Het gaat slecht met het boekenvak, verzucht de redacteur. „Mensen lezen niet meer.” „Nee”, antwoord ik. „Echt zonde. Boeken zijn te gek.” En terwijl ik het zeg, denk ik: wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst een boek uitgelezen?

Het is niet erg dat er ook een columnbundel van Albert Verlinde in mijn boekenkast staat

Deze gedachte verrast me: ik heb mezelf namelijk altijd als een toegewijde boekenlezer gezien. Als kind was ik lid van de BiebBus, een bus vol kinderliteratuur die vlakbij ons huis parkeerde. Daar werkte ik systematisch de rijen boeken af, waar ik eerst las over Griezelbussen (Paul van Loon, ik <3 je) en het meisje Bianca en haar paarden (ik had een haat-liefdeverhouding met het fenomeen paard: ik wilde er een hebben, zo een die ‘mijn emoties aanvoelde’ en ‘slechts een lichte aanraking’ nodig had om te weten waar ik naartoe wilde, maar als ik een echt paard zag, was ik voornamelijk doodsbang), en later De Kinderen van Moeder Aarde-trilogie (vol enigszins intimiderende vrouwenmaatschappij-propaganda).

lees verder›

Mijn beste vriend, hoping you a nice day. Ik schrijf u over een zakelijk voorstel dat zal worden van enorm voordeel voor ons beiden. Mijn goede vriendin Mrs. Mariam Sanni Abacha liet mij per e-mail weten dat Moises Saba Masri, een schatrijke miljardair en hij is een Jood uit Mexico, slachtoffer werd van een helikopter crash en rivierkrokodillen.

Als dank indachtig besloot ik U een deel te schenken van 0 procent

Maar dat is oud nieuws en het doet er nu niet toe. Veel interessanter is dat ik onlangs ontdekte in mijn headquarters in Palo Alto de uiterst vertrouwelijke informatie van onze meer dan 850.000.000 buitenlandse vrienden, ter waarde van de som van $ 50.000.000.000.002 USD (vijftig miljard miljoen dollar en zestien cents). Niemand van de 850.000.000 vrienden maak aansprakelijkheid op de claim. Met het oog op dit heb ik zeer snel gehandeld.

lees verder›

Mijn vriendin had ik al ontmoet, maar verder heb ik alles in mijn volwassen leven te danken aan bloggen. Omdat ik denk dat het voor anderen, voor jou bijvoorbeeld, ook heel veel kan betekenen, loop ik stad en land af om het blogevangelie te verkondigen.

Bloggen is hard werken. Vraag maar aan Don Diablo

De laatste tijd moet ik steeds vaker het enthousiasme van luisteraars temperen. Bloggen, en vooruit, alle andere sociale media, worden steeds meer gezien als een magisch elfenstof. Strooi het ergens overheen, en de verkopen en het algehele gelukspeil van de organisatie knallen omhoog – zo lijkt ‘men’ te denken. Dat is onzin. Om succesvol te zijn met sociale media moet je keihard werken. Vraag maar aan de Nederlandse dj Don Diablo. Ik zat vorige week naast hem in het vliegtuig naar Londen en we raakten aan de praat over internationale muziekblogs. Don Diablo heeft sinds 2008 talloze tracks, remixes en mash-ups gemaakt die hij bij muziekbloggers onder de aandacht probeerde te krijgen. „Dat was nachtenlang handwerk, al die jongens persoonlijk mailen”, aldus de Don.

lees verder›

Maurice de Hond peilt graag dingen. Heel graag zelfs.Zo peilde hij afgelopen week wat Nederlanders vinden van „het weer”. Onder de titel ‘1 week strenge vorst’ publiceerde Maurice de resultaten, keurig onderverdeeld naar – volstrekt logisch ook, als je erover nadenkt – politieke voorkeur.

Mark my words: premier Roemer is niet ver weg meer

En wat blijkt?

