Berichten met de tag Holocaust

De banalisering van de Holocaust is al jaren gaande. Nu de Tweede Wereldoorlog van herinnering geschiedenis wordt, veranderen de vernietigingskampen geleidelijk in een neutraal horrormotief. Dat zag je recentelijk bijvoorbeeld in de film Shutter Island, waar de bevrijding van kamp Dachau in hartje winter (sic!)  een gestileerd onderdeel is van de nachtmerrie van het hoofdpersoon. Maar er zijn honderden andere voorbeelden van terloops gebruik van het Holocaustmotief.

Toch bestaat er nog een zekere huiver: zo viel het mij onlangs op dat in een dvd-serie met ingekleurde filmbeelden van de Tweede Wereldoorlog  de beelden van de vernietigingskampen zwart-wit bleven. Alsof ze toch te gewijd zijn om digitaal te bewerken. En dat merkt de Duitse filmmaker Uwe Boll, alias ‘s werelds slechtste regisseur, nu hij een teaser trailer op internet heeft gezet voor zijn  film Auschwitz. Boll zegt dat films als Schindlers List (in zwart-wit) en La Vita e Bella de Holocaust veel te omzichtig behandelen. Hij zal wel even tonen hoe het er echt aan toeging in en rond de gaskamers. Zie deze vreselijke trailer:

YouTube Preview Image

Toch oogt dit vooral realistisch: de filmmaker voegt er een vroom ‘Never Forget’ aan toe.  Een criticus merkte al op dat Jean Luc Godard ooit stelde dat de ultieme Holocaustfilm zich moest concentreren op routine en procedure: vernietigingskampen waren immers georganiseerde mensenabattoirs. Iets wat geen filmmaker ooit heeft aangedurfd voor Uwe Boll. lees verder

YouTube Preview Image

Soms kom je een filmpje tegen waarvan je niet weet of je er nou om moet lachen of huilen. Dit is zo’n filmpje. In de clip zie je vijf mensen in verschillende concentratiekampen dansen op het liedje I Will Survive van Gloria Gaynor. Jane Korman is een joodse kunstenares die drie generaties van haar familie filmde, terwijl ze dansen in Auschwitz, Theresienstadt en Dachau. Haar vader van 89 – een overlever – danst mee. Bijvoorbeeld onder het Arbeit macht frei-bord.

De clip is bedoeld als eerbetoon aan de weerbaarheid van de mens en als viering van het leven. De reacties van kijkers op onder andere de youtubepagina zijn wisselend. De ene helft vindt het belachelijk om te dansen op de grond waar zoveel mensen zijn vermoord, anderen vinden het een prachtig idee. Wat jij?

Zijn foto staat vandaag in een hoekje op pagina 3 van de papieren nrc.next: het joodse jongetje Henio Zytomirski dat tijdens de Tweede Wereldoorlog  is omgekomen in een gaskamer. Niemand zou zich Henio herinneren als hij niet door Piotr Brozik van het Grodzka Gate herinneringscentrum in Lublin uit de vergetelheid was gerukt met een Facebookpagina.  Hij heeft inmiddels bijna vijfduizend vrienden.

Henio op Facebook

Henio op Facebook

Op de pagina prijkt een oude zwart-witfoto met een lachende Henio Zytomirski van zes jaar oud in korte broek. Henio Zytomirski stierf in 1942 in het oostelijke naziconcentratiekamp Majdanek, het grootste concentratiekamp na Auschwitz. Veel van Henio’s Facebookvrienden hebben hem de afgelopen dagen gefeliciteerd met zijn verjaardag, die op 25 maart was.

Piotr Brozik van het Grodzka Gate-herinneringscentrum in Lublin zegt dat hij nieuwe manieren zoekt om de geschiedenis levend te houden. De foto kreeg hij van een nicht van het jongetje, dat in Lublin opgroeide.

Wat vinden jullie? Is het wel gepast om op deze manier met iemands nagedachtenis om te gaan?