Aaf Brandt Corstius:
Je benen vol laten tatoeëren leek me nogal een project
‘Waar is-ie? Waar is-ie?’ zei de ene vriendin tegen de andere. Het was vroeg op de ochtend. Ze hadden elkaar net begroet in een café.
„Hier”, zei de vriendin, en rolde haar mouw op. Op haar arm zaten een stuk of tien tatoeages. Eentje, bovenaan, glom heel erg. Dat was de nieuwe. Nu ik goed naar haar keek, zag ik dat ze onder de tatoeages zat. Tot achter haar oren.
De tatoeageloze vriendin bewonderde de nieuwe tatoeage.
„Deed het pijn?”
Ja, knikte de tatoeagevrouw.