Hoe vaak moet een mens bidden om een beetje mee te tellen bij de Voorzienigheid?

Voor moslims is dat duidelijk: vijf keer per etmaal. Ik weet nog wat ik als Nederlander uit de joods-christelijke traditie dacht toen de keurige Iraanse chauffeur die me naar Persepolis zou brengen, ineens stopte en uitstapte. Ik dacht: zeker panne. De sjah zat toen nog op de pauwentroon. Afshin Ellian was al bijna een communistische jongere.

Tot m’n verwondering liep de chauffeur niet naar voren maar naar achteren, opende de klep van de koffer, en haalde er een kleedje uit. Hij keek me even half verontschuldigend aan, alsof hij wilde zeggen dat het nou eenmaal tijd was, ging door de knieën, boog, en bad. Vijf minuten later reed hij gesterkt weer verder.

Lees verder

Het weekeinde is er al overheen, maar ik moet iets kwijt over de kunstenares die ik vrijdag bij De wereld draait door zag. Zij had haar kat gewurgd en van de vacht een handtasje gemaakt.

Deze kunstenares – ze heet Tinkebell en ze draagt de hele tijd roze jurken en roze oogschaduw (klinkt in deze beschrijving iets van intense geërgerdheid door? Dat is de bedoeling!) – enfin, deze Tinkebell dus, praatte het wurgen van haar kat goed door te zeggen dat die kat depressief was.

Ja, mijn kat is ook depressief, als je het puur op de symptomen bekijkt: ze slaapt de hele dag, ze eet te veel en als ik een leuk balletje voor haar in de lucht gooi, kijkt ze me aan met een blik van ‘wat moet je van me, mens?’ Dit, mijn lieve Tinkebell, heet: het gedrag des kats. Het heeft niets met depressie te maken.

Lees verder