Gisteren stond Salzburg wederom in het teken van de geniale man die daar in 1756 geboren werd: Wolfgang Amadeus Mozart. In het archief van de Internationale Mozarteum Stichting lagen twee werken die onlangs als originele Mozarts zijn aangemerkt. Om dat te vieren, werd gisteren een prelude en het eerste deel van een concert in G gespeeld op Mozarts piano in het huis waar hij woonde tussen 1773 en 1780.

Op anderhalve minuut kan je een fragment horen. En bedenk je dan even dat een jongetje van zeven of acht jaar oud die muziek gecomponeerd heeft. Voel je je ook zo gewoon?

Kunstenaar Luke Jerram uit Bristol stoort zich aan de alom aanwezige anonimiteit. Waarom praat hij nooit met de mensen die hij elke week in de wasserette ziet? Hoe heten zijn overburen? Jerram weet het niet. Gelukkig denkt hij wel een oplossing te hebben: piano’s.

Door ergens op straat een piano neer te zetten, hoopt Jerram mensen bij elkaar te brengen. Opeens hebben ze iets om over te praten. Je kent het vast wel uit de trein: als die stilstaat in het weiland, beginnen je medereizigers opeens een gesprek. Een onverwachte gebeurtenis legitimeert een gesprek met een vreemde.

En het werkt. Nadat Jerram in Birmingham nul op rekest kreeg, zette hij in Londen onder de noemer Play Me I’m Yours dertig piano’s neer. En dan kan het gebeuren dat je iemand in een winkelcentrum opeens een stuk van Chopin hoort spelen:
Lees verder