Berichten gepost in 31 december 2008

Jan Blokker:

Het einde van het jaar van de Mickey Mouse-competitie

In de voetballerij hoor je weleens smalend spreken over de ‘Mickey Mouse-competitie’, want Ajax kan niet eens meer winnen van een onnozel clubje als VVV-Venlo, terwijl FC Groningen straks Europees tegen Real Madrid zou moeten spelen. Dat is inderdaad zoiets als wanneer Geert Wilders met hulp van de parlementaire pers wordt uitgeroepen tot Politicus van het Jaar.

Mickey Mouse.

In de door Wilders voorgezeten kamerfractie heeft ook een zekere Hero Brinkman zitting, een gewezen smeris uit Amsterdam, die onlangs een motie indiende waarin hij er bij het kabinet op aandrong alle staatsrechtelijke banden met de Antillen en Aruba te verbreken. In zijn toelichting omschreef de indiener de eilanden waarmee wij nog altijd in een soort koninkrijk zitten als ‘een grotendeels corrupt boevennest’, dat we beter via Marktplaats ter overname kunnen aanbieden.

Lees verder

Aaf Brandt Corstius:

En dat, beste mensen, was hét nieuws van 2007

Dit was het eerste jaar van mijn leven waarin ik elke werkdag een column schreef (behalve in de zomervakantie, toen ik drie weken sliep). Ik heb dus goed kunnen bijhouden wie de Beste Mensen van het jaar waren.

Ik begin maar meteen met Beste Dode. We hadden in Nederland natuurlijk veel doden, maar zoiets moet je ook vanuit een serieus, internationaal, politiek-maatschappelijk-cultureel perspectief bekijken. Anna Nicole Smith komt dan uit de bus als Beste Dode. Ik geloof dat in Amerika nog steeds alle journaals uitsluitend over haar dood gaan, en over de vraag wie de vader van haar baby is.

Lees verder

Jan Blokker:

De koningin bestaat niet

Bestaat de koningin?

Kinderen geloofden vroeger graag dat zij nooit naar de wc hoefde, dat ze ’s avonds met gouden vorken kleine hapjes van gouden borden prikte en dat ze op duizend matrassen sliep. Mohammedaanse kinderen geloofden bovendien dat ze zich van bijvoorbeeld ’s Gravenhage naar Buenos Aires verplaatste op een kostbaar vliegend tapijt van het prachtigste Perzische weefsel.

In het kader van de democratie is door mensen van niet-koninklijke bloede (vaak sociologen) de onttovering teweeggebracht. Die leidde er toe dat de vorstin jaarlijks in een gouden rijtuig naar een vergadering van de beide Kamers der Staten-Generaal werd gereden om een toespraak te houden. Bij wijze van relict uit vroeger dagen had men nog afgesproken dat ze die redevoering wel mocht uitspreken, maar niet zelf geschreven mocht hebben. En om het sprookje overeind te houden zat de minister-president in de zaal naar haar tekst te luisteren alsof het allemaal nieuw voor hem was.

Lees verder

Aaf Brandt Corstius:

‘Ukraine’, klonk het. ‘For snowlovers.’

Sinds ik in het bezit ben van een harddiskrecorder zie ik haast nooit meer een reclame. Ik kijk alleen maar naar programma’s die ik heb opgenomen en spoel reclames door. Maar deze week zag ik tijdens een zeldzaam zapmoment (zappen, zó 2007) een intrigerend reclamespotje.

Het leek een reclame voor een standaard skigebied, maar de voice-over sprak vreemde, ietwat steenkolen-Engelse teksten uit. ‘Frank people. Warm hearts. Entirely near you.’ Welk skigebied afficheerde zich met de eerlijkheid van de lokale bevolking? Vast niet Zwitserland of Oostenrijk. De bewoners werden in het filmpje uitgebreid getoond; vrolijke luitjes met ronde gezichten, die in een après-skihut op grote houten pannen trommelden. Nee, zeker geen Zwitsers. Ik wachtte op het eind van het spotje. ‘Ukraine’, klonk het. ‘For snowlovers.’

Lees verder

Aaf Brandt Corstius:

Waar ruikt kalkoenhaas eigenlijk naar?

Zo, de Kerst zit er weer op. Gek genoeg vond ik het dit jaar niet deprimerend. Waarom Kerst wél deprimerend kan zijn, daar hoef ik geen stukje over te schrijven; dat weet iedereen die momenteel met resten kalkoen en nasmeulende familieruzies aan een eettafel zit waarop honderden nooit meer eraf te krijgen rode wijnvlekken zich hebben afgetekend.

Slechts één kerstfenomeen heeft mij dit jaar af en toe in een instantdepressie doen schieten, en dat was de Excellent-collectie van Albert Heijn: vleesjes en visjes in een speciale paarse verpakking, waarop groot ‘Voor de feestdagen’ stond. Je kunt de Excellent-producenten niet gemist hebben, want de bijbehorende reclames waren om de vijf minuten op tv, met aanstekelijke liedjes over kalkoengebraad op de melodie van Jingle Bells. ‘O, pepersaus, pepersaus, over de kalkoen/ Eventjes de oven in, meer hoef je niet te doen.’

