Juwelen in Belas Shopping, de enige shopping mall van Angola (Foto Caro Bonink)

Dat ik vannacht de slaap niet kon vatten, zou ik kunnen wijten aan de ellende die ik gisteren in de musseques zag. In de sloppenwijken van Luanda trof ik een vrouw met armen als stokjes door malaria en dyfterie, die het ziekenhuis niet betalen kon. En halfnaakte kinderen die opgroeien in hutjes van tentzeil, zonder fatsoenlijk onderwijs.

Een peuter van nog geen drie, de leeftijd van mijn oudste nichtje, stond hulpeloos in de deuropening terwijl achter hem de enige stoel in huis vlam vatte. Toevallig kwam ons gezelschap langs en kon een grotere brand voorkomen worden. Steeds als ik het veld in ga, treft deze uitzichtloze armoede me in mijn hart en in mijn maag. Maar het was niet de reden dat ik wakker lag.

Lees verder

Bemodderde Palladiums op de chique lopers van het ministerie. (Foto Caro Bonink)

Laat ik het nu maar eerlijk vertellen. Het leven van een journalist in Afrika hangt niet aan elkaar van whisky drinken in vage bars met dito contacten, trektochten door sloppenwijken en interviews met spannende figuren over hun bewogen leven. De afgelopen dagen tenminste niet: een deel van mijn tijd bracht ik door in kantoren. Kantoren in meer of minder vervallen staat, met of zonder airco, van een armlastige hulporganisatie of het schatrijke nationale oliebedrijf: ik zag ze allemaal van binnen.

Lees verder

Een nachtelijke regenbui in Luanda, Angola. (Foto Caro Bonink)

Zon! Na 24 uur wolken boven de stad is het een bevrijding. Niet dat ik bruingebakken thuis wil komen: wie in de tropen gaat zonnebaden moet zich laten nakijken. Maar de aanhoudende regen boven Luanda sinds mijn aankomst stuurt wel alle plannen in de war. Als het regent, werkt hier namelijk niets meer. De wateroverlast verhindert verplaatsing op enigerlei wijze tenzij per SUV en zelfs dan enkel in wandeltempo. Ook valt het mobiele netwerk uit en vallen je afspraken in het water.

Lees verder

Het wagenpark in downtown Luanda. (Foto Caro Bonink)

De nieuwste Toyota’s Prado, zwartglanzende Lincolns met geblindeerde ramen, blinkende hummers en metallic Landrovers van het allerlaatste model: nog nooit zag ik een stad met zo’n luxe wagenpark. Wandelend door het stadscentrum heb ik alle tijd de luxe vehikels te bekijken. Ze rijden namelijk niet. Of nauwelijks. Het verkeer in booming Luanda bestaat dag en nacht uit een stroperige file.

Het aanbod van een bekende om op zoek te gaan naar een auto met chauffeur die ik kon inhuren, heb ik dan ook afgeslagen. Niet alleen omdat je in deze stad te voet sneller op de plaats van bestemming bent. Maar ook omdat je in een auto met airco niets meekrijgt van het echte leven. Terwijl je daar als journalist juist middenin wilt staan.

Lees verder

,,Waarom praten met de engelen, als je contact kunt maken met God?” Paulo deed op weg naar het vliegveld de Angolese verhoudingen al uit de doeken: alleen met de juiste contacten kom je ergens. Dus als je wanhoopt over zoekgeraakte bagage en aan elke deur wordt afgeblaft alsof je zelf verantwoordelijk bent voor de verdwijning, heeft contact met een onderknuppel van gevonden voorwerpen geen zin. Dan bel je de chef veiligheid van het vliegveld: iemand die je wel via via moet kennen. 24 uur in Luanda en ik ben nu al dankbaar voor de lokale contacten die ik tijdens mijn voorbereiding in Nederland verzamelde.

Lees verder