De Keniaan Patrick Makau wint de marathon van Berlijn en loopt een nieuw wereldrecord. Foto AP / Michael Sohn
 |
 |
De elektronicabeurs IFA in Berlijn is gisteren afgesloten. NRC’s technologieredacteur Marc Hijink was uiteraard daar en zag veel nieuwe gadgets, maar ook wat oude bekenden. Drie retrogadgets op een rij:
Sony Personal 3D-viewer
De eerste retro-ervaring: elektronicagigant Sony presenteerde een nieuwe koptelefoon-annex-beeldscherm waarmee je 3D-films kunt kijken en games spelen. De ‘Personal 3D viewer HMZ-T1W’ ziet eruit als een futuristische viewmaster. Daarmee kun je al 65 jaar lang 3D-foto’s bekijken door een ingenieuze variant op de verrekijker. Twee kleine led-schermpjes geven een 3D-beeld weer dat op de ogen wordt geprojecteerd.
lees verder›
Met een bontmuts, bijpassende bontjas, goudomrande zonnebril en snorretje. Zo zag een Oost-Duitse spion – volgens de officiële richtlijnen – er ‘onopvallend’ uit. In diezelfde ‘dan blend je lekker in’ categorie, vielen lange, bruinleren jassen, een afgeknipte spijkerbroek en de – nog steeds populaire – domme toerist-vermomming.
De in Berlijn gevestigde kunstenaar Simon Menner vond, al snuffelend door oude Stasi-archieven, deze foto’s van vermomde spionnen. De beelden zijn in de DDR-tijd speciaal gemaakt voor de interne cursus ‘de kunst van vermomming‘. Menner kreeg toestemming de foto’s te reproduceren en vormde de tentoonstelling Bilder aus den geheimen archiven der Stasi die nu te zien is in in de Morgen Contemporary galerie in Berlijn.
Behalve de poserende spionnen, vond Menner ook foto’s die de Stasi nam tijdens stiekeme huiszoekingen:
lees verder›
Jeff Bridges in de film True Grit (FOTO Paramount Pictures)
De 61ste editie van het Filmfestival van Berlijn opende gisteren met de nieuwste film van de gebroeders Joel en Ethan Coen. Het is de meest succesvolle film van de makers van onder andere culthits als ‘The Big Lebowski‘ en ‘O brother, where art thou?‘ Hoewel True Grit in grote delen van de wereld al te zien is, verschijnt de film vandaag pas in de Nederlandse bioscopen. NRC filmredacteur Peter de Bruijn was bij de Europese première in de Duitse hoofdstad: “Hoofdrolspeler Bridges bromt en gromt overdreven, maar voor de rest is hij voortreffelijk”.
“Weird”’, zo voelt het volgens Joel Coen. Zijn vreemde gewaarwording is dat de nieuwe film van Joel en Ethan Coen plotseling een heuse, totaal onverwachte bioscoophit is in Amerika; het eerste kassucces dat de Coens in een carrière van bijna dertig jaar hebben gemaakt. De broers konden dus goedgeluimd naar Berlijn komen, waar True Grit gisteravond de Berlinale opende.
De Coens waren in het gezelschap van hun twee hoofdrolspelers, die allebei een Oscarnominatie in de wacht sleepten. Jeff Bridges speelt in de film de gemene marshal Rooster Cogburn, die door de veertienjarige Mattie (Hailee Steinfeld) in de arm wordt genomen om de moordenaar van haar vader op te sporen. Bridges stapt daarmee in de schoenen van John Wayne, die de rol speelde in een eerdere verfilming van de gelijknamige cultroman van Charles Portis. Maar voor de Coens speelde dat geen grote rol, vertelden ze in Berlijn, ze zijn uitsluitend afgegaan op het boek, dat ze zeer bewonderen. Dat blijkt ook uit de lange, aan het boek ontleende dialogen in de film, in archaïsch negentiende-eeuws Engels. True Grit is een van de meest praatgrage films die de Coens hebben gemaakt, waarbij Bridges nogal overdreven bromt en gromt; voor het overige is hij voortreffelijk. lees verder›
Tilt shift-tijd! We blogden al vaker over deze bijzondere fotografietechniek, vooral in combinatie met time lapse-video. Na bijvoorbeeld dit reisje door New York, is het nu tijd voor Berlijn. ‘Little big Berlin‘, aldus de maker:
http://www.vimeo.com/14014317“I dedicate this film to Berlin where I have been living for 19 years now. While the architecture of Berlin is stunningly beautiful, only its inhabitants make Berlin the unique city that it is. In every corner there is something new to discover. And the best thing to do is to film it.