Lees verder

Jan Blokker:

Misdaad en straf: allemaal één pot nat geworden

Voorzover ik me kan herinneren is in Nederland nooit een rechtbankfilm geprobeerd. Logisch misschien: we hebben ook geen jury’s, dus is er geen theater.

Over het ‘proces van de eeuw’ is dit jaar in de media wel een hoop poeha gemaakt, en Lex Runderkamp werd zo bekend dat hij als de Bart Chabot van de journalistiek mocht meedoen aan het Nationaal Dictee, maar om nou te zeggen dat het bloed regelmatig in m’n aderen is gestold – nee. Op het moment dat de NPS toestemming kreeg om het vonnis live uit te zenden, hadden ze natuurlijk ook meteen moeten vragen of ze de voorlezing mochten laten verrichten door een oudere acteur van het type Spencer Tracy of Henry Fonda. Dan was het misschien nog wat geworden.

Lees verder

Aaf Brandt Corstius:

Jaap Jongbloed, bijvoorbeeld, doet een bloedstollende trapezeact

Van kalkoen eten schijn je heel moe te worden. Dat is uiteraard een Amerikaanse wijsheid, want Amerikanen kunnen van elk soort voedsel een nare bijwerking opnoemen, hysterisch als zij zijn. En toch maar dooreten! In dat land!

Goed, tot zover de vlijmscherpe maatschappijkritiek. Kalkoenmoeheid, of turkey coma zoals dat in Amerika heet, kun je mooi als excuus gebruiken als je morgenavond bij de Tros naar het Kerststerrencircus wilt kijken. Ik was bij de opnamen, en het is echt een aanrader. Vooral als je vlak voor de jaarwisseling onverwachts heel veel respect wilt krijgen voor Angela Schijf en Lucille Werner. Die twee vrouwen doen in dat kerstcircus díngen – dat wil je haast niet weten.

Lees verder

Jan Blokker:

Want zo veel houd ik van België

Een poosje geleden las ik ergens op een opiniepagina een artikel van CDA-parlementariër Jan Schinkelshoek, die de toen al voor al z’n politieke examens gezakte Vlaamse geestverwant Yves Leterme blijkbaar een hart onder de riem wilde steken. Hij stelde voor de Nederlands-Vlaamse taalunie na Yves’ machtsovername op te rekken tot een Nederlands-Vlaamse culturele unie, en god mag weten tot welke unies nog meer, maar tussen de regels door kon je lezen dat het (ook weer van Capelle aan de IJssel afkomstige christelijk gereformeerde) kamerlid haast elke nacht van een fusie van de eeuw droomt.

Lees verder

Aaf Brandt Corstius:

O, o, ik zat bijna te wilfen!

Toen ik deze week het woord ‘dumpkoreaantje’ in volle ernst in een krantenkop zag staan (het sloeg op het Koreaanse meisje dat door haar adoptieouders met bon en al werd geretourneerd werd omdat ze – verrassing! – psychologische problemen bleek te hebben) dacht ik: dumpkoreaantje had kunnen meedingen naar de prijs voor het Woord van 2007.

Maar dumpkoreaantje was net te laat, al had het perfect gepast in de lijst winnende woorden. Want al die woorden, viel mij op, gingen over slecht nieuws. Kijk maar naar de top-10: bokitoproof (de winnaar), comadrinken, klimaatneutraal, slurptaks, lokhomo, wilfen, formatiemoeheid, zelfbedieningskapitalisme, reltoerist en opacriminaliteit. Allemaal woorden die uit niet al te florissante nieuwtjes zijn voortgekomen. Nou ja, behalve ‘wilfen’ dan; dat is surfen op internet terwijl je niet meer weet naar welke informatie je eigenlijk op zoek was. Op zich trouwens slecht nieuws, dat zoveel mensen doelloos zitten te internetten dat er een woord voor bedacht is. (Eerlijk gezegd vind ik opacriminaliteit ook niet bij slecht nieuws horen. Ik zie bij het horen van dat woord namelijk steeds die opa met die rode blosjes uit de Werther’s Echte-reclame voor me, die een rol Werther’s Echte steelt. Ik weet ook niet waarom ik die visual krijg. Maar ik kan in dat woord dus weinig slechts zien.)

Lees verder

Aaf Brandt Corstius:

In de hal waren ook een paar echte mensen aan het werk

Ik heb gisteren al twee keer de virtuele kerstkaart van de dansende elf gekregen (je kent het wel: mensen plakken een foto hun hoofd op dat van een dansende internetelf en dansen vrolijk over je scherm). Nu kan ik wel zeuren dat mensen te belazerd zijn om een echte papieren kerstkaart te sturen, maar ík ben zelfs te belazerd om van mezelf een dansende elf te maken, dus ik zeg niks.

Maar ik begrijp wel dat TNT Post in deze tijd van virtuele kerstkaarten graag de noeste papieren kerstkaart wil promoten. TNT had daartoe journalisten uitgenodigd in hun sorteerkantoor, om leuk te komen kijken hoe de kerstpost gesorteerd wordt.

Lees verder