„Tegen Mark Rutte zeg ik: als onder jouw verantwoordelijkheid dagelijks ruim 200 mensen werkloos worden, dan wordt het tijd dat je zelf ontslag neemt”, aldus Job Cohen afgelopen weekend op het PvdA-partijcongres. Komen er dagelijks inderdaad 200 werklozen bij?
Next checkt en beoordeelt de bewering van Cohen als betwistbaar.
Na zijn wonderlijke transformatie van nuchter politicus tot kloeke straatcoach koppelt Diederik Samson de ‘Marokkaanse cultuur’ aan overlast op straat. Zijn verhaal lijkt meer te gaan over Nederlandse angsten en de onrust over de multiculturele samenleving, dan over het oplossen van sociale problemen, schrijven socioloog Merijn Oudenampsen en antropoloog Paul Mepschen vandaag op de opiniepagina van de papieren nrc.next:
Samsom spreekt over een „etnisch monopolie” van Marokkanen op overlast en intimidatie. De Marokkaanse cultuur, de ‘eercultuur’ bijvoorbeeld, is het probleem. Maar Samsom – die als kernfysicus ook geen specialist is op het gebied – gaat niet in op hoe ‘cultuur’ dan werkt. Waarom gaan sommige jongeren wel de fout in en anderen niet? lees verder›
Foto Bram Budel
Marokkaanse jongeren hebben “een soort etnisch monopolie” op straatoverlast gekregen. Dat zegt PvdA-Kamerlid Diederik Samsom, die in het geheim al bijna een jaar ook straatcoach is, in een interview met NRC Handelsblad.
De PvdA is door teleurgestelde kiezers en tegenstanders vaak verweten de problemen van onveiligheid op straat niet serieus te nemen. Samsom zegt zelf dat onveiligheid op straat voor zijn partij “een enorm zwakke plek is”:
Die onveiligheid culmineert in een paar iconen, en een daarvan is die van Marokkaanse jongens. En dat is niet omdat Geert Wilders altijd op die trom slaat. Uiteindelijk is het hele integratieverhaal van niet-handenschuddende imams via een merkwaardige hordenloop bij straatoverlast terechtgekomen. En het zijn vooral Marokkaanse jongens.
Om dat gevoel van onveiligheid te ervaren, besloot hij zich als straatcoach aan te melden in Amsterdam. In NRC Handelsblad vertelt hij er voor het eerst over tegenover politiek redacteur Derk Stokmans.
Lees verder op NRC.nl.
Vorige week begon de politie in Amsterdam met de eerste ontruimingen van kraakpanden. Krakers rechtvaardigen kraken door te wijzen op de grote leegstand in grote steden. Onzin, als je het Jelle Menges, voorzitter van de Jonge Socialisten in de PvdA, vraagt. Vandaag schrijft hij over kraken op de opiniepagina van nrc.next.
De manier waarop krakers de schaarse kraakruimte verdelen is typisch neoliberaal, betoogt Menges, geen fan van de krakersbeweging die “zich totaal onmogelijk heeft gemaakt.”
In het systeem dat de kraakbeweging graag ziet, kunnen zij lekker hun gang gaan en staan alle mensen die geen kennis hebben over het kraken of geen connecties hebben met een kraakwereld buitenspel. Een totaal ongereguleerde, vrije markt waar het recht van de sterkste geldt. Als Reagan-econoom Milton Friedman dan toch het eigendomsrecht zou moeten aantasten, zou hij waarschijnlijk ook de krakersmanier kiezen om de schaarste te verdelen.
Er is een veel eerlijker alternatief, vindt hij.
De nrc.next van vanmorgen had op de voorpagina de kop “Het kabinet krijgt het moeilijk”. Daaronder: “De gedoogcoalitie van VVD, CDA en PVV haalt waarschijnlijk geen meerderheid bij de Provinciale Statenverkiezingen.” Op het nextblog plaatsten we rond 2:00 vannacht onze laatste update, juist weer onder de titel “Prognoses wijzen op meerderheid Kabinet-Rutte.” Het mag duidelijk zijn: de verkiezingsuitslagen waren, net als in juni vorig jaar, nek-aan-nek.
Met 99 procent van de stemmen valt de uitslag vanmorgen weer naar de andere kant: die van 37 zetels voor de coalitie en dus géén meerderheid. Toch zegt ook dat nog weinig over of Rutte het nu wel of niet moeilijk gaat krijgen bij het uitvoeren van de kabinetsplannen. Zoals nrc.nl schrijft:
Ook als dit de scores zijn na het tellen van alle stemmen is nog niet te zeggen of dit de definitieve verdeling van de Senaat wordt. Op 23 mei kiezen de nieuwe Provinciale Staten, die gisteren zijn gekozen, de nieuwe Senaat. Uit tactische overwegingen of anderszins zouden Statenleden er nog voor kunnen zorgen dat zetels anders worden verdeeld dan uit de voorlopige berekeningen op te maken is.
