Dat waren gisteren natuurlijk spannende ogenblikken, zo rond het klokje van half vier. Ik had Radio 1 aan gedaan zoals je op oudejaarsavond de televisie aan doet: niet om naar de verschrikkelijke vrolijkheid te kijken, maar om op de seconde af op tijd te weten wanneer de champagne kan worden ingeschonken.

Zou de wereld ten onder gaan, of kregen we nog een sprankje hoop?

Pia Dijkstra, die de omroepbeurt had, sprak in de studio met Dick Pels, die in de beslissende minuten zijn licht mocht laten schijnen. Sociologisch licht natuurlijk, want dat heeft hij indertijd opgestoken. Pia was in de voorgaande middaguren waarschijnlijk door haar voorraad economen, koerskenners, beroepsbeleggers en analisten heen geraakt. Dat zij voor de zekerheid ook nog een socioloog achter de hand had gehouden, kwam dus goed uit.

lees verder›

Mensen weten het niet, maar columns schrijven is een exacte wetenschap met regels en formules. Zo mag je als mannelijke columnist bijvoorbeeld 1 op de 70 columns laten gaan over je huiskat, en als vrouwelijke columnist 1 op de 120. Nu heb ik dat quotum al overschreden, en dat is jammer als je als columnist ziek thuis zit en er weinig om je heen gebeurt, behalve dan, tja, de kat. Die haalt een scala aan malle dingen uit, maar daar mag ik niet over schrijven.

Daarom was mijn blijdschap groot toen ik gisteren op het radionieuws hoorde dat er op Schiphol een reuzenkat was onderschept. De reuzenkat (vijftien kilo, tweeëntwintigduizend euro) is een nieuwe trend in huisdierenland. Ik zie hierin een beweging tegen de kleine hondentrend; al die Paris Hiltonhondjes met diamanten oorbelletjes die je de afgelopen jaren door de straten zag trippelen. Opzij, fatterige keffer, hier komt de reuzenkat!

lees verder›