Het leven is zoveel beter als je maar weinig weet, lezen we vandaag op de opiniepagina’s van de papieren nrc.next. Cartoonist en essayist Tim Kreider denkt in het artikel terug aan de klassieke plaat die hij kocht als zeventienjarige in de jaren ’80. Op de B-kant ontdekte hij een muziekstuk dat klonk alsof het ‘van een andere planeet’ kwam. Het stuk was van een componist, Harry Patch, waar hij nog nooit van had gehoord. Hij leende de plaat aan een vriend, de enige andere klassieke-muziekliefhebber die hij kende. En nog jarenlang waren zij, voor zover ze wisten, de enigen die van Harry Partch hadden gehoord. “Hij was in zekere zin van ons.” Een gevoel dat de zeventienjarige van nu eigenlijk niet meer kan hebben:
Als ik nu als 17-jarige Harry Partch zou ontdekken, kon ik hem googelen en vond ik meteen het Harry Partch Information Center. Ik zou een opsomming vinden van de zeldzame openbare uitvoeringen. En misschien is het belangrijkste nog wel dat ik contact zou kunnen leggen met honderden anderen die belang stelden in Harry Partch, avant-gardemuziek en andere rare toestanden, en me niet zo zonderling en excentriek en alleen zou hoeven voelen.
Er is niks mis met de constante stroom aan informatie, slechts één muisklik van ons verwijderd, die we nu tot onze beschikking hebben. Maar, zegt Kreider, als ik het me goed herinner, vinden jongeren het stiekem juist fijn om zich zonderling en excentriek en alleen te voelen, om popgeheimen te vergaren en een steeds oeniger eruditie te kweken. lees verder›