Ik vind het wereldnieuws interessant, vanaf de bank. Mijn broer is anders. Hij volgt het nieuws – vooral over Rusland en de obscure landjes die tegen Rusland aanliggen, want daar schrijft hij over – ter obscure plekke.

Toen de Onduidelijke Ossetische Oorlog uitbrak – ik begrijp nooit iets van die Kaukasuskwesties rond semi-autonome ex-provincietjes die onafhankelijk willen worden – wilde mijn broer erheen. Naar die oorlog, dus. Om verslag te doen. Mijn vader en ik verboden hem om te gaan, en vreemd genoeg luisterde hij naar ons. Misschien had hij ineens het besef dat een oorlog toch echt een oorlog is.

Lees verder

Het dreigde weer even heel erg komkommertijd te worden in Nederland, maar toen diende Mohammed Enait zich gelukkig aan, een grote, bebaarde moslim met een gebreid mutsje die graag klantmanager wilde worden bij de Sociale Dienst in Rotterdam, maar niet werd aangenomen omdat hij vrouwen geen hand wil geven.

Gaap, Mohammed, zou je denken, bedenk eens wat nieuws. Vrouwen geen hand geven, dat is zo 2007, dat is zo Rita Verdonk, dat is zo oude imam. Weiger eens wat anders – knipogen, bijvoorbeeld, of ‘hoi’ zeggen als afscheidsgroet.

Lees verder

In mijn zelfbedachte lunchpauze (ik ben freelancer, dus dan is het hele leven in principe een lunchpauze) ging ik naar de zevende verdieping van de Amsterdamse bibliotheek om een broodje te eten bij de La Place die daar gevestigd is.

Ondertussen las ik in de krant over Ötzi, een prehistorische man wiens lijk in 1991 gevonden is in de Alpen. Ötzi leefde 5.300 jaar geleden, en zijn lijk is dus erg oud, maar toch vinden onderzoekers steeds nieuwe dingen over hem uit. Zo zijn ze er nu achtergekomen dat Ötzi ‘vrijwel zeker een herder’ was.

Lees verder

Waarom is Wijnand Duyvendak nou eigenlijk opgestapt? Niet om daad bij spijt te voegen; daarvoor kwam zijn ontslagbrief negen dagen te laat. Ook niet omdat het moest van Femke; ze zou Wijnand „enorm missen”, zei ze. Nee, het was uiteindelijk gewoon een imagokwestie: de beeldvorming pakte anders uit dan gepland. In plaats van te worden gehuldigd als een bekeerd milieuactivist die dapper te biecht was gegaan om schoon schip te maken, werd Duyvendak weggezet als „de Wijnand uit de jaren 80”. En dat was de bedoeling niet: straks zou iedereen denken dat ze hier te maken hadden met een groene radicaal vermomd als volksvertegenwoordiger.

Lees verder

‘Je mag in de menselijke haag gaan staan, of je mag in het familievak’, zegt de persvoorlichtster van het Olympisch Stadion, ofwel het Oude Vogelnest. Het is half vijf maandagmiddag, en de sporters komen zo aan voor de huldiging.

Kiezen tussen de menselijke haag en de familie: het is niet makkelijk. Eigenlijk klinkt het allebei nogal intimiderend. Ik kies voor de menselijke haag, een lange rij dicht op elkaar staande mensen met oranje kleren aan. De sporters laten op zich wachten. Ver weg, op een podium, staat Jack van Gelder met een persoon die verkleed is als vlam. De vlam klapt en danst.

Lees verder

Het is heel erg, maar ik geloof dat ik een beetje in een zwart gat ga vallen nu de Olympische Spelen voorbij zijn.

Ik heb niets met sport, maar door drie factoren raakte ik nogal verzeild in de Spelen. Ten eerste heb ik een vriend die voordeed hoe je van de Spelen moet genieten: liggend op de bank vanaf ’s morgens vroeg elke sport die zich aandient aan je voorbij laten trekken.

