‘Waar is-ie? Waar is-ie?’ zei de ene vriendin tegen de andere. Het was vroeg op de ochtend. Ze hadden elkaar net begroet in een café.

„Hier”, zei de vriendin, en rolde haar mouw op. Op haar arm zaten een stuk of tien tatoeages. Eentje, bovenaan, glom heel erg. Dat was de nieuwe. Nu ik goed naar haar keek, zag ik dat ze onder de tatoeages zat. Tot achter haar oren.

De tatoeageloze vriendin bewonderde de nieuwe tatoeage.

„Deed het pijn?”

Ja, knikte de tatoeagevrouw.

Lees verder

Zou de paus, toen hij nog Joseph Alois Ratzinger heette en aartsbisschop was in München (waar zoals onlangs bekend is geworden in de jaren tachtig van de vorige eeuw talloze elfjarige roomse jongetjes en misschien ook wel meisjes door leden van de clerus onzedelijk zijn betast of nog erger) – zou hij misschien toen ook zélf..?

Ik krijg het niet uit mijn pen. Je wilt er niet aan denken, laat staan dat je het zou kunnen opschrijven. Paters, broeders, eenvoudige kloosterlingen, katholieke geestelijken van lagere rang, daar kun je je als het moet nog iets bij voorstellen, maar de Heilige Vader!

Lees verder

Eens in de zoveel jaar verschijnt er een Amerikaans zelfhulpboek voor vrouwen met liefdesproblemen. Die boeken worden altijd bestsellers, al dekt de titel meestal de gehele inhoud en hoef je zo’n boek dus eigenlijk niet aan te schaffen.

He’s Just Not That Into You ging erover dat een man je stom vindt als hij je nooit terugbelt. Men Are From Mars, Women Are From Venus ging erover dat mannen en vrouwen van twee verschillende planeten komen. En dat dat onhandig is.

De nieuwe hype is Marry Him: The Case For Settling for Mr. Good Enough van Lori Gottlieb. Ook van dit boek zegt de titel alles: je moet niet op zoek naar de perfecte man, maar gewoon naar een man die niet te erg uit zijn mond stinkt en met enige regelmaat de vuilnis buiten wil zetten.

Lees verder

‘Werk, werk, werk. Dat zal altijd boodschap nummer één zijn van de PvdA.”

Aldus Wouter Bos vlak voor hij ontslag nam.

Een leider van de Arbeiderspartij die midden in een crisis zijn baan opzegt en in zijn afscheidsspeech waarschuwt voor de oplopende werkloosheid – dat kan alleen in Nederland, denk ik. Cisca Dresselhuys was er zo door van slag dat ook zij pardoes haar gedachtengoed vergat. Diep teleurgesteld aanschouwde Cisca de voltooiing van de emancipatie. „Wéér een man die het gezin als smoes gebruikt”, constateerde ze bedompt – alsof zonder al die luierverschonende vaderfiguren de arbeidsmarkt niet al krap genoeg was. Op de feministische meetlat zit Cisca nu ergens tussen Bas van der Vlies en André Rouvoet in.

Lees verder

De afgelopen maanden had ik allerlei alternatieve scenario’s bedacht. ‘Wat als we nou ieder vier uur per dag voor hem zorgen, en dat de ander dan gauw gaat werken?’ ‘Wat als we een oudercommune oprichten en een kleurig zaaltje huren, en dan om de beurt op tien baby’s tegelijk passen?’ ‘Wat als ik nou stop met werken, of jij? Dan hoeft hij niet naar de crèche.’

Maar hoe goed die ideeën me ook leken, elke keer kwamen we erop uit dat de crèche toch beter was. Voor ons, en voor ons zoontje. Voor ons omdat we dan niet met harige mensen in een commune hoefden te gaan wonen. En voor ons zoontje omdat hij, kijkend door de spijlen van de crèchebox, de nodige levenslessen kon leren van door de wol geverfde peuters die al soepstengels konden eten en vingerafdrukken op ramen konden maken.

