Plotseling is vriend en vijand het erover eens: het kapitalisme is failliet. De kredietcrisis, energiecrisis en klimaatcrisis hebben de machtigste westerse ideologie ontkracht. Haar ideologische geesteskindje – de vrije markt – is een zachte wiegendood gestorven. Of, zoals deze krant het samenvatte: „Pinnen! Nu het nog kan!”.

Het is fascinerend om te zien hoe journalisten en commentatoren meedeinen op de golven van het nieuws dat ze verslaan. Toen de kranten twee maanden geleden bol stonden van China als oprukkende economische wereldmacht, viel er maar één melodie te beluisteren: het vrijemarktkapitalisme had ook in het Oosten voet aan wal gezet. Nu vallen er drie banken om en de hele ideologie kan alweer naar het graf worden gedragen.

Lees verder

Stevie Wonder had jarenlang geen zin om op te treden. Ik kon me er wel iets bij voorstellen, dat je na duizenden concerten met steeds minder geestdrift Isn’t she lovely ten gehore brengt.

Maar twee jaar geleden ging zijn moeder dood, en toen herontdekte Stevie, aldus Stevie zelf, ‘de helende kracht van muziek’.

Ik zeg: prima, die helende kracht, want daardoor kon ik hem voor het eerst van mijn leven live zien, in de Bercy-sporthal in Parijs. Het concert in Nederland was ik misgelopen.

Lees verder

Kun je het vergelijken met een speler die van het veld wordt gestuurd?

Getalsmatig niet. Als we 1.600 jongens en meisjes naar Uruzgan hebben uitgezonden, en we stellen er 24 op non-actief, dan moeten we met anderhalf procent minder mankracht doorvechten. Maak hetzelfde sommetje voor een voetbalelftal, en er is niet eens één man overboord. Je zou op z’n ergst van een gele kaart kunnen spreken.

Wat moeten we ons trouwens voorstellen bij het non-actief waarover je steeds hoort? In de burgermaatschappij weet je wat dat is: ruzie in de tent, eigenlijk zou ontslag moeten volgen, maar om het beschaafd te houden wordt de ongewenste medewerker ‘op non-actief gesteld’. Meestal gaat het ook om een hogere functionaris; het lagere personeel vliegt er regelrecht uit. Degene die op non-actief is gesteld gaat naar huis, belt z’n advocaat en begint een zaak over de hoogte van de handdruk.

Lees verder

Mijn vriend komt terug van de bioscoop. ‘Welke film heb je gezien?’ vraag ik. ‘Die actiefilm met Angelina Jolie.’ ‘O ja, die. Hoe was hij?’ ‘Nou… Zal ik hem navertellen?’ zegt hij. Ja hoor.

‘Goed, er is dus een broederschap, en dat bestaat al honderden jaren. Via een eeuwenoud weefgetouw krijgen ze signalen door. Het weefgetouw weeft, zeg maar, de namen van mensen die gevaarlijk zijn voor de wereld. En die mensen moet het broederschap vermoorden, om de wereld te beschermen. De leider van het broederschap is Morgan Freeman.’

Lees verder

Raar misschien, maar alle uitspraken van Van Middelkoop in Vrij Nederland waarover de generaal Couzy b.d., de militaire vakbonden en de halve Tweede Kamer zich deze week zo buitensporig opwonden, lieten mij bij het lezen volkomen koud.

‘Het woord gezag zit niet echt in mijn vocabulaire’. Nou en? Eisenhower moet in z’n hart een zachtaardige opperbevelhebber zijn geweest, die niet eens weerstand kon bieden aan het meisje dat zijn jeep bestuurde. En toch Duitsland verslagen.

‘Ik ben nooit in dienst geweest’. Ik ook niet. Is Plasterk soms op de kunstacademie geweest? Of mevrouw van der Hoeven op de Economische Hogeschool? Of Rouvoet op de Pabo?

Lees verder

Het getuigt van grootheidswaanzin als je filmmaker bent en als ‘cadeau’ aan je fans een film op internet zet die zij gratis kunnen downloaden.

