Door termieten aangevreten tijdschrift (Foto Femke van Zeijl)

De eerste statistische blunder is reeds gepasseerd: in het openingsartikel van deze serie in de papieren krant schreef ik dat de stad Bukavu een miljoen inwoners telde. Dat blijkt slechts de helft te zijn.

Toch ben ik niet de enige die dit foutieve aantal hanteert. Ik baseerde het op verschillende bronnen die spreken van ,,meer dan 800.000″ en de nieuwste Bradt Guide die rept van één miljoen. Dit is een van de weinige reisgidsen over de Democratische Republiek Congo, die dit land overigens afschildert als een toeristisch paradijs – nogal hilarisch voor wie de werkelijkheid kent. Maar goed, een gerenommeerde reisgids zal zijn feiten checken, nam ik aan. Dus durfde ik die miljoen wel aan. Ten onrechte. Lees verder

Het enige verkeerslicht in Bukavu: werkt niet, gaf wel z'n naam aan het kruispunt Feu Rouge. (Foto Femke van Zeijl)

Als je de gemiddelde Afrikaan op straat een plattegrond voorlegt van zijn woonplaats om je de weg te wijzen, kan er van alles gebeuren. In het beste geval kijkt hij verwilderd naar de kaart en geeft hij toe geen idee te hebben. In het ergste geval wijst hij lukraak een locatie op de plattegrond aan omdat hij je tóch van dienst wil zijn. Kaartlezen hebben de meesten simpelweg niet geleerd. En trouwens, deugende stadsplattegronden bestaan ook nauwelijks.

Gelukkig hebben ze hier een manier van de weg wijzen die volledig aansluit bij mijn vrouwelijke richtinggevoel. In Mozambique, Soedan of Burundi heb ik nog nooit aanwijzingen gekregen in de trant van ‘na 200 meter linksaf, vierde weg rechts en dan in westelijke richting verder’. Welnee. De weg wordt gewezen aan de hand van bij iedereen bekende herkenningspunten, van markten, hotels en schoolgebouwen tot markante bomen of zelfs rotspartijen. Lees verder

Journalist Femke van Zeijl schrijft een boek over verstedelijking in Afrika. Na een verblijf in Angola en Mozambique, is ze gearriveerd in Congo.

De volkswijk Saïo in de Congolese hoofdstad Kinshasa. (Foto Femke van Zeijl)

Hebben lezers wel door hoe ontzettend veel werk een journalist moet verzetten voordat-ie überhaupt met zijn echte werk kan beginnen? De afgelopen week in Kinshasa was er een van de lange mars op de instituties. Je kunt niet zomaar op reportage in Congo. Wie op straat met pen en papier aan het interviewen slaat kan binnen luttele momenten een overstuur geraakte agent aan zijn zijde verwachten die al dan niet schreeuwend vraagt om je ‘autorisation‘, ‘accréditation‘, ‘papiers‘ en/of ‘passeport‘. En die papierwinkel kun je maar beter op orde hebben als Westerse journalist.

Lees verder