O p de basisschool konden rages van de ene dag op de andere je leven beheersen. Zo ben je nog een kind in groep zes dat nadenkt over werkwoorden, het volgende moment ben je geobsedeerd door de gedachte een Daffy Duck Flippo te bezitten.

Toen ik een jaar of negen was, diende zich op mijn school een nieuwe hype aan: het fantasy kaartspel Magic. Door het mysterieuze karakter van het spel (vol wezens en werelden en termen als mana) speelden jongens het altijd in bijpassend stilzwijgen en afgezonderd van de rest, in de gang onder de gekleurde kapstokken.

Lees verder

Wat nu? Geen formatiecrisis op de voorpagina? Geen follow-up over het Israëlisch-Palestijnse vredesoverleg in de VS? Nee. Vandaag gaat het belangrijkste nieuws in nrc.next over pinguïns.

Pinguïns?

Ja, keizerspinguïns. Want die staan, volgens baanbrekend onderzoek van de Franse ecoloog Stephanie Jenouvrier, binnen een eeuw op uitsterven. Typisch een bericht dat doorgaans ergens achterin de krant op de wetenschapspagina belandt. Het betreft immers slechts een voorspelling. En bovendien sterven er wel vaker diersoorten uit. Toch is dit groter nieuws dan je zou denken.

Lees verder

Al een tijd gonst internet ervan: het nieuwe programma Oh Oh Cherso. Het is de Nederlandse Jersey Shore: acht jongeren die in één huis de zomer doorbrengen in een hysterisch ordinair feestoord. In Amerika waren het Guido’s en Guidette’s die naar de kust van New Jersey vertrokken, in Oh Oh Cherso zijn het Hagenezen en Scheveningers die een paar weken hun lever maltraiteren in Chersonissos. De subcultuur waar de jongeren toe behoren heeft niet echt een naam, maar de kernwoorden zijn Zonnebank, Sportschool en Gewoon Helemaal Lekker Leip.

Lees verder

Toen ik mijn fiets van de paal losmaakte, had ik nog niets door. Maar na het wegfietsen zag ik het opeens: mijn bel hing als een dood beestje ondersteboven aan mijn stuur. Ik probeerde hem om te draaien en te reanimeren, maar hij viel eraf en stuiterde in tinkelende stukjes over het fietspad. Toen ik de resten fietsbel in een prullenbak gooide, dacht ik: ach, het was gelukkig alleen maar mijn bel.

O, argeloze onwetendheid.

Een fietsbel blijkt in het Amsterdamse stadsverkeer namelijk het verschil tussen ‘dood’, en ‘dood maar je kunt tenminste nog met een verontwaardigd TRING-TRING duidelijk maken dat je het er helemaal niet mee eens bent’. De fietsbel is je houvast, een lichtpuntje hoop, de enige kans op een minuscuul beetje waardigheid in die verderfelijke stadsjungle.

Lees verder

Ik zit erover na te denken om weg te gaan”, zegt hij. „Mijn baan opzeggen, mijn huis verhuren. En dan gewoon gaan.” Ik zit in een café met een vriend. Hij is zijn Into the Wild-achtige vluchtplannen uit de doeken aan het doen. „Er is een organisatie die regelt dat je ergens op een boerderij kan gaan werken. Een kennis van me heeft dat ook gedaan, hij heeft alles achtergelaten en is via die organisatie naar een boerderij in Canada gegaan. Hij werkte alleen voor kost en inwoning. Dat wil ik ook. Een overzichtelijk leven, waar je hard werkt en precies weet wat er van je verwacht wordt. Het lijkt me zo… rustig.” De vriend is al de derde die uit het niets over boerderijen begint. Mijn omgeving lijkt in de ban te zijn van een ander leven, waar je dag gedicteerd wordt door de stand van de zon en je enige deadline iets met hooibalen of knappende uiers te maken heeft.

Lees verder

Wij schrijven jou deze brief, omdat we ons zorgen maken. Zorgen om jou, om de PVV en om Nederland. Nu is de indruk ontstaan dat deze zorg slechts leeft onder het oudere deel van de aanhang. Maar wij zeggen jou: de zorg leeft generatiebreed.

Die zorg, Geert, betreft de voorgenomen samenwerking met het Christen Democratisch Appèl. Want het zijn weliswaar geen moslims, daar bij het CDA, maar het blijven wel christenen. Christenen die pal staan voor het recht om homoseksuele leraren van scholen te weren. Christenen die gedogen dat homostellen door huwelijksambtenaren worden gediscrimineerd. Christenen die toejuichen dat creationisme aan kinderen wordt onderwezen. Christenen die geloven dat niet de vrouw, maar God over een zwangerschap beslist. Christenen die, kortom, geen ‘religie’ maar een ‘politieke ideologie’ voorstaan. Nogmaals: het zijn dan wel geen moslims.

Lees verder

Het gebeurt niet vaak dat twee dingen waar je van houdt samensmelten, om zo gezamenlijk iets nieuws en minstens dubbel zo prachtigs te vormen. Ik wacht bijvoorbeeld nog steeds op de dag dat Albert Heijn komt met gesuikerde kaaskoekjes, of het moment dat eindelijk Disney’s De Kleine Zeemeermin: Zombie Mayhem in de bioscopen draait.

Maar nu is het toch gebeurd. Het is nieuw, het is wonderschoon, het is wat sommigen het bewijs zouden vinden dat Satan bestaat. Het is de Snugerena.

Lees verder

Het programma Zomergasten is weer afgelopen. Dat vind ik jammer, niet alleen omdat de laatste aflevering altijd onherroepelijk het eind van de zomer inluidt (wat met deze apocalyptische regen niet zo’n schok is), maar ook omdat het een van de weinige programma’s is waar ik over kan napraten.

Veel van mijn vrienden hebben geen tv, meestal omdat ze er geen plek voor hadden of het te duur vonden om er één te kopen. Maar ze missen hem ook niet. Ze kijken op hun laptop naar internetnieuws, kopen dvd-boxen met series en huren films, en de programma’s die ze toch graag willen zien vinden ze op uitzendinggemist.nl.

Lees verder

Via een vriendin hoorde ik dat twee gezamenlijke vrienden gingen trouwen. Om over het enigszins genante aspect dat ik hier niets van wist heen te praten, zei ze haastig: „Maar het wordt geen grote trouwerij ofzo. Ze hebben voor de gratis dag gekozen.” Er zouden maar een paar mensen komen, de huwelijksuitnodiging was een mailtje. Omdat ik er toch graag bij wilde zijn, vroeg ik hoe laat de plechtigheid zou plaatsvinden. Dat was half negen ’s ochtends. Anders was het niet meer gratis.

Lees verder

Mijn vader houdt van computers. Hij kocht onze eerste computer al toen ik één jaar was, voor mijn gevoel niet lang na de tijd dat computers nog een hele zaal besloegen en meer stroom gebruikten dan een middelgrote stad. Die van ons was juist klein, ratelde innemend als je hem opstartte en kende maar één kleur: helgroen. Er zat een spelletje op dat Mix and Match heette waar je Sesamstraatfiguren kon husselen door bijvoorbeeld de voeten van Pino onder het lijf van Ernie te plakken. Elk husselresultaat werd voorafgegaan door een Koekiemonster met koksmuts op, die in een grote pan soep roerde. Ik leefde voor dat Koekiemonster. Ik denk dat ik mijn gehele derde levensjaar in trance achter het beeldscherm heb doorgebracht.

Lees verder