Die vermaledijde rotfoto’s
De sloppen van Chamanculo: bij gebrek aan vrijwillige poseerders dan maar een peuter op de foto. (Foto Femke van Zeijl)
Soms vervloek ik dit weblog. Niet de stukjes die ik ervoor schrijf of de reacties van bezoekers van de site, daar heb ik lol in. Een boek schrijven is een eenzaam proces in constante discussie met jezelf, en het is geweldig een deel van dat proces al te kunnen delen met je toekomstige lezers. Maar die vermaledijde rotfoto’s!
De afgelopen dagen heb ik rondgehangen in de sloppenwijk Chamanculo in wat wij een coffeeshop zouden noemen. Tina, de eigenares van het garagebarretje, bewaart in de zakken van haar trainingsjack een voorraad wiet verpakt in krantenpapieren balletjes die ze discreet in de handen van haar klanten frommelt.