Sport is natuurlijk een saaie aangelegenheid: de een rent hard, de volgende rent harder, en weer een ander rent het hardst. Maar de Nederlandse sporters hadden boeiende Oprah-verhalen: Deborah Gravenstijn, die familie- en scheidingsleed achter de rug had, en zilver won met judo. En die lieve kale zwemmer: leukemie gehad, tóch eindeloos het IJ blijven overzwemmen, en dan goud winnen. Persoonlijk leed maakt een mens boeiend, overwonnen persoonlijk leed is nog fijner, en overwonnen persoonlijk leed bekroond met een olympische medaille is het allerfijnst.

Lees verder

Zo, ik ben er eindelijk achter wat ik het leukste onderdeel van de Olympische Spelen vind. Op de opening na dan, want leuker dan honderd Chinezen die duveltje uit een doosje spelen wordt het natuurlijk niet. Het één na leukste onderdeel dan, is het turngala.

Het turngala is een beetje een Montessori-onderdeel: je mag doen wat je wil, ook in rare kleren, en krijgt er geen punten voor. Deed me erg aan mijn lagereschooltijd denken. Vooral het aspect ‘geen punten’ stond me aan, want na al die euforische dan wel diepongelukkige sporters had ik net iets te veel plaatsvervangende emoties doorgemaakt.

Lees verder

Ooit werkte ik, net als iedere andere noodlijdende student, bij een telemarketing-onderzoek-mensen-onder-het-eten-lastigvalbedrijf. Ik moest vanaf een uur of zeven ’s avonds mensen opbellen met complexe meerkeuzevragen als ‘Bevalt Dash u matig, goed, een beetje goed, heel goed, uitmuntend, zeer uitmuntend, fantastisch, of zo goed dat u het bijna niet kunt bevatten?’

Bij het bellen kreeg ik vaak eenzame oude mannen aan de lijn, op de rand van zelfmoord, die in mij, de telemarketingonderzoeksvrouw, hun laatste luisterend oor hadden gevonden. Zo’n man vertelde dan honderduit over zijn eigen, afschuwelijke leven, dat nu aan een zijden draadje hing, want die depressie ging maar niet over, en hij zat al drie weken alleen thuis, met slechts een rol beschuit en een fles jenever. De supervisor, die met onze gesprekken meeluisterde, maakte dan woeste afkapbewegingen met haar hand. Ik mocht mijn tijd niet verkwisten aan dit soort figuren.

Lees verder

De afgelopen tijd logeerde mijn broer bij mij. Hij zat dan achter zijn laptop naar zijn Facebookpagina te kijken, en zei de hele tijd dingen als: „Tanja heeft een olifantje aan mij gegeven.”

Ik voelde dan onze minigeneratiekloof opspelen, die ook altijd aan het licht komt als ik iets over de Berenboot zeg en hij dat niet begrijpt. Mijn broer is een fanatiek gebruiker van Facebook. Ik ben drie jaar, één maand en zes dagen ouder dan hij, en ik heb niets met Facebook, en niets met Hyves, en niets met al die andere sites waarop je een heel klein fotootje van jezelf op iemands pagina zet en dat dat dan betekent ‘ik ben jouw vriend’.

Lees verder

Shellbaas Jeroen van der Veer zei begin deze maand in Nova dat het „geen zin heeft” om veel te investeren in duurzame energie, omdat dat nog „te duur is”. Zou er zoiets bestaan als een Nobelprijs voor Cirkelredeneringen, dan had het comité in Oslo van mij de champagne mogen ontkurken.

We have a winner.

Het is natuurlijk andersom: alternatieve energie is nog te duur, doordat er véél te weinig in geïnvesteerd wordt. Vergelijk de zonnepanelen van nu maar met de computers van vroeger. De eerste IBM PC – 4 megahertz, 64 kb geheugen en een floppy als harde schijf – kostte drieduizend dollar schoon aan de haak. Rendabel? In de verste verte niet. Toch werd er een vermogen tegenaan gegooid om het aan de man te brengen. Je moet er niet aan denken dat visionair Jeroen van der Veer destijds topman bij IBM was geweest.

Lees verder