Dat is gek, het weekend is net begonnen, maar jullie zijn het alweer aan het nabespreken.’ Was getekend, Roosbeef. De zangeres trad op vrijdagavond 17 februari, haar verjaardag, in Paradiso op. Stilte tijdens de intieme momenten van haar set was wellicht een mooi cadeau geweest, maar helaas, het was haar en het grootste gedeelte van het publiek niet gegund. Op het moment dat Roosbeef zich het meest kwetsbaar opstelde, stonden er dertig man te brallen alsof hun leven ervan afhing.

Waarom betaal je voor een concert om er alleen maar slap te komen lullen?

lees verder›

Er zijn een paar Amerikaanse sites die ik graag bezoek om de filmpjes van in slaap vallende eekhoorns, nieuws over bizar Japans snoep en lijstjes met de slechtste quotes van Amerikaanse presidenten aller tijden. Op een van deze sites ontdekte ik gisteren het artikel Dutch Outraged Over Santorum’s Euthanasia Claim.

Amerika is in mijn hoofd veranderd in een nest vol panische christelijke waanzinnigen

Het is altijd interessant om iets over je eigen land te vinden op zo’n site – nieuws dat volgens de redactie relevant genoeg is voor deze doelgroep (de eekhoornfilmpjes/lijstjes/bizar nieuws-liefhebbers). De laatste keren dat er Nederlands nieuws voorbijkwam, ging het over de te dikke winnares van Holland’s Next Top Model, Nederlandse wetenschappers die ontdekten hoe je planten kan veranderen in plastic en, vreemd genoeg, over de golf van ‘heartbreakingly cute’ aangespoelde babyzeehondjes op onze kust (wist jij ’t, wist ik ’t). En nu dus een artikel over de reactie van de Nederlandse pers op de uitingen van de Amerikaanse ‘GOP hopeful’ Rick Santorum.

lees verder›

Job Cohen was nooit een politicus. Hij was zelfs geen burgemeester. Nee, hij was vooral een lezer – en het allerliefste las hij voor. Hij sprak een kleine bibliotheek aan luisterboeken in. Bijvoorbeeld Titaantjes van Nescio (1 cd, 10,95 euro) en Max Havelaar van Multatuli (7 cd’s, voor 22,95 euro). Als het even kon, dook Cohen de geluidsstudio in. Zijn enig gehoor bestond uit zijn vrouw en de technicus – een kleine coalitie van goedwillenden.

’t Is alsof men in een mist om zich heen gestalten vermoedt

lees verder›

Marcel van Roosmalen bezocht de Huishoudbeurs en leerde er alles over nespresso-cupjes, rimpels en ‘vaginarigheid’.

Amsterdam. Mijn moeder was huisvrouw, een uitstervend beroep.

De verkoopster had het over ‘het gebied down-under’, alsof het een ver land was

Van mijn eigen leeftijd kende ik tenminste niemand die zichzelf zo noemde. Dat lag aan mij, want de afgelopen dagen werd de RAI in Amsterdam overspoeld met duizenden vriendinnen, moeders met dochters en verrassend veel vrouwen van midden twintig die zich gedroegen als mijn moeder. Bij de start van de zoveelste Huishoudbeurs lieten ze zich voorlichten over koken, poetsen, uiterlijk en ‘verlangens’, want er is ook een donkere kant.

lees verder›

Ongeveer twee jaar geleden zat ik in een warm zaaltje aan een Amsterdamse gracht: het PvdA-partijbureau. De fotografen die aanwezig waren, buitelden haast over elkaar heen om een foto te maken van de man voor wie we daar samen waren gekomen: Job Cohen. Hij was de nieuwe lijsttrekker van de partij. Hij ging het verkiezingsprogramma presenteren. Op internet kon je jubelende T-shirts kopen met de tekst YES WE COHEN en iedere bakfietsmoeder wilde wel een ontbijtje voor hem maken – zo stonden de zaken er zo’n beetje voor.

lees verder›

Goedenavond. Dit is een ingelast NOS Journaal. Nederland is zojuist getroffen door een lawine aan non-nieuws. Ter plaatse op het Mediapark is verslaggeefster Lidwien Gevers. Lidwien, hoe is de situatie nu?”

