Een dode opa naast je voordeur
Voor hun huis spelen buurtkinderen op het graf van de in 2000 begraven tante van Biola. (foto: Femke van Zeijl)
Over de stenen omheining van het graf van zijn grootvader hangen kleurige wikkeldoeken en kinderondergoed te drogen. Ik ben met Biola op weg naar zijn ouderlijk huis. Op een familiecompound in Odeolo, een traditionele wijk in de binnenstad van Ibadan, betekent zo’n wandeling een tocht langs de voorouders. Letterlijk. Biola’s overleden familie ligt verspreid over het terrein begraven.
De meeste ruzies en rechtszaken gaan hier over land. Gedoe over de erfenis, een broer die familiepercelen verkocht zonder de rest van de kinderen op de hoogte te stellen, zowel bij de rechtbank als bij de traditionele conflictbemiddeling zoals het tv-programma ‘S’ó dáa béè?‘ maken dit soort kwesties het gros van de zaken uit. Dat is beter te begrijpen als je weet dat een lap grond niet enkel een lap grond is, maar de plek waar je voorouders hun laatste rustplaats vonden. De emoties en tradities die daarmee gepaard gaan, maken landkwesties ingewikkeld.
