De PVV vond het natuurlijk geweldig nieuws, dat verbod op seks met dieren: kunnen eindelijk alle geitenneukers worden vervolgd. Ook mijn buurman was in extase. Hij lag namelijk al dertig jaar „naast een koe in bed”. Manege De Wilde Hengst moest haar leden geruststellen: het paard blijft fiscaal wel aftrekbaar. En een paard fokken mag ook nog steeds, zolang je er maar geen plezier aan beleeft. Bij de seksshop kwam een journalist vragen of de „hamsterweken” al waren aangebroken. En ja: het Eerste Kamerlid dat de meeste bezwaren had tegen het dierenseksverbod heette Sybe Schaap. Dan ben je mooi in de aap gelogeerd. Wat dus niet meer mag.

Lees verder

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik in huis woonde bij een Iraanse man. Hij stond de hele dag te koken met zijn trainingsbroek aan terwijl hij naar Radio 1 luisterde en goedkope sigaretten rookte. Hij had een eigen bedrijfje gehad in brandblussers maar was failliet gegaan, omdat niemand hem vertrouwde.

Toen ik bij hem kwam wonen stond de hele gang vol met brandblussers, wat heel brandonveilig is, zo’n volgestouwde gang. Bijna iedere week kwamen er mensen van de gemeente langs om vragenlijsten met hem in te vullen. Wat voor vragen er op de lijsten stonden weet ik niet, maar ik hoorde hem vaak zeggen: „I do not understand”. Een zin waarmee je meerdere kanten op kunt natuurlijk.

Lees verder

Casus.

Supporters van de voetbalvereniging AZ hebben in oktober 2009 gedurende een wedstrijd met Ajax de Amsterdamse middenvelder Demy de Zeeuw uitgescholden voor kankerjood. De joodkant van het scheldwoord werd van meet af aan buiten beschouwing gelaten. In Het Parool stond destijds: ‘De Zeeuw werd uitgescholden voor kankerjood, terwijl zijn moeder kanker heeft’, en dat heb ik uitgeknipt omdat ik het zo’n memorabel zinnetje vond. Het ging dus puur om de kanker. De club veroordeelde de uitschelders tot een stadionverbod van negen maanden, maar was bereid de straf voorwaardelijk te maken als de overtreders een gesprek wilden voeren met kankerpatiënten. Dat experiment was bedacht in samenspraak met het Koningin Wilhelmina Fonds.

Lees verder

Het zou heel makkelijk zijn om te zeggen: taxi’s rijden veel te hard en onbeschoft. Dat zou ik heel makkelijk hebben kunnen doen, maar dat doe ik niet. Alle keren dat ik in een taxi zat was dat namelijk bij hele aardige mannen en vrouwen, die konden praten en bellen en roken en lachen en wijzen en met de muziek meezingen en rijden tegelijkertijd. (Mannelijke taxichauffeurs zouden de cijfers van het multitasken in gevaar kunnen brengen.)

In een taxi zitten maakt gelukkig; dat een vreemde je door de stad rijdt, het liefst ’s nachts, wanneer het asfalt zacht lijkt in het zwakke licht; als iets waar je op in slaap zou kunnen vallen. Een taxi. Je stapt in, slaat de deur dicht, begint te rijden, ziet een stad of een landschap aan je voorbij glijden en stapt weer uit. Een stukje van je weg is met een vreemde gedeeld. Mooi is dat.

Lees verder

Rondom kapitein Kroon, die vorig jaar als eerste Nederlandse militair sinds 1955 door koningin Beatrix tot ridder in de Militaire Willemsorde (vierde klasse) werd geslagen, lijkt het even stil te zijn geworden. Hij is intussen voor onbepaalde tijd met verlof gestuurd, zijn advocaat doet onderzoek naar de aard van de tegen zijn cliënt ingebrachte beschuldigingen, de minister van Defensie is van mening dat de verdenkingen niets afdoen aan de heldendaden waarvoor Kroon zijn hoge onderscheiding ontving, ik heb al drie dagen geen foto gezien van het café dat hij in ’s Hertogenbosch drijft, en De Telegraaf noemt hem consequent ‘Marco’, waaruit we kunnen afleiden dat redactie en hoofdredactie van het veelgelezen ochtendblad hem bij voorbaar van elke schuld vrijpleiten, anders zouden ze het wel consequent over ‘drugsverdachte M.K.’ hebben gehad.

Lees verder

We hadden net een sigaret gerookt omdat iemand ons er eentje aanbood en ook omdat de lucht zo mooi blauw was.

We zaten in een bushokje, niet speciaal te wachten op iets. Terwijl ik rookte durfde ik niet naar de jongen met wie ik was te kijken; ik wist zeker dat ik er belachelijk uit zag. Soms, als ik heel dronken ben, rook ik (dankzij films en reclames) ook een sigaret. Het enige wat ik daarover te zeggen heb, is dat ik er mensen mee aan het lachen maak ten koste van mezelf. Dat zit in de familie.

Lees verder

Tegenwoordig moet iedereen op reis, met de nadruk op moeten. Als je niet weggaat, dan hoor je er niet bij. Niemand zou ooit zeggen: „Goh, ben jij niet op reis geweest? Dat is interessant. En wat zag je allemaal, op weg van je huis naar je werk?”

Wie de mogelijkheid krijgt, die moet hem pakken. Zoals wanneer je een vrouw bent, je moeder kunt worden. Énig! Maar o wee als je naar je eigen kind kijkt en denkt: „Dit kind hoef ik niet”. Of beter: „Dit kind moet ik niet”.

Lees verder

Hertalers verdienen in beginsel ons diepste wantrouwen. Omdat zij het Nederlands van P.C. Hooft, Justus van Effen, E.J. Potgieter en Lodewijk van Deyssel niet meer begrijpen, en aannemen dat u en ik het dan zeker niet meer begrijpen, zien ze het als hun sociaal-culturele taak om Hooft, Van Effen, Potgieter en Van Deyssel voor onze generatie weer toegankelijk te maken, door de moeilijke passages in het verouderd proza te schrappen, of – zoals Van Dale het uitdrukt, ‘te fraseren in eenvoudiger bewoordingen’.

Lees verder

Hee, jij! Ja, ik heb het tegen jou. Heb je lekker geslapen? En mooi gedroomd? Waar droomde je dan over? Of ben je zo iemand die zijn dromen vergeet?

Ik bedacht me, vanmorgen toen ik wakker werd, dat ik je helemaal niet ken. Werd je wakker naast iemand? Of ben je alleen? Als je wakker werd naast iemand; heb je naar diegene gekeken, hoe de dag samen begon?

Het is niet leuk voor je dat, wanneer je alleen wakker werd, ik me nu volledig ga richten op degene die wakker werden naast iemand. Slechts één vraag rest er voor hen; vinden jullie elkaar nog leuk en mooi en interessant en aantrekkelijk? (dat zijn eigenlijk vier vragen in één, maar volgens mij is het antwoord op die vragen een domino-effect.)

Lees verder