‘Ik meld het u maar vast, ik ben niet glamoureus. Vooruit, een tikje misschien. Maar niet zoals de landbouw, de natuur en ons voedsel dat zijn. Die prikkelen de zintuigen.” Aldus Gerda Verburg in haar editorial in de Gerda, haar eigen woest omstreden personality-glossy.

Een vrouw die zichzelf minder glamoureus vindt dan de landbouw, lijkt me geen type dat erg vol is van zichzelf.

En toch vond gisteren heel politiek Nederland dat Gerda Verburg een enorme eigengeiler was omdat zij de Gerda had gemaakt, en die had ingestoken bij miljoenen Libelles en Margrieten.

Lees verder

Heeft mijn vader bij de Kamerverkiezingen van 1937 zijn 77-jarige schoonmoeder naar het stemlokaal begeleid, en is hij haar, omdat ze kort tevoren door een attaqueje enigszins in de war was geraakt, tot in het stemhokje gevolgd om haar te helpen zoeken naar de partij van haar keuze?

Ik ben er niet bij geweest. Maar vast staat dat er nog jaren bij ons thuis over is gesproken, en dat mijn vader er dan altijd een geheimzinnig lachje bij trok, zonder openheid van zaken te geven, terwijl mijn moeder er steeds met een zekere kribbigheid op heeft gereageerd.

Lees verder

Op straat raak ik de laatste paar dagen ontzettend afgeleid door Zeemanaffiches. Want dit keer staat er geen lachende, lichtelijk oranje vrouw in een bruine tuniek op, of een lachende, lichtelijk oranje vrouw in een 100 procent nylon parka, nee, dit keer staat er een lachende, lichtelijk oranje vrouw in een harembroek op. En daarbij staat de mededeling ‘Harembroek 3,99’.

Die mededeling bezorgt mij opgewonden tintelingen.

Dat komt zo.

Ik wil al een tijdje een harembroek. Maar de harembroek is net zoiets als de nerdbril, de gestreepte Sonia Rykiel trui-jurk, het korte laarsje met open teen, en sinds kort ook weer de goede oude tulband: vrouwen vinden hem leuk, en zelfs sexy, en mannen vinden hem een probaat anticonceptiemiddel. Of, misschien nog erger, dolkomisch.

Lees verder

Toen Juliana en Bernhard nog maar zeven kleinkinderen hadden, voorzag NRC-columnist J.L. Heldring al een mogelijk probleem. ‘Als we de statistiek als maatstaf nemen’, schreef hij in 1980, ‘is het zeker dat een van de prinsen of met justitie in aanraking zal komen, of een meisje zwanger maakt, of een drugsprobleem krijgt’. Zo hoorde het toch ook?

Maar niks.

Zo ver het oog reikt zien we keurige nakomelingen, allemaal keurig getrouwd met keurige vrouwtjes, en met keurige kinderen die intussen al weer keurige cijfers halen op keurige scholen: de verburgelijking van de monarchie.

Lees verder

Ik ben nu drie maanden moeder, en ik heb al een bakfiets.

Daarin zit Benjamin, mijn zoontje, in zijn Maxi-Cosi tussen allerlei nylon riemen en stalen veiligheidsconstructies, en kijkt me stralend aan. Tot de hoek van de straat, want dan zakt hij weg in een diepe, glimlachende slaap, waaruit hij zelfs door de hoogste stoepranden en verkeersdrempels niet gewekt kan worden.

Toch roep ik bij elke bobbel op de weg ‘Sorry!’ tegen hem, uit een reflex. Dat zal wel bij het eeuwigdurende, aanhoudende schuldgevoel horen dat je als moeder gratis bij een kind krijgt.

Lees verder

W ie is ooit op het lumineuze idee gekomen om de strafbaarheid van seksueel misbruik te laten verjaren? In de Rooms-Katholieke contreien zullen ze dat juridische meesterbrein wel dankbaar zijn. Al die pastoors en priesters die zich in de jaren 60 en 70 vergrepen hebben aan de kleine kapellaantjes, kunnen inmiddels niet meer worden vervolgd. Zie daar de joods-christelijke traditie in een notendop. Hang je één nozem aan het kruis, dan wordt het je tweeduizend jaar lang nagedragen, maar grijp je een paar honderd kinderen in het kruis, dan is het na twaalf jaar: zand erover.

