Met een bord Xima op schoot op de zwarte markt (Foto Ana Matswa)
,,Waar was je? Je leek wel van de aardbodem verdwenen!” Dona Maria omhelst me en biedt mij en Ana twee krukjes aan in haar kraampje. Ik vind de drankverkoopster op dezelfde plek als altijd, diep in de Estrela Vermelhamarkt, vlakbij de politiepost. Haar frisdrank en bier bedolven onder een lawine van ijsblokjes zijn de koudste van de hele markt. De hele middag heb ik met mijn Mozambikaanse vriendin Ana op deze zwarte markt in Maputo rondgehangen. Het is dé plek voor illegale handel: na een inbraak kun je hier geheid je hele huisraad terugkopen.
We bestellen een bord xima (dikke pap van maïsmeel) met vis en pindasaus, eten met onze handen en wachten af. Mijn beste werk doe ik zonder een pen op papier te zetten. Het allerliefst ben ik ergens aanwezig en neem waar. Opvallen doe ik hier altijd met mijn witte vel, maar als je de tijd neemt, wennen mensen op den duur aan die vreemde journaliste.
Ineens met schrijfblok en pen in de weer gaan kan echter dodelijk zijn, dus zit ik vaak alleen maar te observeren, om pas thuis als een razende aantekeningen te maken. En soms trek ik me discreet terug en krabbel wat op een briefje. Zo belandde ik menigmaal op een gore plee om achterop een verfrommelde rekening iets te noteren.
Een middag bij Dona Maria leverde al interessante taferelen op. Iedere tien minuten snelt er wel een man langs met een autoradio in zijn handen, de losgerukte draden nog eraan. Blijkbaar zit de heler van gestolen autoradio’s hier om de hoek. Een opgeschoten puber loopt langs met een stel sneakers, zo goed als nieuw maar wel met de rode gravel van de tennisbaan nog onder de zolen.
De komende weken ga ik vaak terugkomen op deze markt, om beetje bij beetje te ontdekken hoe het hier reilt en zeilt. En om het ijskoude 2M-bier van Dona Maria eer aan te doen natuurlijk.
