Moet je de politiek serieus nemen?

Absoluut, is me altijd bijgebracht. Iedereen die prijs stelt op een open, rechtsstatelijke parlementaire democratie, weet dat hij de politiek op de koop toe krijgt. Die lijkt soms misschien een beetje smoezelig, maar veel alternatief hebben we niet, en zolang je de boel scherp in de gaten houdt, kan er eigenlijk weinig mis gaan. Maar serieus nemen blijft de boodschap.

Levensles.

Ik heb jarenlang m’n best gedaan. Consequent heb ik m’n achterdocht toegepast op zulke achtereenvolgende beoefenaren van het métier als Jan de Quay, Norbert Schmelzer, Willem Aantjes, Hans Wiegel, Dries van Agt, Ruud Lubbers, Wim Kok, Rita Verdonk en Aart Jan de Geus (dan noem je toch wat), tot en met de hoofdrolspeler uit De Wouter Tapes, en al die tijd heb ik me kranig gehouden. Zelfs in de dagen van Hans Janmaat ben ik de politiek, waar de sukkel toe behoorde, serieus blijven nemen. Je moet van goeden huize komen wil je mij van m’n geloof laten vallen.

Lees verder

Net zoals legioenen vrouwen die rond 1987 een meisje waren, was ik ooit in de ban van Dirty Dancing. Nog steeds kan ik amper in natuurwater rondzwemmen zonder de gedachte: ‘Wat zou het leuk zijn als Patrick Swayze me nu uit het water optilt en The Lift met me doet’.

Niet dat ik verliefd was op Patrick Swayze; ik was al op Karate Kid. Maar het gegeven van een rijk meisje dat Baby heet en een arme man die Johnny Castle heet en een heleboel broeierig gedans, daar sloeg mijn pre-puberbrein ernstig van op hol.

Lees verder