
Cover chicklit
Herkenbaarheid is natuurlijk de belangrijkste voorwaarde van een boekomslag. Zo moeten thrillers een tipje oplichten van de suspense die de lezer te wachten staat. Ze zijn vaak donker met een desolaat landschapsbeeld (bij nacht en ontij) of up close vrouwenogen. Ook een blikkerend mes of bloedspoor wordt niet geschuwd.
Fijn toch, als je meteen ziet wat er gaat gebeuren in het boek. Zo ook chicklit, hét genre voor jongvolwassen licht neurotische vrouwen met een hang naar romantiek en een gezonde dosis zelfspot. De oer-chicklitomslag was roze (uiteraard), vrolijk, veelal illustratief met een leuk jong, slank modieus vrouwfiguurtje erop. Maar sinds deSophie Kinsellareeks, waar de vrouwfiguren steeds vaker bruut werden afgesneden in hun middel, lag de nadruk ineens vooral op foto’s van vrouwenbenen, wat al snel minimaliseerde tot vrouwenschoenen. En die beeldtaal bestrijkt intussen een halve boekhandel: covers met alleen maar hooggehakte pumps.
Want dat, moeten uitgeverijen gedacht hebben, verkoopt. Waar een vrouw toch al in een tamelijk hysterische volstrekt ontoerekeningsvatbare staat schiet bij het zien van schattig hooggehakt lichterotisch schoeisel, zal ze dat ook heus doen bij zo’n boekomslag. lees verder›