Lees verder

Ik heb die neiging ook weleens vlak voor het weekeinde, om de handdoek in de ring te gooien en ermee te stoppen. Maar vlak voor dit weekeinde stopten er wel heel veel mensen mee. Camiel Eurlings stopte, Hans van Mierlo stopte, Wouter Bos stopte, Job Cohen stopte (als burgemeester) en Paula Sleyp stopte. (Paula Sleyp, je weet wel, Paula, het oude Belgische vrouwtje van Sesamstraat, die achtentwintig jaar lang gesprekjes heeft gevoerd met een muis, een hond en een grote blauwe vogel. Achtentwintig jaar. Om met Tommie te spreken: ‘Poe hee.’)

Lees verder

Waar haalt Wilders ondanks Cohen nog steeds al die aanhangers vandaan?

Misschien dat ik er nooit erg goed over had nagedacht, maar gisteren kwam het antwoord: van Syp Wynia, medewerker van Elsevier, en sinds kort de rechtse excuus-columnist van de linkserige praatrubriek Buitenhof. De aanhangers komen volgens hem wekelijks met honderden tegelijk binnen via het programma Opsporing Verzocht.

Daar zou ik zelf nooit opgekomen zijn, maar verdomd, nou je het zegt, Syp. In dat programma zien de mensen elke keer schimmige beelden van bewakingscamera’s die in de winkel van een kleine Nederlandse zelfstandige (zelf door de crisis al haast aan de bedelstaf) laffe inbrekers hebben vastgelegd, terwijl ze onze hardwerkende landgenoot een paar tientjes afhandig maken. Weliswaar kun je de gezichten van de misdadigers zelden of nooit herkennen, maar je moet wel blind zijn als je niet meteen ziet om welke soort mensen het gaat. ‘Altijd’, zei Syp in zijn column, ‘zijn het licht getinte, negroïde, donkergekleurde of Noord-Afrikaanse types.’

Lees verder

‘Ik meld het u maar vast, ik ben niet glamoureus. Vooruit, een tikje misschien. Maar niet zoals de landbouw, de natuur en ons voedsel dat zijn. Die prikkelen de zintuigen.” Aldus Gerda Verburg in haar editorial in de Gerda, haar eigen woest omstreden personality-glossy.

Een vrouw die zichzelf minder glamoureus vindt dan de landbouw, lijkt me geen type dat erg vol is van zichzelf.

En toch vond gisteren heel politiek Nederland dat Gerda Verburg een enorme eigengeiler was omdat zij de Gerda had gemaakt, en die had ingestoken bij miljoenen Libelles en Margrieten.

Lees verder

Heeft mijn vader bij de Kamerverkiezingen van 1937 zijn 77-jarige schoonmoeder naar het stemlokaal begeleid, en is hij haar, omdat ze kort tevoren door een attaqueje enigszins in de war was geraakt, tot in het stemhokje gevolgd om haar te helpen zoeken naar de partij van haar keuze?

Ik ben er niet bij geweest. Maar vast staat dat er nog jaren bij ons thuis over is gesproken, en dat mijn vader er dan altijd een geheimzinnig lachje bij trok, zonder openheid van zaken te geven, terwijl mijn moeder er steeds met een zekere kribbigheid op heeft gereageerd.

Lees verder

Op straat raak ik de laatste paar dagen ontzettend afgeleid door Zeemanaffiches. Want dit keer staat er geen lachende, lichtelijk oranje vrouw in een bruine tuniek op, of een lachende, lichtelijk oranje vrouw in een 100 procent nylon parka, nee, dit keer staat er een lachende, lichtelijk oranje vrouw in een harembroek op. En daarbij staat de mededeling ‘Harembroek 3,99’.

Die mededeling bezorgt mij opgewonden tintelingen.

Dat komt zo.

Ik wil al een tijdje een harembroek. Maar de harembroek is net zoiets als de nerdbril, de gestreepte Sonia Rykiel trui-jurk, het korte laarsje met open teen, en sinds kort ook weer de goede oude tulband: vrouwen vinden hem leuk, en zelfs sexy, en mannen vinden hem een probaat anticonceptiemiddel. Of, misschien nog erger, dolkomisch.

Lees verder