Het was wel even slikken, toen ik op een zaterdagnacht met vijf onbekende, vrijgezelle mannen een heel diep gat moest graven in de duinen waar even verderop net een lijk was gevonden.

Behalve allerhande pijnen spookten er vragen door mijn hoofd. Had ik de hoofdredactie niet moeten zeggen waar ik was? Groef ik mijn eigen graf? En: is dit wat ze bedoelen met ‘meisjes die er om vragen’?

En dan wurm je je door een nauwe schacht in de grond. Je hoopt dat de bunker nog ‘maagd’ is: onbetreden sinds de Duitsers hem verlieten. Eigenlijk wil je natuurlijk een dagboek vinden, of liefdesbrieven. Heimelijk vrees je een (dode) Mof. Lees verder