Nu volgens de Nederlandse Nieuwsmonitor de actualiteitenrubrieken zich, anders dan de bedoeling was, nauwelijks hebben geprofileerd, zijn we voor de onversneden standpunten van politieke partijen vooral afhankelijk van hun eigen filmpjes. Die laten zien en voelen hoe ze zelf hun ideeën graag uitdragen.
Het CDA zet haar kopstukken subtiel in het zonlicht als hoeders van natuur en gezin. Elco Brinkman leest zijn kleinkinderen voor en Henk Bleker streelt zijn paarden. Straks komt de boerenkool met rookworst op tafel, die sfeer. Staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten raakt de kern van de warmmenselijke campagne ‘Recht uit het hart’, door te pleiten voor “de juf die een slinger legt op de stoel van een jarig kind”. lees verder›
Bijna een jaar geleden maakte Job Cohen bekend dat hij lijsttrekker van de PvdA werd. Ik zag hem dat vertellen op televisie, achter een bureau in die rode partijkleur. Hij had een brilletje op zijn neus, zo een die ook schooldirecteuren en een enkele wijze oom dragen. De altijd aanwezige stoppelbaard maakte zijn gezicht af. Dit was de juiste man op het juiste moment. Nederland had deze staatsman nodig.
In de maanden daarvoor hadden meerdere politici hun vertrek aangekondigd, figuren die het gezicht van de Nederlandse politiek hadden bepaald. Een voor een stapten ze eruit en dat gaf me een onbestemd gevoel. Agnes Kant was er klaar mee, Camiel Eurlings loste zijn belofte als kroonprins van het CDA niet in, Wouter Bos wilde naar huis. Gelukkig was Job Cohen er, aanvoerder van de nieuwe generatie. Juiste man, juiste moment. lees verder›
De Provinciale Statenverkiezingen komen eraan: volgende week woensdag is het zover. Meer dan ooit lijken het verkiezingen te worden die secundair (of zelfs primair) gaan over wat we van het huidige kabinet vinden. Dat blijkt ook uit de filmpjes en virals die in toenemende mate langskomen.Wilders is kwaad om deze echt lijkende parodiewebsite waarop de plannen van zijn partij in het belachelijke worden getrokken en vorige week trok hij al van leer tegen de campagnefilmpjes waarin zijn uitspraken door kinderen gebezigd worden.
De PvdA lanceerde zojuist dit filmpje met de drie grote missers van 2010. Daar zitten geen wereldrampen, oorlogen of aanslagen bij, maar wel drie andere gebeurtenissen die de partij als ‘missers’ ziet. Een daarvan kunnen we volgende week rechtzetten, zo luidt de boodschap.
Het is eenzaam voor PvdA’ers in Den Haag, schrijft onze Haagse redacteur Pieter van Os vandaag in nrc.next. Bij het CDA kunnen ze hun bloed drinken, de VVD-achterban heeft een taboe uitgevaardigd op formatiebesprekingen met de partij en op de flanken van het politieke spectrum fungeert de woede op de sociaal-democraten als aanjager van nagenoeg ieder maatschappelijk engagement. PvdA’ers zijn schuldig aan „de uitverkoop van Nederland” (SP) en aan de problemen met de multiculturele samenleving (PVV).
Hoewel ze zelden tot zulke hoogten stegen, zijn de ergernissen van CDA’ers niet van vandaag. De klachten: PvdA’ers komen altijd terug op gemaakte afspraken, gunnen je niets en hun morele superioriteit is niet te harden.
Dat één partij zoveel ergernis oproept, kan verstrekkende gevolgen hebben. De vorming van een paars kabinet in de jaren negentig werd mogelijk door de grote weerzin, destijds, tegen „de machtsmachine” CDA. Nu lijkt een paarse combinatie onmogelijk omdat niet het CDA maar de PvdA de meest gehate partij is.
SP-leider Emile Roemer was op vakantie en dacht:
Een kabinet van PvdA, CDA, SP en GroenLinks zal, in tegenstelling tot het minderheidskabinet van VVD en CDA waarover nu wordt onderhandeld, een meerderheid hebben in Eerste- en Tweede Kamer, een goede relatie onderhouden met de vakbeweging, voorzichtig zijn met bezuinigingen en een goede reputatie genieten in het buitenland.
Foto Vincent Mentzel
