Alweer een wonderbaarlijke ontdekking bij Britain’s Got Talent. Het type performer dat schamper begroet wordt maar na de eerste noot Simon Cowell zijn wenkbrauwen optrekt en bij Amanda Holden de tranen in de ogen doet springen.
Twee jaar geleden was daar Paul Potts, de telefoonverkoper die met ogenschijnlijk gemak Nessun Dorma van van Puccini ten gehore bracht. Dat was mooi, vond ik. De onzichtbare man die opstaat en zijn leven een prachtige wending gaf. Hij toert inmiddels over de hele wereld. Dit jaar zorgde Susan Boyle voor de grootste internethit ooit door over haar droom te zingen. Sindsdien duiken er tapes en nachtmerries van vroeger op, kreeg ze een pornocarrière en een total make-over aangeboden en heeft elke kwaliteitskrant (wij ook) een analyse op haar losgelaten.
Genoeg promotie voor Britain’s Got Talent, zou je denken. Maar inmiddels lijkt er elke week een nieuw wonder op te staan. Net klonk hier de stem van de Holly Steel over de redactie.
Deze ballerina van tien jaar bleek ook bijzonder goed te kunnen zingen. En dus monteerde Britain’s Got Talent er een suikerzoete soundtrack onder, interviewde het jolige televisieduo Ant en Dec het meisje en drukte de regie na een knikje op de play-knop. En het publiek? Het publiek ging staan. Net zoals bij de 12-jarige Shaheen Jafargholi de week daarvoor (alleen zat daar een quasi-dramatische wending in). Benieuwd wat voor wonder volgende week YouTube bestormt.
(Volgens de Volkskrant is het trouwens allemaal in scene gezet. Het artikel is een echte aanrader, verslaggevers Jean-Pierre Geelen en Gert-Jan van Teeffelen zijn flink in de materie gedoken. Simon Cowell lijkt de echte winnaar te zijn van Britain’s Got Talent.)
