De stofduivel in mijn laptop
Mijn laptop – na een schoonmaakbeurt weer terug in witte staat, maar niet voor lang (Foto: Femke van Zeijl)
‘Je hebt zeker zo’n mooie witte Mac bij je’, veronderstelde grinnikend de Nederlandse cameraman die al jaren in Burkina Faso woont en die ik belde om computerraad. Hij bedoelde het als grapje, maar ik sjouw dus inderdaad altijd een spierwitte laptop met me mee door Afrika. Vooralsnog heeft hij veel overleefd, maar in Bobo Dioulasso zit de stofduivel hem op de hielen.
Krrrr, zeggen de cijfers 1 tot en met 4 op mijn toetsenbord. Als ik mijn vinger over het scherm haal, blijft er altijd een laagje oranje stof achter. De harmattan is opgestoken, de wind die hoort bij het droge seizoen en die het zand uit de Sahel in het noordoosten van het land meeneemt. De droogte doet je lippen springen en je huid schilferen, maar veel meer zorgen maak ik me over het effect van al dat stof in mijn apparatuur.
De collega in Ouagadougou vertelde dat hij zijn materiaal binnen twee jaar kan afschrijven in Burkina, absurd snel, omdat na die periode camera’s er simpelweg mee ophouden en computers de geest geven. Opgevreten door het zand. Behalve je apparatuur in een plastic zak opbergen, die in nog een zak doen en dat alles in een tas, is er weinig tegen aan te vangen.
Toen gisteren mijn laptop bij het opstarten haperde, hield ik even mijn adem in. Zou de stofduivel hem te pakken hebben? Maar na het kuchje zette hij door en verscheen toch nog mijn bureaublad op het stoffige scherm.
Hoe afhankelijk ik ben van mijn elektriciteitshongerige apparaten heb ik op deze blog al eens beschreven toen ik in Nigeria zonder stroom zat. Ik schrok behoorlijk van deze waarschuwing: wat begin ik hier zonder mijn computer? Dus heb ik mijn laptop getrakteerd op een schoonmaakbeurt, een extra plastic zak als pyjama en een schietgebedje dat hij de laatste twee weken aan de rand van de woestijn overleven zal.