Op de vraag ‘Wat vindt u ervan dat het nu zo koud is?’ antwoordt liefst 32 procent van de PvdA’ers: ‘Fijn, mag wel enkele weken duren voor mij.’

lees verder›

Een sluw ijslaagje bedekt de stoepen en wacht af tot je er genadeloos op zal uitglijden. Dekens en oude teddyberen op de vensterbank moeten ervoor zorgen dat de tocht buitenshuis blijft. En er is een goede kans dat je uren in een trein vast zal komen te zitten, waar je enige kans op een beetje vocht zal bestaan uit het flaconnetje oogdruppels van die oude mevrouw naast je. Nu de winterapocalyps gaande is, betekent ‘naar Zwolle gaan in een winterjas van de Zara’ eigenlijk hetzelfde als ‘ik duim dat ik deze dag mag overleven’.

lees verder›

In het programma Eva Jinek op Zondag was de Amsterdamse korpschef Pieter-Jaap Aalbersberg te gast. Na een tijdje kwam de vraag over het boerkaverbod voorbij: als de wet wordt ingevoerd, zullen vrouwen in boerka dan ook echt opgepakt gaan worden? Het antwoord was: een agent zal altijd de situatie ter plaatse inschatten, om vervolgens een keuze te maken – waarschuwen of beboeten. Om dit te illustreren gebruikte de korpschef een voorbeeld: als een moeder haar kinderen naar een school 200 meter verderop brengt en haar kentekenbewijs niet bij zich heeft, is dat een andere situatie dan wanneer twee mensen uit Maastricht naar Amsterdam gaan en geen papieren bij zich hebben. „Dat is het mooie van het politieapparaat,” verklaarde hij, waarmee hij bedoelde: „We zijn heus geen robotzombies met politiepetjes op, tjezus.”

lees verder›

Dit zouden wel eens de laatste dagen van Griekenland in de eurozone kunnen zijn. Europa dreigt met faillissement als het land niet onmiddellijk het minimumloon omlaag gooit, ambtenaren ontslaat en bedrijven privatiseert. Voordat u medelijden krijgt met al die harde maatregelen (je weet het nooit, de SP staat op 33 zetels…) wil ik u graag het verhaal vertellen van Andreas Georgiou.

Griekenland valt op geen enkele manier te vertrouwen

U kent de voorgeschiedenis. „De situatie rooskleurig voorstellen” was het understatement van de eeuw. Griekenland loog zichzelf de euro in. Het begrotingstekort was niet alleen te hoog, nee, Griekenland was niet eens in staat een begrotingstekort uit te rekenen.

lees verder›

Elfstedenkoorts. Ik heb nooit leren schaatsen. Als kind moest ik mijn houtjes zelf onderbinden en daar had ik niet genoeg kracht voor. Met als gevolg dat ze na twee slagen op het ijs naast mijn schoenen hingen. Zielig hè. Een rotsport, maar een mooi evenement. Mannen met ijs in hun baard. Jan Sipkema en W.A. van Buren. Erben Wennemars die weer eens wat onhandigs doet en met een gezicht vol bloed verder schaatst.

Toen werd hij wakker. Hij kon zich vanaf de val niets meer herinneren

lees verder›

1Nu de temperatuur onder de nul graden is gezakt, is de kat min of meer veranderd in de leuning van een roltrap: iedere keer als ik hem aai, word ik beloond met een klein, venijnig schokje. Bel me maar weer als je vacht niet meer statisch geladen is, kat.

Bij de standaard- uitrusting om naar buiten te gaan, hoort ook een sporttas

2Sinds twee dagen weet ik precies waar mijn huis niet geïsoleerd is: hier verschijnen ijsbloemen op de ramen, die mijn huis toch een soort romantisch ‘zwavelstokjes en doodvriezen in de sneeuw’-gevoel geven.

lees verder›

Geert Wilders eist dat minister Rosenthal van Buitenlandse Zaken de ambassadeur van de Bondsrepubliek op het matje roept. „NL-se regering moet Duitse ambassadeur ontbieden en met kracht de oren wassen over schandalige suggestie over PVV gedachtengoed”, twitterde hij gisteren (en we gaan het niet hebben over die spelfout, die foutieve tussen-n, noch over die grappige beeldspraak van de minister die echt kracht moet zetten om de oren van de ambassadeur schoon te krijgen). Aanleiding is de brochure Zwischen Propaganda und Mimikry, Neonazi-Strategien in Sozialen Netzwerken, op kosten van het Duitse ministerie van Justitie geschreven door de Amadeu Antonio Stichting, waarin Wilders wordt genoemd.

lees verder›