovatie, waarmee we nog school zouden maken. Uruzgan: geen ‘oorlog’ maar een ‘opbouwmissie’.’

lees verder›

Door Adinda Akkermans

5

reacties

op 15 juli 2011

Alle protesten tegen de cultuurbezuinigingen geven het idee dat ‘de Nederlandse cultuur’ alleen maar kan bestaan bij de gratie van subsidie. Maar juist het ontbreken van deze aai over de bol van de overheid maakt kunstenaars alleen maar beter, schrijft beeldend kunstenaar Roland Maas vandaag in een opiniestuk in nrcnext.

Een kunstenaar verkoopt tijdens de Mars der Beschaving een stempel en inktkussen om papiergeld te bestempelen met de tekst 'Koopt Kunst'. Foto NRC / Vincent Mentzel

Volgens Maas wordt de gedachte dat kunstenaars gesubsidieerd moeten worden om professioneel kunstenaar te kunnen zijn in stand gehouden door de kunstwereld zelf.

Wat mij vooral verbijsterde, was dat gesubsidieerde kunstenaars en kunstenaars in de bijstand aangezien worden voor ‘professioneel kunstenaar’. Het huidige subsidiesysteem werkt als aai over de bol: zit je eenmaal in de subsidiemolen, dan heeft je werk ‘kwaliteit’ en word je als kunstenaar erkend; een volgende subsidie wordt waarschijnlijker; galeries zijn geïnteresseerder.

Maas vraagt zich af wat dit te maken heeft met professioneel kunstenaarschap. Want ben je niet juist “kunstenaar ondanks, en niet dankzij het ontvangen van een subsidie”? Zelf werd hij na het afstuderen van de kunstacademie in 1990 geconfronteerd met het feit dat hij als beeldend kunstenaar geen financiële steun van de overheid kreeg. Maas ging daarop in deeltijd werken, daarnaast ging hij ongesubsidieerd verder met zijn kunst: lees verder›

Door Hans Klis

26

reacties

op 5 juli 2011

,,Wat zie je er mooi uit!”, was het eerste wat ik vorige week tegen mijn nichtje op een verjaardag zei. De slaapkamerogen van de twaalfjarige waren voor het eerst met kohl en mascara aangezet. Maar complimenten die op het uiterlijk zijn gericht, maken jonge meisjes onzeker, zegt de Amerikaanse schrijfster Lisa Bloom.

,,Als je jonge meisjes vertelt dat hun voorkomen het eerste is wat je opvalt, leer je hun dat hun uiterlijk het allerbelangrijkst is. Het spoort ze aan om te gaan diëten als ze 5 zijn, foundation te gebruiken als ze 11 zijn, aan een borstvergroting te beginnen op 17-jarige leeftijd en te beginnen aan botox als ze 23 zijn” , zegt Bloom in een artikel op het Amerikaanse weblog Huffington Post.

In haar boek ‘Think: Straight Talk for Women to Stay Smart in a Dumbed Down World’ schrijft Bloom dat 15 tot 18 procent van de Amerikaanse meisjes onder de twaalf make-up draagt. Meisjes van vijf jaar zetten hun make-uptips al online, bericht ABC. Volgens de nieuwszender maakt bijna de helft van alle meisjes tussen de drie en zes zich al zorgen of ze niet te dik worden (zie video).

Bloom pleit ervoor gespreksonderwerpen met jonge meisjes te beperken tot inhoudelijker onderwerpen zoals het lezen van een mooi boek, een favoriete kleur of hobby’s. Op die manier zijn meisjes minder met hun uiterlijk bezig, zegt Bloom.

Door Rolinde Hoorntje

11

reacties

op 30 juni 2011