Voorzover ik me kan herinneren is in Nederland nooit een rechtbankfilm geprobeerd. Logisch misschien: we hebben ook geen jury’s, dus is er geen theater.

Over het ‘proces van de eeuw’ is dit jaar in de media wel een hoop poeha gemaakt, en Lex Runderkamp werd zo bekend dat hij als de Bart Chabot van de journalistiek mocht meedoen aan het Nationaal Dictee, maar om nou te zeggen dat het bloed regelmatig in m’n aderen is gestold – nee. Op het moment dat de NPS toestemming kreeg om het vonnis live uit te zenden, hadden ze natuurlijk ook meteen moeten vragen of ze de voorlezing mochten laten verrichten door een oudere acteur van het type Spencer Tracy of Henry Fonda. Dan was het misschien nog wat geworden.

lees verder›

Van kalkoen eten schijn je heel moe te worden. Dat is uiteraard een Amerikaanse wijsheid, want Amerikanen kunnen van elk soort voedsel een nare bijwerking opnoemen, hysterisch als zij zijn. En toch maar dooreten! In dat land!

Goed, tot zover de vlijmscherpe maatschappijkritiek. Kalkoenmoeheid, of turkey coma zoals dat in Amerika heet, kun je mooi als excuus gebruiken als je morgenavond bij de Tros naar het Kerststerrencircus wilt kijken. Ik was bij de opnamen, en het is echt een aanrader. Vooral als je vlak voor de jaarwisseling onverwachts heel veel respect wilt krijgen voor Angela Schijf en Lucille Werner. Die twee vrouwen doen in dat kerstcircus díngen – dat wil je haast niet weten.

lees verder›

Herdenkingen zijn geen nieuws. „Daar doen we niet aan”, was het devies op de redactie. Nieuwspagina’s die terugblikken kampen met een gebrek aan kopij – én fantasie, zo was de veronderstelling. En waarschijnlijk is het waar. Natuurlijk, persbureaus nemen nooit vakantie, maar rond Kerst en Oud en Nieuw zijn ze onderbezet, en redacties merken dat. ‘Het lijkt wel of er niets is gebeurd de afgelopen dagen’, klinkt het dan, ‘misschien een terugblik?’

Maar nieuws is van alle dagen, alleen de persbureaus, de nieuwsboeren onder de correspondenten, doen het deze tijd even rustig aan. Soms spreken correspondenten het gewoon met elkaar af en wordt de rat race een paar dagen stil gelegd. Rond Kerst dus bijvoorbeeld. Even geen gedoe over wie eerder was. Immers, op de persbureaus na is er geen mens die zit te klokken wie het nieuws als eerste heeft gebracht. En dus weten de persjongens dezer dagen precies van elkaar wie op welke Thaise stranden liggen bij te komen en vooral voor hoe lang.

À propos, Thaise stranden. Hoe staat het eigenlijk in Zuidoost-Azië, drie jaar na de Tsunami? Tijd voor een terugblik (de anderen volgen morgen en overmorgen). Antwoord: niet goed, als we de persberichten erop naslaan. Miljarden toegezegd, maar niet in de juiste handen beland. Miljoenen intenties, maar weinige waargemaakt. Duizenden beloften, maar een fractie vervuld.

Langs het strand van Pereliya op Sri Lanka zijn ze er gelaten over. Het dorpje onder de rook van Colombo dreef talloze keren over de televisieschermen van een geschokte wereld toen daar 1.500 reizigers in een overvolle trein om het leven kwamen en zij als sardientjes in blik werden ondergedompeld in een kolkende bak met water. Sindsdien staan de wrakken er roestig en verschrompeld bij. „Het heeft geen nut om te praten over wat er is gebeurd. De golven kwamen, de golven verdwenen”, zegt een rietvlechter uit Pereliya. „We hebben toen iets gekregen. Anderen hebben meer gekregen. En nu is het voorbij.”

Tot zover de terugblik. Prettige Kerst.