De 76-jarige Florence bij de foto van haar overleden echtgenoot (Foto: Femke van Zeijl)

De oude baale kijkt geërgerd naar het tv-scherm waar een Nigeriaanse hiphopper in een mix van Engels en de lokale taal Yoruba zijn songtekst rapt. De 74-jarige traditionele chef van de wijk Ekotedo in Ibadan heeft geen goed woord over voor de sexy dames die de rappers omkronkelen, evenmin als voor de muziek: ‘Betekenisloze liedjes. Hoor nou wat hij zingt, je kunt er niet eens wijs uit! Ze verbasteren hun eigen cultuur met die vreemde invloeden.’

Ik moet aan zijn gemopper denken als ik de volgende avond in een bar terechtkom waar op grote schermen de herdenkingsdienst van Michael Jackson te zien is. De verduisterde ramen van Spider‘s geven de bezoekers ook in de vroege avond het idee dat het al na middernacht is. Aan de muur hangen supporterssjaals van Chelsea en Juventus. Normaal draait de dj hier Nigeriaanse hiphop, maar vanavond klinken er uitsluitend nummers van de net overleden Amerikaanse ster, liedjes die iedereen in de schemerige tent kan meezingen. De baale zou het beslist niet eens zijn met al die Westerse invloeden op een kluitje.

Lees verder

Officiële aanbevelingsbrieven, een pakket visitekaartjes en post-its, allemaal onderdeel van mijn reizende kantoor (Foto: Femke van Zeijl)

Het gewicht van mijn reisbagage wordt niet voor het grootste deel uitgemaakt door kleding. Als ik op reportagereis ga naar Afrika, zit mijn rugzak boordevol kantoorartikelen. Post-its, insteekmapjes, enveloppen, je zou er een aardige administratie mee kunnen opzetten. Ook hier in Nigeria ben ik mijn eigen reizende kantoor.

Dat was niet altijd zo. Ooit nam ik frivole zaken mee zoals extra jurkjes of een paar schoenen, maar als je één keer in Bunia, Oost-Congo de markt op bent gemoeten op zoek naar een speciaal formaat paperclip, geef je niet meer om zulke buitenissigheden.

Ik had een aanvraag gedaan bij de lokale baas van het demobilisatieprogramma om een interview met afgezwaaide soldaten. Op zijn verzoek keurig in tweevoud, maar zonder paperclip. Ik kreeg mijn aanvraag terug, want zonder aan elkaar geklonken te zijn met een extra grote paperclip zouden mijn brieven onherroepelijk verloren gaan. Ik hoefde niet te verwachten dat ik de paperclip aldaar bekomen kon. In het gemiddelde Congolese kantoor staat telefoon noch kopieerapparaat en zijn kantoorartikelen schaars zoniet onvindbaar.

Lees verder

Ik en al mijn naar stroom dorstende apparaten in de vergaderzaal van de kapelaan (Foto: Femke van Zeijl)

Mijn dromen zijn gevuld met stopcontacten en het geronk van generators. Ik poch altijd dat ik niet veel nodig heb om te leven: als ik een dak boven mijn hoofd heb op een veilige plek, dan zeur ik niet over stromend water of andere luxe. Maar helemaal geen elekriciteit in huis blijkt toch wel een onoverkomelijk probleem.

Sinds ik mijn intrek nam in een kamer in een bungalow op het campusterrein, is er geen stroom. De nationale elektriciteitsmaatschappij kampt al jaren met problemen door slecht onderhoud en corruptie. Daardoor zit het land dat de grootste olieleverancier van Afrika is cynisch genoeg om de haverklap in het donker.

Lees verder

De bewoners van studentenhuis Kuti trappen een balletje bij gebrek aan andere activiteiten (Foto: Femke van Zeijl)

Zul je net zien: ga ik wonen op een universiteitscampus om, naast het stadsleven, het dagelijks leven van de Nigeriaanse student mee te maken, is de universiteit in staking. In heel het land heeft universiteitspersoneel het werk neergelegd. Zowel docenten als onderwijsondersteunend personeel wil meer salaris en de vakbonden eisen een hoger budget voor de universiteit als geheel. Zodoende beland ik op een doodstille campus van de oudste universiteit van Afrika in Ibadan.

Lees verder