De Commissie-De Wit, die een parlementair onderzoek deed naar de kredietcrisis, presenteerde gisteren zijn rapport met aanbevelingen. De conclusie: iedereen heeft schuld, iedereen moet lessen trekken.
Er is geen hoofdschuldige, er is een collectieve blindheid ontstaan en daarmee een collectieve verantwoordelijkheid. (Ok, ok, oud-minister van Financiën Wouter Bos en president Nout Wellink van De Nederlandse Bank hebben het bij de verkoop van ABN Amro en bij het toelaten van Icesave niet goed gedaan. Maar de banken zelf hebben ook schuld. En de toezichthouders. En de accountants. En de Kamer had ook op moeten letten. En wellicht jij ook.)
Nu vindt een meerderheid van de Tweede Kamer een onderzoek niet genoeg. Het vervolg van het onderzoek, naar staatssteun aan banken, moet een parlementaire enquête worden. Het verschil? Dan kunnen bankiers, toezichthouders en politici onder ede worden gehoord en moeten ze verplicht opdraven als er een oproep is van de commissie.
Een parlementaire enquête naar een mega-complex onderwerp waarvan de eerste onderzoeksconclusies zijn dat iedereen wel een beetje schuldig is. Welke verrassende uitkomst kan dat nou hebben?
