Afgelopen zomer tijdens een prachtvakantie in Maleisië liep ik vooral in metro’s en op vliegvelden voortdurend tegen mondkapjes aan. Meestal werden die voor de mond gedragen. Maar ook vaak genoeg waren ze slordig opzij geschoven om een kop koffie naar binnen te werken, of bungelden ze nonchalant onder de kin tijdens een telefoongesprek. Lastig natuurlijk, zo’n ding.

Ontwerp Irina Blok

Thuisgekomen ontdek ik dat meer mensen monkapjes op ongebruikelijke wijze dragen. Als modestunt bijvoorbeeld of als kunstuiting. Zo breide kunstenaar David Castillo een ‘Swine Flu Masque’ van roze wol. En niet alleen mode-ontwerpers lieten zich inspireren door de griep. Ook glaskunstenaars zoals Luke Jerram.

Lees vandaag alles over kunst en griep in nrc.next, maar kijk hier alvast even mee.

Lees verder

Kunstenaar Luke Jerram uit Bristol stoort zich aan de alom aanwezige anonimiteit. Waarom praat hij nooit met de mensen die hij elke week in de wasserette ziet? Hoe heten zijn overburen? Jerram weet het niet. Gelukkig denkt hij wel een oplossing te hebben: piano’s.

Door ergens op straat een piano neer te zetten, hoopt Jerram mensen bij elkaar te brengen. Opeens hebben ze iets om over te praten. Je kent het vast wel uit de trein: als die stilstaat in het weiland, beginnen je medereizigers opeens een gesprek. Een onverwachte gebeurtenis legitimeert een gesprek met een vreemde.

En het werkt. Nadat Jerram in Birmingham nul op rekest kreeg, zette hij in Londen onder de noemer Play Me I’m Yours dertig piano’s neer. En dan kan het gebeuren dat je iemand in een winkelcentrum opeens een stuk van Chopin hoort spelen:
Lees verder