Lees verder

Ik zal het bekennen, al loop ik het risico dat iedereen mij zal beschouwen als een hopeloos ouderwets persoon: ik kijk films altijd in twee dimensies. Volstrekt belachelijk natuurlijk, want een beetje film komt tegenwoordig uit in 3D, en een beetje filmganger ziet hem ook in 3D.

Toen zelfs mijn vierenzeventigjarige vader naar 3D-films bleek te gaan (Avatar, nota bene), vond ik het tijd om dat ook eens te doen. Het werd de 3D-Alice in Wonderland.

Er was me verteld dat je bij zo’n film een schoon brilletje krijgt, verpakt in plastic. Dat had me gerustgesteld, want ik kan me onmogelijk in een film verliezen, hoe driedimensionaal hij ook is, als ik constant zit te denken aan het neusvet en oorsmeer van de vorige kijker. Maar ik kreeg geen nieuw brilletje. Ik kreeg een gebruikte bril, met oorsmeer en neusvet er nog aan, en een doekje om hem zelf schoon te maken.

Lees verder

Ik las dat Haagse podiagezelschappen toenadering gaan zoeken tot de acht kersverse leden die voor de PVV in de gemeenteraad zijn gekozen. Volgende week worden ze uitgenodigd voor een cultureel debat en dan krijgen ze meteen een boek mee dat Muziek in de stad heet, en waarin wordt uitgelegd dat cultuur niet alleen een positief effect heeft op het leefklimaat, maar ook op de economie.

Tja. Terwijl die Sietse Fritsma (‘alle kunstsubsidies halveren’) er niet eens in slaagde de grootste partij te worden! Het is toch bijna net zoiets als wanneer kunstenaars op 19 mei 1940 als eersten bij Seyss Inquart hadden aangeklopt, of ze niet samen een Kultuurkamer konden oprichten? Maar je kunt natuurlijk ook terugdenken aan Gerard Reve die op televisie altijd met nadruk de prijs van zijn nieuwe meesterwerk (‘overal in de erkende boekhandel’) noemde, en er bij zei: ‘Ik heb tenslotte een winkel’.

Lees verder

Er zijn heel wat manieren om reclame te maken voor een nieuw boek, maar een van de beste is, denk ik, als Pieter Storms zegt dat hij de auteur ‘tot onder de knieën’ wil ‘doorzagen’ en het boek eigenhandig ‘uit de winkels gaat trekken’.

In de hoop dat ik Pieter Storms met zijn oude breekijzer in de boekhandel zou aantreffen, ging ik zaterdagmiddag dus op zoek naar Nina, de ongeautoriseerde biografie van Nina Brink, allang niet meer Mevrouw Worldonline, maar tegenwoordig vooral Mevrouw Storms. Het boek, geschreven door ex-Quote-redacteur Eric Smit, was in Amsterdam al halverwege de middag overal uitverkocht, want ik was natuurlijk niet de enige die tijdens de saaie weekendboodschappen uitkeek naar een Pieter Storms in actie.

Lees verder

Hij wil alleen maar minister-president worden – niks anders.

Ik weet niet precies wat hij wél kan, maar dat in ieder geval niet. Iemand die in acht jaar vier kabinetten laat vallen, moet een ander beroep kiezen. Napoleon schijnt de lat nog hoger te hebben gelegd toen hij zei: „Niets is zo immoreel als een vak uitoefenen dat je niet verstaat”. Dat zou juist Balkenende zich toch hebben moeten aantrekken. Maar nee.

Toegeven zal hij het nooit – dat is nog zoiets. Meteen al in 2002 had je het geklungel met al die onbetrouwbare fortuynisten, later het stumperige gefluister met Piet Hein Donner om de Kamer te kunnen antwoorden inzake Mabel Wisse Smit (2003), het gebroddel over een ‘Paasakkoord’ met de afpersers van het toenmalige D66 (2005), de knoeiboel over Irak (2003-2010) en het doorzichtige gepruts over de ’kabinetseenheid’ rond Uruzgan: je gelooft niet wat je allemaal ziet passeren als je even de revue afneemt. Eind 2002, na de val van I, had hij z’n moraal al intellectueel samengevat: „Ook bij slecht weer moet er gevoetbald worden”.

Lees verder