Een fascinerend aspect aan de kunst van fotograferen is de sluitertijd. Van de oudste foto ter wereld tot miljoenen amateurplaatjes op Flickr: ze tonen allemaal aan hoe je verrassende effecten kan krijgen door te experimenteren met de belichtingstijd. Via oud-nextblogger Alexander Klöpping vond ik een extreem voorbeeld uit de jaren negentig. Terwijl bouwvakkers aan een modern winkelcomplex op het Berlijnse Potsdamerplatz werkten, installeerde Michael Wesely daar een camera en stelde de sluitertijd in op.., twee jaar. En dan krijg je dit:
Foto Michael Wesely
Fijn, zo’n opwindende ‘arm aber sexy‘-metropool om de hoek. Waar kunstenaars voor weinig in grote pakhuizen leven. In oude volkswijken als Kreuzberg en Neukölln. Af en toe verlaten ze die, bijvoorbeeld om even naar Prenzlauer Berg te gaan. Het Kreuzberg van tien jaar geleden, dat nu bevolkt wordt door het bakfietsenlegioen. Wat ze daar dan zoal doen? Ach, een beetje afbreekbare bioverf voor autobanden gooien. Geeft een aardig effect:
Rosenthaler Platz Foto Smile in Your Face
Vandaag op de Europa-pagina van de papieren nrc.next: Het imago van Amsterdam als bruisende creatieve wereldstad brokkelt snel af. Vijf jaar geleden kostte het de Canadese journalist Steve Korver weinig moeite om een verhaal over Amsterdamse creatievelingen aan The New York Times Magazine te verkopen. Dat is nu wel anders. De kunstenaars vertrekken. Amsterdam is te klein voor ze. Te duur. Ze zoeken hun heil in Berlijn, waar ze voor weinig geld een atelier huren en elke dag twee keer uit eten kunnen. Korver: „Amsterdam kan met geen mogelijkheid concurreren met Berlijn. De Duitse stad is veel groter en goedkoper. Berlijn is op een natuurlijke manier een spannende stad.”
Muur in de Berlijnse wijk Friedrichshain. Foto: Ernst-Jan Pfauth
Berghain, Panorama Bar, Watergate, Tresor, Bar25, Tape, Weekend, Arenaclub. Berlijn is in het afgelopen decennium uitgegroeid tot een waar bedevaartsoord voor liefhebbers van het nachtleven. In de stad zijn honderden clubs en wonen zo’n 12.000 artiesten die elektronische muziek maken, van de industriële techno van Marcel Dettmann tot de duistere, apocalyptische dub van Shackleton.
Berlijn eerder dit jaar. Foto REUTERS/Fabrizio Bensch
Ik volg elektronische muziek al lange tijd op de voet, maar wat Berlijn betreft ben ik een late adept. Vrienden gingen er al jaren naartoe om nachtenlang te gaan stappen. En elke keer kwamen ze terug met verhalen vol superlatieven: clubs op de meest bizarre plekken, met een perfect geluidssysteem en een publiek dat veel enthousiaster is dan in Nederland.
Maar ik moet bekennen dat ik er dit jaar pas voor het eerst ben geweest. lees verder›
De Love Parade in 2002. Foto Reuters
Vandaag is het precies twintig jaar geleden dat de Berlijnse Muur viel. Behalve vergaande politieke consequenties, heeft deze historische gebeurtenis ook een grote impact gehad op de Duitse muziekcultuur.
Na de val van de Muur werd de vierkwartsmaat van techno de hartslag van Berlijn. Het euforische en apolitieke karakter van techno paste perfect bij de periode na de val van de Muur. De Love Parade die elk jaar plaatshad, werd het feest van de nieuwe vrijheid en de Hereniging. lees verder›
