jan blokker: De dag dat ik misschien van mijn geloof viel

Moet je de politiek serieus nemen?

Absoluut, is me altijd bijgebracht. Iedereen die prijs stelt op een open, rechtsstatelijke parlementaire democratie, weet dat hij de politiek op de koop toe krijgt. Die lijkt soms misschien een beetje smoezelig, maar veel alternatief hebben we niet, en zolang je de boel scherp in de gaten houdt, kan er eigenlijk weinig mis gaan. Maar serieus nemen blijft de boodschap.

Levensles.

Ik heb jarenlang m’n best gedaan. Consequent heb ik m’n achterdocht toegepast op zulke achtereenvolgende beoefenaren van het métier als Jan de Quay, Norbert Schmelzer, Willem Aantjes, Hans Wiegel, Dries van Agt, Ruud Lubbers, Wim Kok, Rita Verdonk en Aart Jan de Geus (dan noem je toch wat), tot en met de hoofdrolspeler uit De Wouter Tapes, en al die tijd heb ik me kranig gehouden. Zelfs in de dagen van Hans Janmaat ben ik de politiek, waar de sukkel toe behoorde, serieus blijven nemen. Je moet van goeden huize komen wil je mij van m’n geloof laten vallen.

Komt de leider van de Nederlandse parlementaire delegatie naar de Antillen van goeden huize?

Achjezus, Willibrord van Beek. Leider van onder anderen Hero Brinkman (PVV), die vorig jaar in de Kamer verklaarde dat de koninkrijksdelen in de West ‘grotendeels een corrupt boevennest’ vormen, die we zo snel mogelijk van de hand moeten zien te doen.

Zonder het recht op politieke opinies hebben we tenslotte geen democratie, geen vrijheid van meningsuiting, en niet eens meer de kans om dingen te benoemen.

Waarschijnlijk wist Hero toen al dat hij in januari naar de Antillen mocht, en anders had hij het kunnen zien aankomen, want als specialist van zijn fractie geniet hij het voorrecht om van tijd tot tijd te worden uitverkozen in een commissie van Willibrord.

Je mag dat tegenwoordig geloof ik niet meer zo zeggen, maar Hero provoceerde de Antillianen op die manier dus om excuses te eisen – en zo nee, dan praten we niet met je. En tegelijkertijd provoceerde hij Willibrord om eerst tegen de Antillianen te zeggen dat hij en de andere commissieleden hun eilanden géén boevennest vonden, om ze vervolgens de democratische uitleg van het samen-uit-samen-thuis-beginsel voor te houden. Ze waren immers met elkaar één democratisch aangewezen parlementaire commissie, en als Hero niet naar binnen mocht, gingen ze geen van allen naar binnen.

‘Overleg tussen Antillen en Nederland mislukt’, stond de volgende dag in alle kranten, en dat betekende weliswaar vrijwel niks omdat Willibrord en de zijnen ook niks hadden betekend (in juni komen de Antillianen weer gewoon naar Den Haag), maar de naam van Brinkman hebben we allemaal onthouden, en de naam van de PVV galmde door de media.

Vermoedelijk nog deze maand horen we weer van ze. Dan heeft Wilders de film klaar waarin wordt bewezen dat de koran een fascistisch boek is dat net als Mein Kampf behoort te worden verboden – en nu al sjouwt de Amsterdamse hoofdcommissaris Welten alle hem bekende moslimadressen af om huis aan huis te verzekeren dat hij en de rest van de Nederlandse bevolking (op 600.000 kiezers na) het oneens zijn met de opvatting dat de koran een fascistisch boek zou zijn dat net als Mein Kampf zou moeten worden verboden. En of iedereen zich koest wil houden als de film straks op YouTube of op Wilders z’n eigen website verschijnt.

Niets is zo democratisch als het overlegmodel.

Maar als de moslims zich niet koest houden?

Dan zullen we, ongeveer als Willibrord van Beek op de Antillen, als één man achter Wilders moeten gaan staan om onze politieke rechten te verdedigen.

Misschien dat ik dan eindelijk van mijn geloof val.