Aaf Brandt Corstius: Het innerlijk leven van ongephotoshopte milieukunstenaressen uit Terwispel
Onze samenleving schijnt in rap tempo te seksualiseren, en dat schijnt gevaarlijk te zijn. Vinden mensen zoals André Rouvoet en Ronald Plasterk. Al heb ik het idee dat het wel meevalt: zo las ik laatst dat er in Nederland eigenlijk maar één officieel Breezersletje gevonden is, en als je het mij vraagt zijn videoclips met vrouwen in bikini’s en met veel bil ook niet iets van de laatste paar jaar. Daar zat ik als tienjarige al naar te kijken.
Maar goed, er is een groep mensen die dat allemaal heel erg vindt, en daarom verschijnen er nu constant essays en nota’s en boeken tegen de seksualiseringvandesamenleving (deze term wordt zo vaak gebruikt dat ik voorspel dat hij binnenkort één woord wordt).
Tot die groep mensen behoort ook Wieke de Haan, een schrijfster die gisteren haar boek Echt mooi aan minister Plasterk presenteerde. Wieke de Haan maakt zich heel veel zorgen over de seksualiseringvandesamenleving, en dan vooral met betrekking tot vrouwen. Daarom heeft zij zeventien vrouwen, ‘van een wereldberoemd fotomodel tot een milieukunstenaar uit Terwispel’ geïnterviewd over hun rijke innerlijk leven. Bij die interviews staan ongephotoshopte portretten van de vrouwen; dit alles om te benadrukken dat het nu eens niet om het uiterlijk gaat.
Plasterk zei dat hij blij was met het boek, al benadrukte hij dat hij in zijn veelbesproken Emancipatienota misschien té streng was geweest over de seksualiseringvandesamenleving en lustobjecten en affiches met vrouwen in bh’s. Bij Plasterk thuis was de opgewonden inhoud van zijn Nota zelfs een running gag geworden, vertelde hij, en zijn vrouw en hij hadden hun sms’jes tijdenlang grappend ondertekend met de afkorting jlob. Dat was een koosnaampje, en het betekende ‘jouw lustobject’.
Maar Plasterk heeft die discussie nou eenmaal aangezwengeld, en daar moet hij nu denk ik de rest van zijn ambtsperiode voor boeten door constant boeken over het innerlijk leven van ongephotoshopte milieukunstenaressen uit Terwispel in ontvangst te nemen, en bij dat soort gelegenheden te luisteren naar dichteressen in grote wollen coltruien die reciteren: ‘Een lichaam waarin vrouwen willen wonen/is een lichaam, geen lustobject’, waarin even later ‘de commercie spekt’ rijmt op ‘lustobject’.
Het woord lustobject bleef de rest van de middag in mijn hoofd rondzingen. Vanwege die sms’jes van Plasterk. Mensen, dat is pas nieuws: Ronald Plasterk is iemands lustobject. Kan iemand dáár eens een Nota over schrijven?
