Ik en al mijn naar stroom dorstende apparaten in de vergaderzaal van de kapelaan (Foto: Femke van Zeijl)
Mijn dromen zijn gevuld met stopcontacten en het geronk van generators. Ik poch altijd dat ik niet veel nodig heb om te leven: als ik een dak boven mijn hoofd heb op een veilige plek, dan zeur ik niet over stromend water of andere luxe. Maar helemaal geen elekriciteit in huis blijkt toch wel een onoverkomelijk probleem.
Sinds ik mijn intrek nam in een kamer in een bungalow op het campusterrein, is er geen stroom. De nationale elektriciteitsmaatschappij kampt al jaren met problemen door slecht onderhoud en corruptie. Daardoor zit het land dat de grootste olieleverancier van Afrika is cynisch genoeg om de haverklap in het donker.
De universiteit van Ibadan wist die problemen altijd op te vangen met een eigen batterij generatoren, maar ook die laten het sinds een paar maanden afweten. Gevolg is dat de academische gemeenschap nu ook zonder elektriciteit zit, net als ik. Alleen de welgestelden met een generator laten het ding in de avonduren lopen en kunnen hun lampen aandoen of tv-kijken.
Nu is leven bij kaarslicht prima te doen. Televisie mis ik niet en het treft me altijd weer hoeveel licht één enkel vlammetje geeft in een donkere kamer: ik kan er zonder problemen een boek bij lezen of de was bij doen. Maar mijn werkend bestaan is onherroepelijk verankerd in een geregelde stroomvoorziening. Zonder elektriciteit kan ik niet schrijven op mijn laptop, ben ik niet bereikbaar op mijn mobiel en maakt mijn digitale camera geen foto’s.
Constant speelt dezer dagen daarom in mijn achterhoofd waar ik deze apparaten kan opladen. Ik loop hier altijd rond met de lader van mijn mobiel op zak, in de hoop dat ik ergens een werkend stopcontact vind waar ik hem in kan stoppen. En mijn oren zijn gespitst op het geronk van generators bij de huizen van bevriende academici die het niet erg vinden als ik binnenval met mijn elektronica.
Onlangs kwam de verlossing in de vorm van de 24-uurs bidsessie in de universiteitskapel. Daarvoor zou de generator constant aan zijn. Ik mocht aan het werk in de vergaderruimte van de kapelaan. Opgelucht propte ik de stekkers van mijn dorstige apparaten in het verlengsnoer en ging aan de slag.
Volgend probleem is het vinden van een internetconnectie. Door de stroomsituatie zijn de cybercafés op de campus buiten gebruik, en ook buiten de universiteitspoort vond ik nog geen functionerende internetverbinding. Als je dit leest betekent dat dat ik dat probleem heb weten op te lossen.
Tja, dat is daar al jaren zo. NEPA staat in de volksmond bekend als Never Expect Power Always, en er zijn nummers aan gewijd (de legendarische Tony Allen), en op de markt kun je poppetjes van de NEPA-man kopen. Ik ben ook benieuwd hoe het zit met de stakingen op die unversiteit, etc., want het samenleven en werken krijgt daar toch iets anders vorm dan hier.
De gordijntjes op de achtergrond geven mij een warm gevoel van herkenning…geniet je ook zo van het merkwaardige meubilair..:))))
Peter de Bode op 6 July 2009 om 11:20