Vooral als die film heel slecht is.

Ik heb het over Slacker Uprising, de nieuwe film van Michael Moore, of nou ja, film, eigenlijk is het een wiebelige homevideo van een uur en veertig minuten met als voornaamste element: Michael Moore die opstandige dingen naar een zaal vol uitzinnig joelende jongeren roept.

Bowling for Columbine en Fahrenheit 911 vond ik goed. Ik liet me bij Fahrenheit 911 zelfs zo ver meeslepen dat ik in de bioscoop meedeed aan het applaus aan het eind, terwijl ik klappen voor films normaal gesproken nog hysterischer vind dan klappen voor een vliegtuig dat succesvol geland is.

Lees verder

Bij de kapper ontmoette ik mijn eerste echte Amerikaanse economische vluchteling. Ze was vijftig, had haar hele leven haren geknipt in Florida, maar was van de zomer naar Amsterdam verhuisd omdat er in Amerika geen geld meer te verdienen viel. Amerikanen bezuinigen op hun kapsels.

Hier was ze weer van onderaf aan begonnen, met föhnen en vegen. Maar Amerikanen vinden het niet erg om opnieuw te beginnen. Die zien er de glamour van in, een kans om opnieuw het hele krantenjongen-miljonairparcours af te leggen. Opgetogen vertelde ze dat ze nu in een studentenkamer woonde met een matras op de grond. Dat kamertje had ze trouwens wel eerst laten ontsmetten door een werkster.

Lees verder

Hoe wereldvreemd zijn politici?Europa in, dat willen ze graag. Wim van de Camp voor het CDA, Toine Manders en Hans van Baalen voor de VVD, Thijs Berman, Kris Douma en Jacques Monasch voor de PvdA, die verdringen mekaar straks voor de vliegtuigtrap naar het Europese Parlement. Kandidaat-lijsttrekkers! Europa, dat kennen ze. De Dordogne, de Costa Brava, Toscane, de Schotse Hooglanden, daar zijn ze allemaal wel ’s geweest – veel vaker dan in Cadzand, Emmer-Compascuum, of op weg naar Roermond over de A73, die ook wel eens de Eurlingsroute schijnt te worden genoemd.

Lees verder

Je herinnert je vast nog wel Knut, de ijsbeerbaby uit Berlijn die inmiddels is uitgegroeid tot een vaalgrijze, honderd kilo wegende beer voor wie, laten we eerlijk zijn, alleen nog Al Gore ontroering kan opbrengen. En herinner je je ook nog Thomas Dörflein? Zijn verzorger? De man die betaald werd om urenlang met een ijsbeertje te ravotten, hem de fles te geven en intiem liefdescontact te hebben? De man, kortom, op wiens beroep ik zo jaloers was dat ik daar een heel stukje aan had gewijd?

Nou, die is dood. Nee, niet Knut. Thomas Dörflein.

Lees verder

‘Maar ik kan, als gewoon mannetje die hier niks mee te maken heeft, rustig gaan slapen, toch?” Financieel analist Willem Middelkoop had net in De Wereld Draait Door zo uitvoerig uit de doeken gedaan hoe ernstig de kredietcrisis was, dat sidekick Giel Beelen toe was aan geruststelling: de normale burger heeft toch part noch deel aan deze ellende? Een begrijpelijke vraag. Maar ook een vraag die diep onbegrip verraadt.

Dat onbegrip is mede te danken aan het woord ‘kredietcrisis’ zelf. De term ‘crisis’ doet namelijk vermoeden dat het hier gaat om iets uitzonderlijks; een onvoorzien incident; een uit de hand gelopen situatie. Maar niets is minder waar. De ‘kredietcrisis’ is, net als de ‘energiecrisis’ en de ‘klimaatcrisis’, een volstrekt logisch en decennia geleden voorspeld gevolg van het door ons allen omarmde economische systeem – het kapitalisme.

Lees verder