De PVV won in Almere, en ik bereidde me voor op een inktzwarte periode in mijn eigen hoofd en ver daarbuiten. Ik maakte me zorgen.

Over mensen die tegen elkaar schreeuwen over de hoofddoekjes van argeloze moslima’s heen. Over PVV-raadsleden die niet in het college mogen, of willen. Over het verdriet van mensen die vrede willen in de politiek. Over de komende drie maanden van debatten waarin iedereen verliest. Ik zette me schrap.

Maar verdomd als het niet waar was, zag ik ineens overal tekenen van hoop.

Ik zag krokussen onverstoorbaar de grond uit sjezen.
Ik zag een auto met vier Marokkanen stoppen voor een witte mevrouw bij een zebrapad. Ik hoorde een merel zingen. Ik zag een moeder haar kind een kus op zijn kruin geven. Ik zag dat de ijssalon van Roberto in Utrecht op 12 maart weer open gaat. lees verder›

• Ernst Hirsch Ballin
• Femke Halsema
• Fleur Agema
• Geert Wilders
• lente
• Mark Rutte
• Martin Bosma
• PVV
• Sietse Fritsma

Morgen vindt de Afghanistan-top plaats. Ik kan niet wachten om via Maxime Verhagens twitterpagina de “achter de schermen”-opmerkingen te lezen. Hoewel het natuurlijk een charmante vorm van PR is, geven Verhagens twitterberichten af en toe een interessant inkijkje in het leven van de minister. Zo at hij ,,suurvleisch” na het debat over het aftreden van Ella Vogelaar.

Voorzichtigheid is wel geboden. Van Maxime Verhagens twitterpagina is inmiddels duidelijk dat deze echt is. Maar op Twitter zijn ook een aantal imitators van politici actief. Af en toe gaat het mis, zoals in de Metro van vandaag. Op pagina twee staat het volgende bericht:

Als het hier echt om PVV-kamerlid Fleur Agema ging, was het een mooie quote geweest: een kamerlid die via Twitter een minister aan een afspraak herinnert.

Maar in december 2008 schreef Spits dat Fleur Agema niet actief is op Twitter. @fleuragema is het werk van een imitator. Hoe heeft dit twitterbericht in Metro kunnen belanden? lees verder›

• Fleur Agema
• metro
• Twitter
• Wouter Bos