Bobolese zanger Zanké bij de opnames van Saya Mama op de begraafplaats in Bobo Dioulasso (Foto: Femke van Zeijl)
Een bezoek aan de begraafplaats van Bobo, een rammelende Peugeot 504 en een kluitje opgetrommelde vrienden gekleed in zwart of wit. Veel meer was er niet nodig om de videoclip te draaien van het liedje Saya Mama. Naast mijn Lumix-camera en Apple-laptop dan.
Voor de afwisseling ben ik de laatste serie van deze blog begonnen kleine filmpjes te monteren, zodat mensen ook eens met eigen ogen kunnen zien waar ik in Afrika uithang. Omdat ik nog nooit had ik gedraaid, kreeg ik voor vertrek van een vriendin die cameravrouw is een middag lang een cursus ‘Camera vasthouden voor Dummies’ op de Utrechtse Amsterdamsestraatweg. Na wat gepruts in iMovie produceerde ik zo mijn eerste filmpje.
Het welkom dat mij in Bobo werd toegezongen op een van mijn eerste dagen, was de eerste City Life multimediaproductie die de blog haalde. Toen een van de zangers het filmpje bekeek, zag Zanké meteen mogelijkheden. Wilde ik niet de videoclip maken van het liedje over zijn moeder, die overleed toen hij vijf was en die hij nooit bewust heeft gekend?
‘Maar ik heb maar net geleerd waar de opnametoets van mijn camera zit!’ reageerde ik afwerend.
Het maakte geen indruk. Volgens hem zou ik het prima kunnen. Nu wilde ik voor mijn boek wel eens zien hoe dat gaat, een videoclip opnemen in Burkina Faso, dus uiteindelijk stemde ik toe.
We zouden bij zonsopgang beginnen, want het licht rondom de evenaar schijnt overdag veel te hard. Maar op het afgesproken tijdstip van zes uur ‘s ochtends waren alleen de zanger in de antieke pick-up truck en ik aanwezig. De volgende uren brachten we door met het oppikken van de figuranten, die allemaal nog in verschillende stadia van slaap verkeerden.
Om negen uur konden we gaan filmen. Het licht was al zo fel, dat alle wit op de opnames verblindt en de schaduwen dichtslaan. Op weg naar de tweede draailocatie liepen we nog eens twee uur vertraging op toen de rechtervoorband klapte, maar uiteindelijk wisten we alle materiaal op te nemen. Dat kwam vooral omdat Zanké precies wist wat-ie wilde en alle shots in zijn hoofd al had gemaakt.
Daarna zat ik menig avonduur na werktijd aan de montage. Ik ken het nummer Saya Mama nu zo goed, dat ik het kan meezingen en ondanks de valse synthesizer ben gaan waarderen. Wat mij betreft ligt de symboliek in de clip er te dik bovenop, maar Zanké is enthousiast over het eindresultaat en gaat de dvd deze week naar de lokale tv-zenders brengen. En hoewel ik me licht geneer voor het feit dat ik het als beginneling ineens schop tot videoclipmaakster, besef ik heel goed dat de zanger zelf nooit het geld had kunnen opbrengen om met zulk materiaal te werken. Bovendien hebben hij en zijn muzikantenvrienden me in Bobo ontzettend geholpen, en ben ik blij dat ik zo wat terug kon doen.
Bekijk het resultaat:
Het is hier ook wel heel snel gegaan; ik krijg sinds een paar dagen om de haverklap telefoontjes omdat onze videoclip weer op tv is. Zanké is de dvd gaan afleveren bij de lokale tv-stations en daar zijn ze allemaal zo enthousiast dat ze hem meerdere malen per dag draaien. ‘Misschien brengt dit zijn carrière wel in een stroomversnelling’, zei Zanké’s manager me gisteren. Ik hoop het.
Geweldig, dat je dat hebt gedaan! Chapeau!
Zelf heb ik 15 jaar in de Casamance (Senegal) gewoond en gewerkt! Veel herkenning dus!
En het klonk ook heel mooi! Wellicht een perspectief voor deze zanger!
Adri Zegers op 29 November 2009 om 16:32