Eerst is er paniek, dan onderkoeling en tot slot de hersendood

„Daar valt op dit moment niks over te zeggen, Sacha. Wel zie je achter mij het gebouw waar de lawine is begonnen. Daarnaast, in de verte, zie je de satellietschotel waarmee de lawine zich verspreidt. En in mijn hand zie je de microfoon waarmee de lawine as we speak wordt verergerd.”

lees verder›

Het is een geschiedenis die zich vrijwel ongewijzigd herhaalt: er is werk dat Nederlanders niet willen doen, in de tuinbouw, in de fabriek, in de schoonmaak. En er zijn grote groepen buitenlanders die daarvoor naar Nederland komen. 2011 was een nieuw recordjaar voor immigratie, de groei komt vooral uit Oost- en Zuid-Europa.

De politiek laat dit onderwerp wederom volledig rechts liggen

Het politieke midden verwelkomt de nieuwe allochtoon met open armen, want de politici hebben idealen. Vroeger heetten die idealen multiculturalisme, nu gaan die idealen over een grenzeloos Europa. Maar het komt allemaal op hetzelfde neer: de nieuwe allochtoon is een verrijking van Nederland. Dus worden er geen taaleisen gesteld, geen integratie gevraagd, dat is allemaal niet nodig want wederom lijkt het Nederlandse bestuur ervan overtuigd dat de immigrant vanzelf weer naar huis gaat. Verder kunnen we niet eens taaleisen stellen, omdat onze Europese eenheidsidealen hebben geleid tot wetgeving die de vrije vestiging van Oost-Europeanen verzekert.

lees verder›

Het betreft een lid van het Koninklijk Huis, een lawine is bizar, het nieuwsvakje op nu.nl was voor het eerst rood gekleurd. Eerst denk je nog ‘het is een ongeluk, waarom zou ik hier zoveel meer van willen weten dan als het een onbekende overkomen zou zijn’, maar je merkt dat het nou eenmaal anders is: een prins onder de sneeuw.

Als dit is overgekomen als sensatiezucht was dat niet de bedoeling, groetjes de omroep

Je wilt alles weten over het ongeluk, over lawinegevaar code 4, over lokalisatieapparaatjes, over airbags, over de kritieke toestand waarin hij zich bevindt. Dit nieuws krijg je. En je krijgt nog veel meer, informatie waarvan je niet eens wist dat het bestond: lawine-experts die vertellen over plaklawines en poedersneeuwlawines, andere toeristen die toevallig ook in Lech waren, een helikopter die over de locatie van het ongeluk vliegt en vooral heel vaak de mededeling dat er geen nieuwe informatie te melden is.

lees verder›

Dit weekend ben ik jarig, en ik heb met mezelf afgesproken: ik zal het tegemoet treden als een zenboeddhist die op zijn pad een teer, roze bloemetje vindt – kalm, glimlachend en tevreden.

It’s my party en ik zal alle mensen begroeten alsof ze een teer, roze bloemetje zijn

Verjaardagen zijn een lastig fenomeen: zo’n dag die helemaal om jou draait, zonder dat je er iets anders voor hebt hoeven presteren dan niet doodgaan – dat doet iets met een mens. Sommigen willen het liefst de dag onder een dekbed doorbrengen terwijl zelfs een bakje paprikachips ze aan hun eigen sterfelijkheid doet denken („En dan slibben mijn aderen dicht en dan loop ik op een dag naar de bakker en hoppakee! zo voorover dood op de stoep. Dóód.”). Anderen worden eerder uitgelaten, en met uitgelaten bedoel ik hysterisch.

lees verder›

Beroepsprominent en erecoryfee Hans Wiegel vind het Meldpunt voor Oost-Europeanen net zoiets als de Elfstedentocht. Op de voorpagina van De Telegraaf van eergisteren verklaarde hij dat hij alle ophef daarover zwaar overdreven vindt, vergelijkbaar met de Elfstedenkoorts. „Vorige week ging het daar alleen over”, zei jij, „en volgende week zal het weer over iets anders gaan.” En volgens hem speelt al die media-aandacht Wilders alleen maar in de kaart. „Die lacht in zijn vuistje.”

lees verder›